Het probleem is dat ik voor de tweede keer ben getrouwd. Uit mijn eerste huwelijk heb ik een dochter, maar mijn ex-man heeft nooit meegeholpen met de opvoeding en zelfs geen alimentatie betaald.
Ik heb hem dat nooit kwalijk genomen; ik wist gewoon dat ik op mezelf moest rekenen. Ik verdiende goed, had een mooie functie, dus arm was ik zeker niet. Uiteindelijk ben ik opnieuw getrouwd, maar mijn schoonmoeder moest niets van mij of mijn dochter hebben en ook mijn nieuwe man had weinig interesse in haar. Hij vond het sowieso nog te vroeg om zelf kinderen te krijgen en wilde die verantwoordelijkheid voorlopig niet aangaan.
Ik heb daar niet erg op aangedrongen, omdat ik het zelf ook ontzettend druk had met een belangrijk project op het werk. Op een dag moest ik een afspraak hebben met een paar belangrijke zakelijke partners en wist ik niet zo goed bij wie ik mijn dochter kon achterlaten. Toen dacht ik eraan om mijn man te vragen of hij op haar wilde passen.
Die ochtend stond ik vroeg op om mijn presentatie nog eens door te nemen. Ik wilde eigenlijk mijn dochter naar de opvang brengen en haar na mijn werk weer ophalen, maar toen bleek dat ze koorts had. Dus vroeg ik aan mijn man of hij voor haar wilde zorgen, omdat ik deze afspraak echt niet kon missen. Hij zei toen dat mijn dochter míjn verantwoordelijkheid was, dat ik maar moest uitzoeken wie voor haar zou zorgen en haar beter moest maken.
Ik wist me geen raad. Toen heb ik mijn schoonmoeder gebeld om te vragen of ze thuis was, ik ben met mijn dochter naar haar toe gegaan. Maar ze zei meteen dat ze niet op haar zou passen, want het was haar kleindochter niet. Ik was ten einde raad, barstte in tranen uit, bedankte haar evengoed en zei dat ik mijn dochter dan maar mee naar kantoor zou nemen. Op dat moment draaide ze bij en zei dat ze wel even op haar zou letten, maar niet voor lang.
Op het werk ging de bespreking gelukkig goed. Daarna haalde ik mijn dochter weer op. Mijn schoonmoeder begon meteen te klagen dat mijn dochter ontzettend lastig was geweest en niet luisterde. Ik zei dat ik haar niet meer tot last zou zijn.
Ik ben naar huis gegaan, heb mijn spullen en die van mijn dochter gepakt en ben meteen naar mijn moeder gegaan. Ik ben er helemaal klaar mee om te wonen met een man die mijn dochter niet wil accepteren.
