Dagboek van Linde
Linde! Je moet me NU helpen! riep ik, net iets te hard, zodra Merel de telefoon opnam. Mijn stem trilde zo erg dat ik mezelf haast niet herkende. Mijn hoofd bonsde het leek of iemand onophoudelijk op een trom sloeg; het overstemde bijna mijn eigen woorden. Dit is serieus, Merel! Over twee maanden moet ik veranderen van een grijze muis in een vlinder. En niet zomaar een vlinder. Ik wil dat niemand zijn ogen van me af kan houden.
Aan de andere kant bleef het stil. Met mijn ogen dicht zag ik Merel voor me: één wenkbrauw geheven, hoofd een tikje schuin, waarschijnlijk starend naar haar mobiel alsof ik haar een raadsel had gestuurd. In mijn gedachte schudde ze licht haar hoofd, probeer ik dit goed te begrijpen?
Nou, lekker dan, reageerde Merel uiteindelijk. Haar stem klonk oprecht verbaasd. In twee maanden? Je vraagt nogal wat! Op zich is het niet onmogelijk, maar je moet er wel flink voor werken. Wat is er aan de hand?
Onrustig streek ik mijn vingers door mijn haar lang, maar futloos, met gespleten punten. Al jaren zei Merel dat we samen een keer naar een goede kapper moesten, samen een abonnement voor de sportschool zouden nemen, ochtendyoga, joggen in het Vondelpark… En altijd had ik wel een excuus om er niet aan te beginnen. Nu was ik het die opbelde, wanhopig om hulp, klaar om al het oude vertrouwde achter me te laten.
Weet je nog dat ik al een tijd mail met een jongen via die datingsite? probeerde ik rustig uit te leggen, maar mijn stem zat vol nervositeit. Ik nam een korte ademteug en ging verder: Het was tot nu toe echt leuk… en nu wil hij afspreken.
Met wie? grinnikte Merel. Ik zag haar spottende glimlach zo voor me. Altijd maakte ze grapjes over mijn eindeloze zoektocht naar een ideale man via het internet. Ga je straks je eigen prinsenbureau beginnen? riep ze dan, omdat ze wist dat mijn profielfotos goed bewerkt waren met filters. Ze waarschuwde me geregeld dat de waarheid toch snel genoeg zou blijken. En ik bleef altijd luchtig zeggen: Joh, wie weet zie ik hem ooit in het echt.
Nou, die Nathan dus, die lange met dat blonde haar en die blauwe ogen! haastte ik me. Jij zei zelf dat hij een slimme uitstraling had.
Ah, die Nathan… haar stem klonk ineens wat zachter, bijna afwezig, maar mijn gedachten raasden te hard om daar aandacht aan te geven. En nu?
Hij komt met oud en nieuw naar Amsterdam! floepte ik eruit. De woorden tuimelden haast zonder rem uit mijn mond. Over twee maanden dus! We hebben elkaar zoveel verteld, over van alles gekletst… Ik ben bang dat hij teleurgesteld wordt als hij me ziet. Mijn fotos zijn toch… anders. En mn kapsel… en alles eigenlijk…
De stilte aan de andere kant leek eindeloos. Ik smeekte in gedachten om geruststelling Maak je niet druk, komt goed! maar Merel liet me zweten.
Waarom heb je dan afgesproken? vroeg ze wantrouwig. Zij was nooit fan van online daten. Wie weet wie er echt achter die fotos zitten?
Hij drong zo aan… gaf ik toe, mijn blik op de grond, al kon ze dat niet zien. Eerlijk gezegd voelde ik me een beetje dom dat ik zo snel had toegestemd, zonder veel na te denken. Hij stelde zoveel vragen, zei telkens hoe leuk hij me vond, en dat hij graag in het echt wilde zien of het tussen ons echt klikte. Ik heb lang geaarzeld… maar uiteindelijk toch ja gezegd.
Even was het stil. O die onzekerheid… Nathan had altijd geschreven dat ik zijn ideale gesprekspartner was. En hoe langer we schreven, hoe meer ik stiekem dacht: stel je voor, misschien ben ik het écht.
Oké, dan gaan we ervoor, zuchtte Merel tenslotte. Ze was altijd al degene die het voortouw nam, ook als iets bijna onmogelijk leek. Het wordt zwaar! Twee maanden is kort, maar als je echt wilt, gaan we samen knallen. Je zult sowieso een paar weken vrij moeten nemen, want je lijf krijgt het zwaar te verduren.
Jeemig, ga je me naar de sportschool slepen? vroeg ik benauwd.
Sportschool, gezonder eten én verzorging, somde ze kalm op, alsof ze boodschappenlijstjes deed. Als je alleen aan de buitenkant gaat knutselen, bereik je niks. Wil je over twee maanden nog steeds in precies dezelfde oude trui verschijnen?
Ik hield mijn adem in. De gedachte aan zweetbandjes en eindeloos sjouwen met gewichten stond me tegen, maar ik wist: er is geen makkelijke weg.
En als ik het niet volhoud? fluisterde ik bijna.
Je houdt het best vol, zei Merel vastberaden. Maar magie bestaat niet, Linde. Je moet aan de slag!
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en sprak mezelf toe: Kom op, gewoon proberen. Al is het alleen om niet teleur te stellen.
**********************
De eerste weken waren vreselijk. Elke ochtend om zeven uur ging de wekker, en telkens dacht ik: waarom deed ik dit mezelf aan? De eerste oefeningen waren simpel: met mijn slaperige kop zwaaide ik wat met mijn armen voor de spiegel, deed wat squats, probeerde op te drukken. Merel hield strak schema: Morgen tien minuten, daarna vijftien. Het was zwaar: elke spier deed pijn, traplopen was een hel, zelfs een mok thee optillen kostte moeite.
Maar Merel gaf niet toe. Je kunt meer dan je denkt, moedigde ze aan, terwijl ik me in het zweet werkte. Nog een rondje, kom op!
Soms wilde ik alles opgeven, onder een dekentje kruipen en een stroopwafel eten. Maar elke keer dacht ik aan Nathans blauwe ogen, zijn laatste appje: Ik kijk uit naar onze ontmoeting! en vond ik de moed om door te gaan.
Eten schoot er ook anders uit. Mijn gewoonlijke ontbijt croissantje, cappuccino, misschien een stroopkoekje werd vervangen door Griekse yoghurt met havermout, salade met olijfolie, gekookte zalm, groene smoothies waarvan ik eerst nog bijna moest kokhalzen. Elke keer dat ik naar de koektrommel greep, hield ik mezelf tegen. Nog twee maanden, sprak ik mezelf streng toe. Je kan dit.
Na een paar weken merkte ik verandering: het opstaan ging makkelijker, ik voelde me wakkerder in de middag, de wallen onder mijn ogen werden kleiner en soms leek mijn huid zelfs te stralen. Merel was consequent, maar eindelijk klonk ze tevreden: Zie je wel? Je bent echt al anders dan een maand geleden!
Toch bleef de onzekerheid. Zouden deze veranderingen genoeg zijn? Zou Nathan teleurgesteld zijn of juist niet?
Naast gezond eten en sporten deed ik iets waartoe Merel me eindelijk had weten over te halen: een dagje naar een fijne salon in het centrum van Amsterdam. Geen over-de-top glamourzaak maar eerlijk vakmanschap. Mijn haar werd vakkundig geknipt, de dooie punten verdwenen, er kwam wat volume in met een zachte balayage, en ineens leek het een heel andere bos. Mijn nagels werden netjes gevijld, lichtroze lakje erop, klaar. De visagist legde geduldig uit hoe ik een frisse natural look kon maken: een beetje BB-crème, subtiel wat wenkbrauwpotlood, mascara, blosje… niks overdreven maar toch direct effect.
Je bent prachtig zo! riep Merel stralend, haar ogen fonkelden van trots. Voor het immense spiegelbeeld zweeg ik. Ik moest goed kijken… ben ik dit?
Langzaam kwamen nieuwe gewoontes in mijn leven. Ik koos kleding die goed zat, niet alleen praktisch of groot. Mensen glimlachten vaker naar me op straat, collegas keken langer als ik het kantoor binnenwandelde.
Maar de moeilijkste verandering was niet uiterlijk, maar innerlijk. Ik moest wennen aan aandacht. Jarenlang had ik mijn schouders opgetrokken, naar de vloer gekeken, mezelf klein gemaakt. Nu leerde ik mijn rug recht te houden, terug te lachen, mensen aan te kijken.
Soms, in het begin, vluchtte ik bijna: ik trok mn mouwen over mijn gelakte nagels, verstopte mijn gezicht achter mijn haar. Maar Merel bleef herhalen: Je bent niet alleen mooi, mensen merken dat ook. Vlucht niet.
En stukje bij beetje werd ik iets zekerder. Mijn stem klonk anders, ik kon makkelijker grapjes maken, ik merkte dat complimenten niet direct moesten worden weggewoven maar gerust aangenomen konden worden.
Je moet leren geloven in jezelf, bleef Merel herhalen. Mensen zien wat jij allang bent: prachtig.
Op een dag sprak Ilona van de administratie me aan in de gang.
Wow Linde, je ziet er fantastisch uit! Wat is er veranderd? zei ze lachend.
Verlegen stotterde ik iets over een nieuwe garderobe.
Nee joh, het is niet alleen je kleding! zei Ilona. Je straalt gewoon.
Daarna kwam Erik van Sales, bekend om zijn droge grappen:
Linde, wat is er met jou gebeurd? Serieus, je bent gewoon een ander mens een blij mens. Vertel, wat is je geheim?
En zelfs in het koffietentje om de hoek kende het personeel mijn naam ineens. Jongens glimlachten als ze me zagen. Het voelde onwerkelijk: gebeurt dit allemaal echt met mij?
Vooral Joris van de IT leek ineens veel belangstelling te hebben. Eerst hadden we nauwelijks contact, nu kwam hij vaak even buurten voor koetjes en kalfjes, of vroeg of ik samen lunchte.
Hij complimenteerde me zelfs op een dag.
Leuke blazer, Lin! Waar heb je die vandaan? Staat je super.
Ik vertelde dat ik die dankzij Merel weer uit de kast had gehaald. Je ziet er nu zo… zelfverzekerd uit, zei Joris.
Toch, ondanks de complimenten, bleef Nathan elke avond door mijn hoofd spoken zou hij mij straks nog wel leuk vinden? Maar telkens als die twijfel opkwam, voelde ik tegelijk dat mijn zelfbeeld echt veranderd was. Voor het eerst voelde ik: ik mag er zijn, ik ben meer dan mijn uiterlijk.
Merel, die vaak zwijgend toekeek als ik praatte met collegas, was zichtbaar trots. Ze zag me steeds vaker kleur dragen, accessoires durven kiezen, gewoon genieten van gewone praatjes. En wat ik nog nooit had gekund echt een grapje terugmaken als iemand een compliment uitdeelde.
Toch had Merel, wist ik achteraf, dubbel gevoel. Trots, zeker, want zij had me die zet gegeven. Maar ook zenuwachtig. Want de waarheid was: er was geen Nathan. Merel had al die tijd vanuit een nepprofiel geschreven! Alles om mij uit mijn schulp te helpen, want het deed haar pijn me te zien wegglippen in onzekerheid.
Hopelijk zou de leugen als-ie uitkomt niet alles terug bij af brengen. Maar… nee, daar zou Merel wel voor waken.
********************
Een week voor de afgesproken ontmoeting stond ik voor mijn spiegel. Voor het eerst in tijden keek ik langer dan een seconde naar mijn eigen spiegelbeeld. Nog steeds geen supermodel, vond ik, maar wél iemand die zichzelf mocht laten zien. Ik draaide me half om Is dit echt wie ik ben?
Juist toen kwam Merel de kamer in, haar ogen glimmend van plezier.
Je bent er klaar voor. Je ziet er geweldig uit en dat weet je zelf ook.
Maar toen, ineens, trilde mijn telefoon. Het was een bericht van Nathan. Even hoopte ik dat ik het verkeerd las, dus las ik het nog eens: Sorry, maar ik kan niet komen. Er is veel veranderd. Misschien ooit op een ander moment.
Mijn mond viel open. Al die moeite… voor niets?
Wat is er, vroeg Merel bezorgd, terwijl ze me aankeek.
Hij komt niet… fluisterde ik, liet haar het scherm zien. Misschien later…
Ze liet zich naast me op het bed zakken en pakte mijn hand.
Weet je, zei ze zacht, misschien is dit wel goed zo.
Goed? Waarom?!
Ze keek me recht aan en zei: Je bent in deze twee maanden compleet veranderd, Linde. Je hebt geleerd voor jezelf te zorgen, jezelf te waarderen. Je durft voor jezelf op te komen. Je verdient beter dan een onbekende jongen die zomaar kan afhaken. Jij verdient het allerbeste echt geluk, iemand die blijft. En die persoon ben je allereerst voor jezelf.
Even bleef het stil. Mijn gedachten tuimelden. Nee, er kwam geen romantiek met Nathan. Maar ik… was anders. Veel anders!
Merel kneep zacht in mijn schouders. Kom, we doen vandaag rustig aan. We bestellen pannenkoeken, kijken een stomme comedy, en morgen? Morgen begin je gewoon opnieuw.
Ik knikte. En ineens zei ik, met een zekerheid die ik nog niet eerder had gevoeld: Dan ga ik morgen met Joris naar de bios. Die vroeg me al een paar keer.
Merel schoot in de lach opgelucht en blij. Ze trok me in een stevige knuffel.
Dát is mijn Linde! Jij kan dit. En geloof me dit is pas het begin.
Voor het eerst sinds lang voelde ik me hoopvol echt hoopvol.
**********************
Die avond stond ik voor Carré. In een nieuw jurkje, vers voor deze avond gekocht, haren netjes, make-up subtiel. Ik was zenuwachtig, maar op een fijne manier. Joris kwam aangelopen met een bos tulpen.
Wat zie je er prachtig uit.
Ik lachte terug, dit keer vol zelfvertrouwen. Voor het eerst voelde ik me mooi omdat ík dat vond, niet omdat een ander het misschien zegt. In het spiegelbeeld van het theaterraam zag ik mezelf met opgeheven hoofd, ontspannen, gelukkig dit ben ik.
De voorstelling was top scherp, geestig, het publiek lachte en ik genoot. Na afloop liepen we samen onder de stadslampen. De avondlucht was fris; ik hoefde me niet te haasten, alles mocht rustig verlopen.
Op een pleintje in De Pijp gingen we zitten. Joris keek me aan:
Dankjewel, Linde. Voor deze avond. Je bent leuk gezelschap.
Jij ook, zei ik met een glimlach, ik geniet.
Vanuit de verte zag ik Merel even staan. Ze hield zich schuil bij een boom, knikte tevreden toen ze mij zag stralen, en besloot stilletjes naar huis te wandelen.
In een koffietent bladerde ze vervolgens door haar telefoon. Ze keek naar de fotos van mij voor en na. Eerst de oude Linde: slonzig, verlegen, schuw. Daarna de nieuwe Linde: rechtop, glanzende huid, fonkelende ogen.
Ze bloeit, dacht Merel warm. De rest, de waarheid over Nathan, was niet meer belangrijk want het doel was bereikt. Ik was nu écht mezelf geworden, en dáár ging het om.
********************
Drie maanden later was Joris niet meer zomaar een collega. We gingen met regelmaat naar musea, concerten, wandelden langs de Amstel, maakten citytrips naar Utrecht en Haarlem, of aten samen mosselen in een eetcafé. We kookten samen op zondag. Soms lukte een quiche niet, soms gingen de poffertjes aan, maar altijd was het gezellig, altijd was er gelach. Joris merkte alles aan me op een nieuwe lipstick, een slechte bui, een grapje dat ik eerder niet zou maken. Hij was betrouwbaar, warm, zonder scherpe randjes precies wat ik ooit hoopte te vinden.
**********************
Een jaar later stond ik in de trouwjurkenzaak aan de Overtoom, voor de grote spiegel. De roomwitte jurk was alles wat ik had willen dragen: rustige details, soepelvallende stof, zachte kleuren die mn huid flatteren.
Merel scharrelde om me heen, zette mijn sluier goed en glimlachte.
Je bent schitterend echt waar, fluisterde ze.
Ik keek haar lang aan. Dank je, zei ik. In dat kleine woordje zat alles: maanden van steun, uren peptalk, een vriendschap die alles overleefde.
Toen verscheen Joris in de deuropening. Hij bleef even staan, zijn blik vol liefde, zijn mondhoeken zacht omhoog.
Ik heb nog nooit iemand zo mooi gezien, zei hij.
Ik voelde hoe vrede en geluk in mijn borst nestelden. Ik pakte zijn hand en voelde me thuis, compleet.
Aan de zijkant stond Merel, een traan van ontroering wegvegend. Alles was goed gekomen. Precies zoals het hoortIk hield even mijn adem in en keek rond in de spiegelzaal; overal weerkaatste mijn nieuwe zelf, maar het voelde zo vertrouwd als thuiskomen. Buiten hoorde ik de tram rinkelen, het geroezemoes van de stad die altijd maar doorgaat. En toch stond de tijd even stil, daar tussen Merel, Joris en mijn eigen glimlach.
Linde? vroeg Merel glimlachend. Ben je er klaar voor?
Ik knikte, zo zeker als ik nooit eerder was geweest. Mijn blik vond die van mijn oudste vriendin. Meer dan ooit, zei ik zacht.
Samen liepen we naar buiten, de zon brak door boven de Amstel, en ik wist: ik ben niet veranderd voor een ander, ik ben mezelf geworden mooier, sterker, gelukkiger. En wat de toekomst ook zou brengen, ik zou blijven stralen. Niet omdat iemand het van mij vraagt, maar omdat ik het eindelijk zelf geloof.
Merel kneep bemoedigend in mijn hand, Joris keek vol verwachting naar me uit, en ik wist: het mooiste sprookje begint waar je jezelf op waarde leert schatten.
En ik, Linde, leefde ten slotte grenzeloos gelukkig.
