In een kuiltje sneeuw naast de snelweg lagen pasgeboren puppy’s te bibberen. Ze hadden nog maar een paar uurtjes te leven.
De puppy’s deden hun uiterste best om elkaar in leven te houden, opgekruld in een pluizige kluwen. Vanochtend ging het nieuws als een lopend vuurtje door Nederland: langs de N207, pal in de sneeuw, waren puppys achtergelaten.
De kleine bolletjes vacht kropen dicht tegen elkaar aan, allang niet meer voor de gezelligheid, maar puur om nog een beetje warmte te behouden en het gure weer te overleven. Ondanks dat het volgens de kalender lente moest zijn, dacht Koning Winter daar heel anders over. In Leiden gaf de thermometer min 7 aan, en op de kale polderweg zakte het kwik zelfs onder de min 10. Hoe lang konden ze het uithouden in hun ijzige kuiltje?
Het kuiltje in de sneeuw was hooguit twintig centimeter diep. Onder de puppylichaampjes was de sneeuw zelfs wat gesmolten, zo lang hadden ze er al gelegen. Gelukkig greep het lot anders in. Sjoerd, eigenaar van de plaatselijke garage, liep langs, zag het hoopje en nam ze mee naar binnen. Volledig in de war over wat te doen, maar in elk geval koos hij ervoor de pups niet zomaar te laten doorkouden in de kou. Hulde aan Sjoerd voor zijn hart!
Het waren echte minimodellen: vijf kleine levens. Drie reutjes en twee teefjes. Of misschien toch vier reutjes en één teefje het geslacht bepalen was nog even een uitdaging. Sjoerd probeerde verschillende asielen en dierenliefhebbers te bellen, maar niemand kon de hondjes opnemen. Naar het asiel brengen was eigenlijk geen optie: ze waren amper twee, drie weken oud. Vaccineren werd pas over een maand of wat gedaan.
Minipups naar het asiel sturen, dat is hetzelfde als ze een retourtje hemel sturen. Ze worden toch ziek, en overleven het meestal niet. Helaas hadden we dat al eerder meegemaakt. Ook bij bekende gastgezinnen met medische zorg konden ze niet terecht; daar lagen recent nog Fenna en Dirk, die net weer waren opgeknapt van een fikse buikgriep.
Die nacht bleef het gezelschap in de garage van Sjoerd. s Ochtends liet Sjoerd met een frons op zijn voorhoofd de camerabeelden zien: een vrouw als je haar zo nog wilt noemen had diep in de nacht de pups in de sneeuw gelegd en was toen rustig terug naar haar auto gelopen.
Waar moesten die hummeltjes aan denken, op een koude stoep, opeens bij hun moeder weggehaald en zo achteloos in de kou gezet? Het enige wat rest, is verzuchten: dat mag zij later zelf maar uitleggen aan Sint Petrus.
We gaan ons uiterste best doen om voor deze puppys een echt thuis te vinden, bij fijne mensen die hen liefde én warmte geven. Want ze verdienen een kans op leven, op warmte niet alleen met de verwarming aan, maar vooral met een warm hart.
En als je dan in euros wilt rekenen: het kost niks om een beetje goed te zijn.
