Toen mijn broer vorige maand achttien werd, stond hij ineens midden in het huis, gehuld in een gebloemd regenpak, en kondigde hij aan dat hij met zijn vriendin, Fenna, wilde trouwen. Mijn ouders, die gewoonlijk onverstoorbaar op hun fietsen door de regen trappen, reageerden tot mijn verbazing verre van blij. Ze waren nooit te spreken geweest over Fenna, vanwege haar losse manieren en haar desinteresse voor haar studie. Ze stond wel ingeschreven aan de hogeschool in Utrecht, maar ze verscheen zelden in de collegezaal, wat mijn ouders enorm frustreerde. Zij waren ervan overtuigd dat Fenna een slechte invloed was op mijn broer en hem afleidde van studeren en een keurige carrière, zoals het hoort.
De houding van Fenna was vaak onbeleefd en haar manier van kleden altijd oversized truien met gaten erin vonden mijn ouders schandelijk voor een nette Nederlandse vrouw. Zelfs in haar eigen gezin werd er nauwelijks enthousiast gereageerd op hun relatie; bij haar moeder, stiefvader en haar jongere zusje in een rijtjeshuis in Amersfoort was Fenna zelden welkom. Ondanks dat mijn broer en Fenna al twee jaar samen waren, had Fenna volgens mijn ouders niet één deugdelijke eigenschap laten zien waardoor ze van gedachten zouden veranderen.
Mijn broer werd woedend door de bezwaren van onze ouders. Op een nacht, toen de wind rond het huis floot en de wolken als stroop over de maan dreven, bleef hij koppig volhouden dat hij niet uit elkaar zou gaan met Fenna, wat iedereen ook zei. Ik zelf stond er neutraal tegenover, al vreesde ik dat Fenna voor spanning zorgde in onze familie, alsof ze met klompen vol modder door de woonkamer liep. Mijn broer woonde bij ons in huis, Fenna bij haar familie, want samenwonen was financieel niet haalbaar. Toch stelde mijn broer voor dat Fenna dan maar bij ons introk, in zijn piepkleine kamer, waar je alleen een matras en een wankel IKEA-tafeltje vond.
Het werd pas echt een surreële toestand toen mijn vader uithaalde met een scherpe opmerking: hoe dachten ze in hemelsnaam samen te wonen in een kamer zonder degelijk meubilair? Daarbij eiste hij dat mijn broer álle kosten zou dekken van boterhammen tot maandelijkse huur in euros. Mijn broer, langzaam rood aangelopen, stond op, pakte een oude sporttas, vroeg om zijn deel van het huis, en verdween zonder een woord uit de voordeur. Samen zwierven zij wekenlang door heel Nederland, van slaapbank naar logeerbed bij vrienden in Haarlem en Leiden, tot ze opeens allebei weer in onze woonkamer stonden, hun handen ineengeslagen en vol vastberadenheid gekleed in oranjeblauwe regenjassen.
Tot afgrijzen van mijn ouders kondigde mijn broer toen aan dat hij zijn aandeel in het appartement wilde verkopen; als ze hun keuze niet accepteerden, was hij bereid alles op te geven. Dat leidde tot een ijzige confrontatie vol half gefluisterde verwijten en blikken die blikkerden als de ruiten bij stormwind. Vervolgens vertrok hij opnieuw, Fenna trok dicht tegen hem aan als een kat op een warme stoeptegel. Volgens mij had Fenna’s moeder hier de hand in gehad haar juridische connecties waren bekend en haar advies bleef als mist boven het gezinsleven hangen.
Ik probeerde de vrede te herstellen tussen mijn ouders en mijn broer, balancerend op een dijk van woorden, maar iedereen wees me resoluut de deur en vroeg me me met mijn eigen zaken te bemoeien. Alles was mistig en diffuus. Het was een vreemde periode, als een tocht over een eindeloos drassig grasland zonder begin of einde. Toch hoop ik dat met tijd, stroopwafels bij de thee en wat typisch Nederlandse kalmte uiteindelijk de harmonie weer terugkeert in ons gezin.
