Er was eens een meisje in een rolstoel dat naar een asiel ging en de gevaarlijkste hond mee wilde nemen. Toen de herdershond haar zag, begon hij te blaffen, en toen deed hij iets onverwachts…
Die dag had de verlamde Lisanne voor het eerst de moed verzameld om naar het asiel te gaan. Ze droomde al lang van een hond die niet alleen voor spelletjes en wandelingen zou zorgen, maar ook voor echte steun.
De wielen van haar rolstoel kraakten zachtjes over de vloer van de gang terwijl ze de ruimte met kooien binnenreed. De honden blaften, sprongen op en neer, elk probeerde de aandacht te trekkensommigen kwispelden vrolijk, anderen jankten luid, weer anderen sprongen tegen het hek aan. Lisanne stopte bij elke kooi, keek aandachtig, maar haar hart bleef stil. Geen enkele hond raakte iets in haar.
Ze begon al te denken dat ze voor niets was gekomen was, toen haar blik plots bleef hangen bij een hoekje. Daar, in de schaduw van het hek, lag een Hollandse herder. Hij rende niet naar voren, blafte niet, en keek niet eens naar de mensen. Een grote, krachtige hond, met intelligente ogen, leek onverschillig te dutten, afgewend van de drukte om hem heen.
Die. Ik wil hem, zei Lisanne plotseling vastberaden, wijzend naar de herder.
Een medewerker van het asiel trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. Mevrouw, u begrijpt het niet Deze hond is echt een probleemgeval. Hij is wild, valt constant mensen aan. Niemand kan met hem overweg. We hebben zelfs overwogen hem te laten inslapen.
Lisanne glimlachte alleen maar en schudde haar hoofd. Maakt niet uit. We hebben allemaal onze gebreken, zei ze, wijzend naar haar rolstoel. Ik wil hem van dichtbij ontmoeten. Kijk je naar zijn ogen?
Nou hoe u wilt, zuchtte de man. Maar ik waarschuw u: dit kan slecht aflopen.
Toen de kooi werd geopend en de herder naar Lisanne werd gebracht, viel er een gespannen stilte in het asiel. De medewerkers verstijfden, bezoekers deinsden angstig terug. Iedereen verwachtte dat de hond zou uitvallen, grommen, in Lisannes handen of benen zou bijtendat het triest zou eindigen.
De herder bleef op afstand staan, gespannen. Zijn oren stonden alert, zijn ogen staarden aandachtig naar het meisje in de rolstoel. De seconden voelden eindeloos. En toen blafte de hond luid en zette een paar stappen naar Lisanne toe. Het diepe geblaf echode door de ruimte. Iedereen hapte naar ademsommigen bedekten zelfs hun gezicht, bang voor het ergste.
Maar toen deed de hond iets onverwachts.
Hij zette voorzichtig een stap naar voren. En nog een. Langzaam kwam hij dichterbij. Lisanne bleef roerloos zitten, glimlachte alleen maar en keek hem recht in de ogen.
Tot ieders verbazing liep de herder uiteindelijk helemaal naar haar toe, boog zich voorover en drukte zich zachtjes tegen haar benen aan. Hij snoof aan haar knieën, aan de rolstoel, en toen plotseling ging hij languit aan haar voeten liggen en sloot zijn ogen.
Met een bonzend hart stak Lisanne haar hand uiten de hond schrok niet terug, gromde niet, maar liet zich aaien. Sterker noghij haalde diep adem en, vreemd genoeg, viel in slaap, precies daar bij haar voeten.
Er viel een doodse stilte in de ruimte. Mensen konden hun ogen niet geloven. Iemand fluisterde: Dit is nog nooit gebeurd Deze hond beet iedereen en vertrouwde niemand.
En Lisanne boog zich voorover en zei zachtjes: Nu ben je van mij. Wij blijven samen.
En inderdaaddie dag reden ze samen naar huis. Lisanne en de wilde herder waar iedereen bang voor was.
