— Mam, pap, hallo, jullie wilden graag dat we langskwamen, wat is er aan de hand? — Marinka en haar man Teun stormden de ouderlijke flat binnen. Het begon eigenlijk al een tijd geleden. Moeder was ziek, een ernstige aandoening, stadium twee… Moeder had een chemokuur en bestraling ondergaan. Er was een periode van herstel en haar haar groeide alweer een beetje terug. Maar de rust was van korte duur, want ze voelde zich opnieuw slechter. — Marinka, Teun, goedenavond, kom verder — moeder was bleek en tenger, bijna als een meisje. — Ga zitten, kinderen. We hebben een bijzonder verzoek aan jullie, luister eerst even naar mama — vader klonk wat onzeker. Marinka en Teun namen plaats op de bank en keken nieuwsgierig naar moeder. Irina zuchtte en zocht steun bij haar man Boris. — Marinka, Teun, jullie zullen het misschien vreemd vinden, maar we hebben een bijzonder verzoek aan jullie. We willen jullie wat vragen… Willen jullie alsjeblieft voor ons een jongetje adopteren? Door onze leeftijd en andere omstandigheden maken wij geen kans meer. Het bleef even stil. Dochter Marinka was als eerste bij zinnen: — Mam, je zult vast verbaasd zijn, maar we wilden jullie allang vertellen dat wij samen met Teun heel graag nog een zoontje zouden willen — jullie hebben al twee kleindochters van ons. Er is geen garantie dat het derde kind wel een jongen zal zijn. Bovendien is de gezondheid niet ideaal. Marja is met een keizersnee bevallen. De dokters zeggen dat het verstandiger is om het zo te laten. We hebben serieus overwogen een jongetje uit het kindertehuis te adopteren. Naar onze eigen familie, een lief klein ventje. En nu jij met precies hetzelfde idee komt, mam. Hoe ben jij daartoe gekomen? — Lieve Marinka, ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen, — Irina ging met haar hand door het korte haar dat begon terug te groeien, — weet je, het is gewoon weer slechter gegaan. Toen kwam een vriendin van me langs, tante Natasja van mijn oude werk, weet je nog? Zij had een grote moedervlek boven haar oog, die haar zicht bijna belemmerde. Ze had altijd angst dat het weggehaald moest worden, dat het anders gevaarlijk kon worden. Maar laatst stond Natasja voor m’n deur — zonder moedervlek en ze zag er uitstekend uit. Ze was bij oma Sien op het platteland geweest, en die had haar genezen. Natasja drong er bij mij op aan: ‘Ga mee naar oma Sien, ze helpt veel mensen!’ En ik dacht: ik heb niets te verliezen, dus wij zijn gegaan. Marinka en Teun luisterden vol nieuwsgierigheid naar het verhaal, maar begrepen niet helemaal waar het naartoe ging. — Dus, kinderen, — vervolgde Irina, — oma Sien vroeg me meteen of ik een zoon had. Toen ik vertelde dat ik één dochter Marinka had en twee lieve kleindochters, vroeg ze opnieuw: Was er vóór je dochter misschien iets? Ik verbaasde me, want niemand behalve papa en ik weet dat ik ooit een late miskraam heb gehad. Het zou een jongetje zijn geworden, voor jou, Marinka. Maar hij heeft het niet gehaald, — Irina draaide zenuwachtig aan de zoom van haar T-shirt. — En toen? — vroeg Marinka met grote ogen. — Toen zei oma Sien alleen maar: adopteer een jongetje. Ze draaide zich om en liep weg. De tranen stroomden opeens over mijn wangen, alsof ik er schuld aan had dat ik toen mijn zoontje niet heb kunnen houden. En nu voel ik een sterke behoefte om een ander jongetje de warmte en liefde te geven die ik toen niet kwijt kon, als een soort hersteld evenwicht. En weet je, later voelde ik dat ik het echt zelf wil. Boris en ik hebben alles wat nodig is om een kindje liefde en een thuis te bieden! Niet eens om beter te worden, maar puur uit liefde en het besef: ik wil in elk geval één klein leven redden van eenzaamheid en verlatenheid. Begrijpen jullie me? — Mam, ik snap je helemaal en steunen je volledig, — Marinka viel huilend in haar armen, — laten we het samen doen! Marinka en Teun hadden inmiddels al met de directie van het kindertehuis gesproken en gaven hun wens aan voor een jongetje om te adopteren. Ze werden uitgenodigd om langs te komen. Irina en Boris gingen ook mee. In de speelruimte van het kindertehuis speelden kinderen van ongeveer drie jaar en ouder op het vloerkleed. — Mam, kijk eens, dat blonde jongetje lijkt echt op jou! Zie je hoe geconcentreerd hij de blokken stapelt, zijn tongetje steekt zelfs uit van inspanning, — fluisterde Marinka. Irina vond hem ook meteen leuk, maar toen klonken er zachte, onverstaanbare woordjes uit een hoekje van het lokaal. Irina draaide zich om — in de hoek stond een beetje ouder jongetje met droevige ogen. Hij mompelde iets. — Zeg je dat tegen ons? Praat maar wat harder, ik versta je niet goed, — moedigde Irina aan. Het jongetje kwam aarzelend op haar af en herhaalde fluisterend: — Mevrouw, wilt u mij alstublieft meenemen? Ik beloof dat u het nooit zult betreuren. Neem mij alstublieft mee… Marinka en Teun regelden samen snel alle papieren en adopteerden Misha. Marja en Tanja waren supertrots dat ze een broertje erbij hadden. Misha paste zich razendsnel aan en noemde Marinka en Teun al snel mama en papa. Hij was regelmatig bij oma Irina en opa Boris, want die woonden vlakbij — zelfs de basisschool was op loopafstand. Opmerkelijk genoeg noemde hij Irina nooit oma, maar mama Irina. Hoe dat kwam, wist niemand. Maar Irina hield haar adem in als ze naar Misha keek; het leek soms echt alsof hij haar verloren zoontje was. Die jongen die ze toen kwijtgeraakt was… Op advies van de arts begon Irina aan een nieuwe behandeling, maar het sloeg niet aan; ze werd steeds zieker. Misha keek haar vaak diep in de ogen, aaide haar korte haar. — Mama Irina, waarom ben je zo ziek? Ik wil dat je beter wordt! — Ik weet het niet, Mishatje, soms gaat het zo, maar ik doe mijn best om beter te worden, dat beloof ik je, — Irina vond het prachtig hoe hij haar noemde: mama Irina. Boris sprak met de arts, die op een operatie aandrong. — Hoe groot is de kans? — vroeg Boris. De arts was eerlijk: — Vijftig procent. Maar we doen alles wat we kunnen, dat beloof ik u. Misschien redt het haar. Boris en Irina gingen ervoor. Op de dag van de operatie waren de zenuwen gespannen. Marinka belde haar vader aan één stuk door. De arts had toegezegd direct te bellen zodra er nieuws was, en Boris was ontzettend gespannen. Toen pas merkte hij dat hij niet wist waar Misha was. Uiteindelijk vond hij de jongen in de ouderlijke slaapkamer, bij Irina’s badjas. Misha had niet gezien dat Boris binnenkwam: zittend op de grond, zijn gezicht begraven in Irina’s badjas, huilde hij en fluisterde zachtjes: — Mama Irina, ga alsjeblieft niet weg, ik wil je niet wéér verliezen, alsjeblieft! Blijf altijd bij me, mama Irina! Het rinkelen van de telefoon liet Boris en Misha schrikken. De arts belde, met een vermoeide, bijna plechtige stem, en Boris voelde zijn hart ineenkrimpen. Was dit het dan? Had Irina het niet gered? — Boris? Met dokter Van Leeuwen. De operatie was zwaar, maar uiteindelijk succesvol. Uw vrouw heeft het gehaald. Op sommige momenten leek het of het helemaal misging, maar het was alsof iemand van boven haar hielp, telkens als haar leven aan een zijden draadje hing. Gefeliciteerd, het lijkt erop dat haar nog wat tijd is gegund, dat er nog een reden is om hier te zijn… — Dank u, dank u dokter! — Boris vloog Misha om de hals. — Snap je het, alles is goed, onze mama Irina leeft, ze leeft! Wat een geluk dat jij bij ons bent, jongen! Vergeef me dat ik jou heb horen bidden voor mama Irina, dankjewel, mijn lieve zoon!