Toen ik het nieuws van mijn zwangerschap met mijn man deelde, was zijn gezicht zo uitdrukkingsloos als een mistige ochtend in Rotterdam. Ik had gedacht dat hij zou gaan stralen van geluk, opgewekt als een Delfts blauwe lucht, maar in plaats daarvan leek hij haast verdwaald in zijn eigen gedachten. Al jarenlang fantaseerden we samen over het ouderschap, terwijl we eindeloze onderzoeken en behandelingen ondergingen, steeds hopend dat het eindelijk zou lukken. Misschien had hij de moed al opgegeven, denkend dat vaderschap niet op ons Nederlandse fietspad zou komen. Vreemd genoeg, een paar dagen voordat ik hem de zwangerschap meldde, vertelde hij nog dat hij openstond voor adoptie. Maar nu zat hij daar, zijn mondhoeken naar beneden, alsof hij op een smakeloze haring beet.
Misschien, dacht ik, moest hij gewoon wakker worden, het nieuws opnemen als een trage zonsopkomst over de Noordzee. Ik gaf hem ruimte, verwachtte dat het tot hem zou doordringen. Voor mij was de blijdschap ongekend; ik zweefde op tulpenvelden vol vreugde. Eindelijk was die vurige wens, waarvoor ik zoveel molens had laten draaien, werkelijkheid geworden. Maar het liep anders: mijn zwangerschap was stormachtig als een herfst op de Waddeneilanden. Lange dagen bracht ik door in het ziekenhuis, en uiteindelijk moest ik mijn baan bij het gemeentehuis van Utrecht opzeggen. Toch bleef mijn man koel als een februariwind, zonder enig woord van steun. Zijn ergernis groeide, zijn stem klonk bot als vers geslepen schaatsen op natuurijs: Een zwangerschap is toch geen baan, je loopt niet de hele dag een zware bakfiets te duwen! Ik heb behoefte aan een vrouw, niet aan een schim in huis. Ik ben het zat om in mijn eentje de boel draaiende te houden, te rennen alsof ik in de Elfstedentocht zit.
Steeds weer probeerde ik uit te leggen, op zachte toon zoals men met het zachte G zou zeggen, De verloskundige heeft afgeraden om te sjouwen, om te hollen van het ene naar het andere zoals een drukke Amsterdammer, vanwege het risico voor de kleine. Maar mijn woorden gleden van hem af, als regen van het dak van een oud grachtenpand.
Toen kwam de dag dat ik in het ziekenhuis moest blijven. Geen enkele bel, geen enkele bezorgde stem uit zijn mond. Zelfs geen Appje. De bevalling ging anders dan gedacht; een spoedkeizersnede bracht ons kind te vroeg, maar gezond, de wereld in. Tranen van blijdschap en opluchting vermengden zich als regen en zonneschijn – een Hollandse regenboog. Vol goede moed belde ik hem om het nieuws te delen. Zijn antwoord, Gefeliciteerd! klonk plotseling warmer dan alle klompen bij elkaar.
Na mijn ontslag keerde ik terug naar ons rijtjeshuis in Amersfoort. Daar stond ik – de kamers leeg, het bed koud. Hij was weg, vertrokken als mist op een lentedag. Angst en verdriet golfden door me heen als het water van de Maas. Maar ik vond kracht in mijn kind, strak gewikkeld in een oranje dekentje. Ik nam me plechtig voor, terwijl ik naar het regengetik op het raam luisterde, alles te doen voor onze geluk en het welzijn van mijn kind. Want noorderwind of zeemist, ik zou stevig in mijn klompen blijven staan.
