29 maart, Amsterdam
Vandaag liep ik eindelijk het stadhuis uit en ademde diep in. Eindelijk! Vrij! Mijn, sinds vandaag, ex-vrouw Anke klikte haastig op haar hoge hakken naar de man die haar buiten stond op te wachten. Ze gaf hem demonstratief een kus en zwaaide met haar echtscheidingspapieren alsof het een trofee was. Ik grinnikte. Alles moest bij Anke altijd in het groot en publiek.
Ze keek me triomfantelijk aan, pakte haar nieuwe liefde bij de arm en samen liepen ze weg, de stad in. Ik glimlachte en keek om me heen. Er zal een manier zijn om deze bijzondere gebeurtenis te vieren, dacht ik bij mezelf. Mijn blik bleef hangen op een jonge vrouw die uit hetzelfde stadhuis kwam. Aan haar houding was te zien dat ze verdrietig was en op het punt stond in huilen uit te barsten.
Ze kwam de trappen af, zag Anke en haar man samen verder lopen en toen stroomden de tranen over haar wangen. Met een zucht liep ik naar mijn auto, maar bleef haperen, vloekend op mezelf omdat ik me met andermans zaken bemoeide. Toch liep ik naar haar toe.
Gaat het wel met u? Kan ik ergens mee helpen? vroeg ik voorzichtig.
N-niet nodig Dank u, snikte ze, maar ik voelde dat ik niet zo makkelijk van haar weg kon lopen.
Ik ben Karel. En u? vroeg ik.
Ze zei niets.
Bent u vandaag ook gescheiden? probeerde ik weer.
Weer stilte.
Is dat uw ex-man daar? Ik knikte met mijn hoofd naar het stel dat nog maar net de hoek omsloeg. Geen reactie. Dat is mijn ex-vrouw, voegde ik eraan toe.
Ze keek me plotseling met zulke grote, donkerblauwe ogen aan dat ik werkelijk even in hun diepte verdronk.
Marjolein, zei ze tenslotte vlug. Of nou ja, Marjo, om precies te zijn. Bent u dus ook vandaag gescheiden?
Ja, zei ik, zo simpel mogelijk.
En hoe is dat? vroeg ze.
Hoe bedoelt u?
Hoe voelt u zich?
Prima eigenlijk, antwoordde ik. Stiekem begreep ik haar nieuwsgierigheid niet.
Waarom?
Het was al langer duidelijk dat het zo zou lopen. We hebben precies gekregen waar we zelf om vroegen.
Dus u hield niet meer van haar?
Ik wilde bijna zeggen dat dit soort vragen niet tussen vreemde mensen horen, maar haar blik hield me tegen. Daarin lag zo veel pijn en hoop dat iemand haar verdriet zou begrijpen
Niet meer, nee, zei ik zacht. Marjo barstte weer in huilen uit.
Weet je wat? Laten we samen onze scheidingen vieren! stelde ik impulsief voor.
Onze scheidingen vieren? Marjo keek me onthutst aan.
Ja, waarom niet? We zijn lotgenoten, toch? Laten we het samen even stom vinden. En misschien lucht het op als je je verhaal kwijt kunt.
Ze keek me een lange tijd aan, knikte toen ineens en veegde haar tranen weg. Oké dan. Waarom ook niet.
We stapten een café binnen vlakbij de grachten. Marjo roerde afwezig in haar glas jenever. Dus mijn ex-man en jouw ex-vrouw zijn nu samen Ze keek me aan.
Zo is het, bevestigde ik met een zucht.
Wat een eikels, hè?
Kan je wel zeggen, grinnikte ik. Bij mij was het: gaat één ding mis, draait ze zich zo om naar een ander.
En ik ik hield zoveel van hem, ik zou alles voor hem gedaan hebben. Maar hij? Hij had allang een ander. Ze deed niet eens haar best om het te verbergen. Alsof ik niet bestond. En toen ik aangaf dat ik wilde scheiden, reageerde hij alsof ik gek was. Zoveel minachting Alsof ik waardeloos was! Maar ik dacht: liever mijn hele leven alleen, dan eeuwig vernederd worden
Groot gelijk, zei ik onder de indruk. En voor het alleen zijn? Laat je ex maar praten, jij bent hartstikke leuk. Je kunt zo weer iets nieuws vinden.
Ze lachte verdrietig. Dat zeg je nu, maar zelf zie ik het niet meer zo zitten. Ik geloofde hem misschien te veel.
Kom op, je bent veels te streng voor jezelf! Andere mannen zien heus wel wie je bent.
Ze zuchtte. Je hoeft me echt niet te troosten. Maar dankje
Ik probeer je niet eens te troosten! riep ik haastig. En plots riep ik zonder erbij na te denken: Weet je wat, laten we gewoon trouwen met elkaar!
Ze keek me verbaasd aan. Wat bedoel je nou?
Gewoon, waarom niet? Laat die exen maar zien dat wij het prima doen zo! We doen gewoon alsof en als een van ons iemand anders vindt, scheiden we netjes zonder drama. Oké?
Marjo knikte met een mengeling van verbijstering en gelach. Goed dan waarom niet?
De volgende ochtend haalde ik haar echt op zoals afgesproken, tot haar stomme verbazing. Ze dacht dat alles een dronken grap was gebleven, maar ik was serieus. We schreven ons stilletjes in het stadhuis van Amsterdam en Marjo trok bij me in. Ik trok zelf naar de woonkamer; zij kreeg de slaapkamer. Ik klopte altijd netjes als ik haar kamer binnen moest, zorgde dat ik geld achterliet voor het huishouden en probeerde behulpzaam te zijn.
Marjo deed haar best: het huis was netjes, er stond altijd wat lekkers op tafel. Ze zorgde dat mijn kleding schoon en gestreken klaar lag en vroeg nooit vervelende vragen. Van buitenaf leek het alsof wij het perfecte stel waren. Wanneer vrienden langskwamen, deden we voor hoe verliefd we wel niet waren tot grote ergernis van onze wederzijdse exen, die tot onze verbazing vaak bij dezelfde vrienden over de vloer kwamen.
Wat had je ex eigenlijk tekort, denk je? vroeg ik haar op een avond, terwijl zij breide en ik sport keek.
Ze lachte: Waarom draag je me dan nu niet op handen, als je dat toen zo belangrijk vond?
Ik tilde haar spontaan op draaide haar lachend rond en ze gierde van het lachen.
Karel, gek! Zet me neer! lachte ze. Ik deed haar neer, maar toen ze zich naar de bank draaide, verloor ze even haar evenwicht en moest zich aan mij vasthouden. In dat moment keken we elkaar aan en ineens zoenden we elkaar mateloos. Ik hield haar stevig vast, tot mijn handen onder haar trui gleden. Toen duwde ze me zachtjes weg.
Karel Laten we elkaar niet gebruiken om onze exen te vergeten
Het leek een eeuwigheid voor ik antwoordde: Je hebt misschien gelijk. Maar geloof me: ik ben echt gek op je, Marjo. Ik zou je nooit willen gebruiken of pijn doen.
Ze zei niets meer en verdween in haar kamer.
Een week lang vermeed ze mijn blik, maar die kus spookte telkens door mijn hoofd. Eindelijk dacht ik niet meer aan Anke; ik was alleen met mijn gedachten bij Marjo.
Zullen we samen naar de bioscoop? vroeg ik voorzichtig, terwijl ze afwaste op zaterdagmiddag.
Nu?
Vanavond.
Ik had net gehakt uit de diepvries gehaald om gehaktballen te maken voor het eten sputterde ze.
Laat die ballen maar even zitten joh, grapte ik. We halen wel wat onderweg.
Ze glimlachte. Vooruit dan maar.
De film was klassiek romantisch, stelletjes om ons heen zoenden volop. Marjo werd er zenuwachtig van, maar ik pakte haar vast en zoende haar vlak daar, middenin het donker.
Na de film namen we nog een hapje bij een eetcafé op de Prinsengracht, dansten wat, praatten over koetjes en kalfjes. Mijn blik dwaalde steeds over haar gezicht, zij bloosde steeds een beetje meer. Op de terugweg in de taxi weer zoenden we, en bleven dat doen tot we thuis waren.
Thuis hielden we niet langer in. Toen ik haar langzaam optilde en naar de slaapkamer bracht, wist ik: dit was geen toneel, geen spel.
Zes maanden verder nu Marjo woont hier net zo vanzelfsprekend als ikzelf, we zorgen voor elkaar, lachen om de kleinste dingen. Elke dag neem ik een bos bloemen of haar favoriete dropjes voor haar mee. Ze straalt steeds vaker, en ik realiseer me hoe bijzonder dit eigenlijk is.
Maar nu haar blik weer vaker afwezig werd, kreeg ik het benauwd. Zat er toch iets met haar? Had ze een ander? Vlak voor onze eerste trouwdag werd ze ineens misselijk, elke ochtend. Ik zag haar stiekem naar de drogist gaan, en vond het positieve zwangerschapstestje in de badkamer.
Ze zei niets, deed alsof er niks aan de hand was, en maakte zich klaar voor een gezellig etentje thuis.
s Avonds kwam ik met een enorme bos tulpen. We proostten, Marjo met wankele glimlach. Ik zocht haar ogen: Marjo, ik heb lang nagedacht over ons. Het begon gek, dat geef ik toe. Maar inmiddels wil ik niks liever dan met jou verder. Ik ben stapelgek op je
Ik knielde, haalde een ring uit mijn zak: Wil jij écht met mij trouwen?
De tranen in haar ogen zeiden genoeg.
Ja! Je moest eens weten hoe graag ik dat wil
We omhelsden elkaar alsof de wereld even niet bestond.
Maar Karel, hoe kunnen we trouwen als we al getrouwd zijn? schoot ze plots in de lach.
Wij gaan op huwelijksreis! lachte ik. We hebben nog helemaal geen huwelijksreis gehad. En daarnaast wij gaan samen kinderen krijgen!
Toen toverde zij een mysterieuze glimlach op haar gezicht.
Dat plannen is niet meer nodig, denk ik, fluisterde ze.
Ik keek haar verbijsterd aan en alles viel op zijn plek.
Wat ik hiervan geleerd heb? Soms ontstaat geluk precies op het moment dat je alles loslaat en het niet meer verwacht. Het leven zou wel wat vaker als een Hollandse regenbui mogen zijn: onverwacht, maar ook verfrissend en vol nieuwe kansen.
