Lieve herinnering
Marjet kon nauwelijks geloven wat haar overkwam. Haar man, haar eigen, haar enige, de man die ze altijd als haar steun en toeverlaat zag, zei die dag: “Ik hou niet van je.”
De schok was zo groot dat ze verstijfde in een ongemakkelijke houding, terwijl hij rondsnelde, zijn spullen bij elkaar raapte en met sleutels rammelde. Dit was echt het laatste wat ze kon gebruiken. Nog maar kort geleden was haar vader plotseling overleden en ze moest, ondanks haar eigen verdriet, zorgen voor haar grijs geworden moeder en haar zusje die na een ernstig hoofdletsel op haar achttiende invalide was geworden. Haar familie woonde een dorpje verderop. Haar zoon Sander was naar groep drie gegaan. In juni was het bedrijf waar ze werkte failliet gegaan. Ze zat zonder werk. En nu ook zonder man
Marjet greep haar hoofd vast, ging aan de tafel zitten en barstte in tranen uit.
Heere, wat moet ik doen? Hoe moet ik verder leven? O, Sander! Ik moet hem ophalen uit school!
De verplichtingen van alledag dwongen haar op te staan en door te gaan.
Mama, heb je gehuild?
Nee, Sandertje, nee.
Huil je om opa? Mama, ik mis hem zo!
Ik ook, jongen. Maar we moeten sterk zijn. Onze opa was altijd sterk, weet je nog? Nu is hij bij de lieve Here, maak je geen zorgen! Hij verdient rust, die hij bij leven nooit nam.
En papa?
Papa? Die is waarschijnlijk weer op zakenreis. En hoe is het op school?
Je moet doorgaan. Niet geliefd? Dat kun je niet afdwingen. Ze had iets over het hoofd gezien in alle drukte.
Terwijl Sander zijn boterham at en speelde met zijn speelgoedautootjes, klapte Marjet het oude laptopje van haar man open. Dat had ze nooit eerder gedaan. Het inloggen in zijn mail was simpel linksonder stond het. Hij had zijn laatste berichten niet verwijderd. Liefde, volop. Maar zij was nu niet meer geliefd. Tien jaar was ze zonnestraaltje, na jaren strijd om een kind te krijgen, onze mama.
Nu was alles anders. Ze zou eraan moeten wennen.
Allereerst moest ze werk vinden. Niemand gaf om haar universitaire diploma. De paar euro per week uit het UWV waren nauwelijks genoeg om iets op te lossen.
Wat was er gebeurd, waarom veranderde haar zorgvuldige, betrouwbare man plotseling in een vreemde? Haar gedachten kwamen steeds tot één excuus: hij was niet goed bij zijn hoofd. Hun gezamenlijke huis, steen voor steen opgebouwd, stond nog niet af. Gelukkig was er een dak en één kamer was bewoonbaar.
Werk, wat heb ik je nodig! Marjet wilde weer huilen, maar daar was geen tijd voor. Ze had werk nodig!
Meerdere dagen zocht ze. Zonder geluk! Een kind in groep drie en haar nieuwe alleenstaand-zijn verkleinden haar kansen tot een minimum. Op een avond, na weer een tevergeefse dag, kreeg ze een telefoontje van Romain, haar peetoom:
Marjet, is de jouwe weer terug?
Nee.
Zou je als magazijnmedewerker aan de bak willen?
Is dat serieus?
Ja hoor. Het is met een pauze, zodat je je zoon uit school kan halen of hem naar de naschoolse opvang kan brengen. Het salaris is 1100 euro. Weinig, maar beter dan niets. Morgen brengen we aardappels, uien en een kip voor jullie mee.
Roosje, ik heb zelf kippen. Die zorgen dat we te eten hebben, en leggen eieren.
Laat die kippen maar hun werk doen. Slacht ze niet, hoor.
Dankjewel. Hoe is het met Greetje?
Ze redt zich. Ze is een bikkel.
Zoals altijd was hij nuchter. Zijn vrouw Greetje had een zware operatie ondergaan, kreeg chemotherapie, en toch klaagde hij nooit. Bij hem was alles goed. Marjet zuchtte er was hoop om te overleven. Dank U, Here, u bent altijd de betrouwbaarste. Dankjewel voor Romain.
Het werk bleek eenvoudig en er was genoeg tijd om tot zichzelf te komen, te huilen en alles te overdenken.
Dagen, weken, maanden vlogen voorbij. Na een jaar voelde Marjet dat ze weer honger had, weer kon slapen, lachen en blij zijn met haar zoontjes prestaties. De pijn door het verraad van haar man laaide op wanneer hij Sander meenam voor een weekend. Ze klaagde niet; het kind mocht er niet onder lijden. Ze wilde zo graag vragen waarom ze niet meer goed genoeg was, al wist ze dat het niet daaraan lag dat de plots opgelaaide passie van haar man voor een andere vrouw alles veranderde. Ze dacht aan een filmzin: Liefde duurt tot de eerste bocht, daarna begint het leven. Voor haar waren liefde en leven een geheel. Voor hem?
Die herfst leek een verlenging van de zomer: warm, bomen nog vol groen, uitbundige kinderroep op straat, felgekleurde asters en chrysanten in de tuin. De dag dat Marjet de indringende blik van Michiel ontmoette, leek op alle andere, misschien scheen het zonnetje iets harder, klonk muziek uit het open buurraam iets luider, of was het gewoon het moment dat de eenzaamheid van twee mensen volgens de wil van het lot elkaar mocht ontmoeten.
Juffrouw, mag ik helpen? U bent wel erg zwaar beladen
Ben het gewend.
Jammer, dat zo’n mooie vrouw gewend is haar lasten alleen te dragen.
Helpt u alle mooie vrouwen? Staat u op wacht bij de winkel?
Jazeker, ik heb gewacht, gewacht, en eindelijk gezien dat er een mooie vrouw was.
Ze konden niet anders dan lachen, hardop en vol overgave.
Michiel, hij stak zijn hand uit, terwijl zijn ogen nog glinsterden van de pret.
Marjet.
Marjetje, Marjetje, andermans vrouw, kent u dat liedje?
Nee. Maar ik ben geen vrouw van iemand.
Echt? Dat is mijn geluk! Eindelijk ontmoet ik een vrouw, waarvan ik alleen maar kon dromen en ze is vrij. Zijn alle mannen hier blind of gek?
U heeft geen gebrek aan humor. Gelukkig. En bent u ook serieus?
Dat zit ook wel goed. Marjet, zullen we vanavond naar de film? Gewoon praten, kennismaken?
Kan helaas niet. Moet mijn zoon uit de naschoolse opvang halen.
Mijn oren geloven het niet. U heeft een zoon? U lijkt eenentwintig, welke opvang?
Ik ben 35.
Ik ook! Wat een toeval. Maar ik dacht echt dat u veel jonger was.
En nu?
Nu denk ik na. Alle mannen dromen van een zoon. En u vertelt zo luchtig dat u niet getrouwd bent waar is de vader van uw zoon?
Dat wil ik liever niet bespreken.
Begrijpelijk. Dan niet. Misschien dan in het weekend? Kind naar een kinderfilm?
In het weekend is hij bij zijn vader.
Marjet, ik wil niet opdringerig zijn. Maar als je een paar uur vrij hebt, bel me dan. Hier is mijn kaartje. Ik ben trouwens kinderhematoloog.
Serieuzer werk bestaat niet.
En mooie vrouwen zoeken is er geen tijd voor.
Goed, Michiel. Ik bel je, zei Marjet open en eerlijk.
Ik zal wachten.
Wat was die herfst een cadeau. De zon scheen zacht, de bladeren kleurden de wereld als een schilderij. Warme, zonnige dagen, waarin de parken hun deuren openzetten. En hun tederheid laaide op, maakte de pijn van het verleden los, en liet ze samen dansen in de herfstwind, onder dat waanzinnig vallende blad. Ze naderden elkaar voorzichtig, tot Marjet zich verbaasd voelde hoe sterk haar verlangen naar deze bijzondere man was. Na anderhalve maand vroeg ze hem schuchter om een kopje thee.
Marjetje, mag ik dit zeggen? Ik kom niet bij je thuis. Dit alles is mij zo dierbaar, ik wil daar zelf zorgvuldig mee omgaan. Vertrouw je me?
Het eerste weekend gingen ze samen naar een landgoed waar Michiel een huisje had gehuurd, als een klein kasteeltje. Binnen was het netjes en gezellig, maar voor Marjet bestond er niets behalve Michiels warme bruine ogen ze raakte erin verdwaald, veilig in zijn armen. Marjet wist niet dat het meest intieme tussen man en vrouw zo zoet kon zijn.
Michiel, waar ben ik, wat gebeurt er met me? Het voelt alsof ik sterf, zo sterk is mijn liefde voor jou. Hoe heb ik ooit zonder jou geleefd? Zo goed met jou!
Wat ben je prachtig! En wat ben ik gelukkig!
Na een paar maanden werd afscheid nemen steeds moeilijker.
Marjetje, wil je met me trouwen?
Michiel, mijn echtscheiding is pas eind deze maand.
En daarna meteen met mij. Anders steelt iemand anders mijn meisje.
Maar dit meisje is haar eigen baas, niet voor de eerste beste. Ze heeft haar geliefde. Maar Michiel, laten we geen groot feest doen. Gewoon tekenen, en breng me naar het kasteeltje, waar ik meteen voorgoed jouw vrouw werd.
Goed, lieveling, het komt zoals jij wilt.
Romain en Greetje waren de enige getuigen bij het burgerlijk huwelijk. Moeder en zus stuurden een enthousiaste felicitatie per telegram. Vervolgens trokken ze in het door Michiel gehuurde twee-kamerappartement, dat ze samen opknapten, tot een knus thuis. Vooral Michiel dacht goed na over Sanders kamer. Die kende hij al lang. Maar Sander, voor wie mama en papa als twee helften van een appel waren, vond het contact met Michiel moeilijk.
Marjetje, schrik niet, laten we Sanders bloed eens controleren. Hij ziet er zo bleek uit.
Michiel, hij maakt zich zorgen. Het besef dat wij gescheiden zijn, viel hem zwaar. Hij hoopte lang dat het niet zou gebeuren. Ik las eens dat een scheiding voor een kind erger is dan het overlijden van een ouder.
Je hebt gelijk, wijze vrouw. Zelf was ik als kind kapot van de scheiding van mijn ouders. Maar bloedcontrole doen we toch, goed jongen?
Die dag kwam Michiel het huis binnen met een hangend hoofd. Marjet zag het meteen: er was iets mis.
Marjetje, maak je geen zorgen. Er zijn veranderingen in Sanders bloedbeeld. Mijn intuïtie zat goed. Helaas. Morgen neem ik hem mee naar het ziekenhuis.
Het was oneerlijk. Alsof je moest betalen voor geluk. En dan zon hoge prijs. Leukemie. Wat een verschrikkelijk woord!
Een nieuw leven begon. Marjet nam onbetaald verlof, want ze kon zich niet voorstellen dat Sander die eindeloze prikken, infusen, onderzoeken zonder haar doorstond. Ze hield zijn hand vast en zei alleen: Hou vol, mijn jongen! Jij bent sterk! Altijd mijn grootste steun! We gaan nooit uit elkaar en blijven altijd samen.
Als ze te uitgeput was, stuurde Michiel haar naar bed en bleef hij bij Sander. Slapen lukte zelden. Vaak lag ze dan, starend naar het plafond.
Haar ex belde en eiste dat ze zich uit het huis schreven.
Ik zorg zelf wel voor mijn zoon. Hij komt bij mij in zijn huis.
Je zou hem eens bezoeken.
Nu niet mogelijk. Ik vertrek op zakenreis.
Michiel luisterde en legde een troostende hand op haar schouder:
Marjetje, wij verdienen ons eigen bestaan. Laat het verleden los.
Het is toch pijnlijk. Ik heb altijd veel verdiend, alles gestoken in het huis. Maar nu, moet het dan hierom gaan? Dat ik wordt uitgesloten?
Denk daar niet aan. Stop al je energie in Sander. Ik red het wel. Ik heb altijd een gezin gewild. God weet dat. Hij neemt jullie niet van me af.
En hoe zijn de resultaten?
Alles wat nodig is doen we. Voorlopig niet goed.
Marjet huilde stil. Sander mocht niet merken dat het slecht ging.
Meneer Michiel, wat is er met mijn bloed?
Zie je, wij hebben rode en witte scheepjes in ons bloed. Jouw scheepjes voeren strijd.
Wie wint er?
De witte scheepjes voorlopig.
En wat komt daarna?
Help de rode maar.
Mama, neem me mee ergens heen. Ik ben zo moe.
Marjet, ik wilde het je ook voorstellen. Laten we Sander meenemen naar ons kasteeltje. Het is lekker weer. We wandelen door het bos. Laat hem rusten.
Het voorjaar bracht hun hoekje tot bloei met struiken en bomen. Ze liepen met zn drieën door het bos, genoten van elke bloem, elk sprietje. Soms stopte Sander gespannen.
Wat is er, jongen, voel je je niet goed?
Mama, niet storen. Ik heb zeeslag.
Het korte uitstapje was zo weer voorbij. Sander knapte op, kreeg kleur op de wangen.
Mama, waar is papa?
Op zakenreis, jongen.
Weer? Nou ja, vooruit.
Terug in het ziekenhuis werden de bloedwaarden opnieuw gecheckt. De hoofd van het lab kwam zelf.
Michiel van Dijk, waar waren jullie met je zoon?
Hier vlakbij, in het natuurgebied. Waarom? Hoe is het met het bloedbeeld?
Alles in orde. Hij is in remissie. Goede waarden.
Michiel holde zijn kamer binnen.
Sandertje, wat heb je gedaan? Je voelt je beter, jongen. Huil niet, Marjet. Hij herstelt. Wat deed je precies, jongen?
Papa, weet je nog over de scheepjes? Ik won elke zeeslag met de rode scheepjes.
