Terwijl de kapster met mijn haar bezig was, raakte ik met haar in een gesprek dat voor mij heel belangrijk werd. Al een tijdje dacht ik erover om mijn dochter naar een muziekschool te sturen, maar twijfelde nog. Er waren twee dingen die me tegenhielden: het moest een piano gekocht worden dat kost een hoop euros en alles zou op mijn schouders terechtkomen, zoals haar elke week brengen en haar begeleiden. Toch had mijn dochter echt een sterke verlang om muziek te maken.
Tijdens dit gesprek vertelde de kapster haar eigen verhaal: Ik ben opgegroeid in een klein stadje, ergens tussen Utrecht en Amersfoort. Zingen was altijd mijn grote passie en ik greep elke kans om te oefenen: met vrienden in de buurt, in een zanggroepje bij het buurthuis en zelfs bij de muziekles op school. Ik had zo’n drive om muziek te leren, en heb mezelf uiteindelijk piano leren spelen. Ik wist gewoon dat muziek mijn roeping was. Iedereen die me hoorde zingen, gaf toe dat ik talent had.
Maar er was geen serieuze muziekopleiding in ons dorp. Op een dag, ik was negen jaar en zat nog op de basisschool, kwam er een groep mensen langs in onze klas. Ze vroegen ons om te applaudisseren, en daarna mochten een paar kinderen zingen. Met zn drieën, waaronder ik, werden we meegenomen naar de aula. Daar moesten we in de beurt bij het piano komen, de melodie naspelen die ze ons lieten horen, klappen en de juiste noten raden. Het duurde maanden en eigenlijk was ik het al vergeten. Totdat mijn moeder een keer een envelop vond in de brievenbus groot, rood en dikgedrukt stond erop: AANMELDING. Ik was de enige van onze school die was toegelaten tot een hele prestigieuze muziekschool in Amsterdam.
De school regelde alles en wij hoefden niks te betalen. Maar de verhuizing naar Amsterdam stuitte op flinke weerstand van mijn ouders. Ze weigerden, vooral omdat het mijn muzikale droom betrof. Ze werkten allebei in een fabriek, waren ontzettend trots op hun baan en zagen dat als echt werk. Ze lieten me weten dat ik mijn droom maar moest laten gaan en op zoek moest naar een stabiele baan. Een heel jaar lang kreeg ik om de paar maanden uitnodigingen, maar op een bepaald moment hield het ineens op. Toen voelde ik dat er iets in mij was gebroken. Mijn zin om te zingen was weg en school leek niet meer bijzonder.
Er kwam weer hoop toen ik veertien werd: de leider en componist van een band zocht een jonge zangeres en uit heel veel meiden koos hij mij. Het voelde alsof mijn kansen weer openvouwden ik was mn talent niet kwijtgeraakt! Helaas heb ik maar een paar repetities meegedaan voordat mijn ouders erachter kwamen. Ze verboden het, uit bezorgdheid over wat die mensen van plan waren. Dat was het einde van mijn zoektocht naar muziek. Later stopte ik met leren, sloot me aan bij een vrolijke vriendengroep en ging roken en drinken dat was heel normaal in ons stadje destijds. Om me heen deed iedereen dat.
Nadat ik de brugklas had afgerond werd ik wel toegelaten tot het lyceum, maar mijn leven ging eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Tot de dag van vandaag bewaart mijn moeder iedere uitnodiging in haar herinneringenalbum. Heel soms haalt ze ze eruit, leest ze nog eens, en stopt ze weer terug…
