Ik mis hem. Nog nooit heb ik een man op deze manier gemist – en het vreemde is dat ik me bij hem eigenlijk nooit helemaal op mijn gemak voelde en er dingen waren die me stoorden. We leerden elkaar kennen via Facebook, begonnen te chatten en op een dag nodigde hij me uit voor een koffie. We gingen naar het Vondelpark. Die dag voelde ik me emotioneel ellendig en fysiek uitgeput, want ik had net flink getraind in de sportschool en mijn benen deden verschrikkelijk pijn. We praatten in het park – het was avond, de lucht was helder en het was steenkoud. We bespraken persoonlijke dingen, wie we waren, ons leven. Toen we vertrokken, gaf ik hem een lange omhelzing, alsof ik ‘thuis’ was – zelfs al kwam die van een man die koel, serieus en afstandelijk leek. In die knuffel voelde ik dat hij diep van binnen anders was. Ik weet niet of het hem ook ongemakkelijk maakte – net als mij – maar je voelde aan alles dat hij het ook moeilijk had en dat de knuffel hem raakte. We namen afscheid met nóg een, kortere knuffel. We bleven elkaar tot laat appen. Zo gingen de dagen: ‘goedemorgen’ van hem, gesprekken de hele dag, eindeloze berichtjes. We gingen samen op pad, spraken diepgaande dingen uit, deelden dromen en allerlei scenario’s over het leven. Hij vertelde dat hij samenwoonde met een ‘huisgenoot’. Later bleek dat hij eigenlijk met zijn ex samenwoonde, ook al was het volgens hem niks meer. Ze werkten samen. Hij postte foto’s van hen samen. Op zijn verjaardag had ik bedacht hem mee te nemen naar een mooi restaurant in Amsterdam met een middeleeuwse sfeer – ik wilde hem verrassen. Maar rond lunchtijd kreeg ik een naar bericht op Instagram van een vrouw vol beledigingen. Ik antwoordde niet en vroeg hem wat dit was. Hij zei dat zijn ex zulke dingen deed – anderen opstoken, mensen lastigvallen. De berichten bleven komen, ondanks zijn belofte dat hij het zou oplossen. Uiteindelijk reageerde ik alleen zo zakelijk mogelijk. Ik ben geen vrouw die zich verlaagt tot het niveau van andermans arrogantie. Daarna heb ik haar geblokkeerd. We kwamen eroverheen. Onze relatie werd zelfs sterker. We deelden meer. Ik had geen werk en hij moedigde me aan iets te zoeken. Soms hielp hij met kosten, wat ik lastig vond. Ik vroeg er nooit om – hij deed het uit zichzelf. Toen hij op vakantie ging, vroeg hij of ik op zijn huis wilde passen. Ik bleef twee weken, wat achteraf een fout was. Hij testte mij – wilde weten wie ik thuis was. Hij gaf veel geld uit aan eten buiten de deur, want koken vond hij ‘zonde van de tijd’, je kon altijd wel iets bestellen. Na de vakantie was het geld op. Ik zei dat hij moest sparen, maar hij luisterde niet. Daarna vond hij dat ík ervoor had moeten zorgen dat hij minder uitgaf – terwijl ik hem juist had aangespoord om te koken en op te letten met geld. Daarna begon het: hij moest rekeningen betalen, raakte gestrest – en dat voelde voor mij slecht. Toen ik een baan vond, zei hij dat hij me nu ‘zou testen’. De test was of ik geld zou bijdragen omdat ik bij hem woonde en voor alles wat hij had uitgegeven. Hij vond dat hij het gevoel kreeg dat hij me onderhield. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik was nog maar net aan het leren hoe een relatie werkt. Hij zei dat alles zou veranderen – en dat gebeurde ook. Bijna geen plannen of afspraakjes meer, de appjes werden kort. Hij zei dat hij financieel stabiel moest worden, nodig moest sparen, soms niet eens meer goed at. Alles viel langzaam uit elkaar. Op een dag zei hij dat ik hem ‘in de portemonnee had getast’, dat ik hem financieel schade had berokkend – terwijl ik nooit wat van hem vroeg. Ik werkte inmiddels zelf. Soms betaalde ik, soms hij. Maar plannen en energie verdwenen. We besloten ermee te stoppen. We namen goed afscheid, met dank voor wat we samen hadden geleerd. We sloten de deur op een waardige manier. Daarna probeerden we het opnieuw. We praatten weer. Maar ik vond het niet fijn om na het werk bij hem thuis te zijn zonder dat hij iets te eten aanbood. Soms vroeg hij me niet eens om mee te eten. Ik twijfelde of ik m’n eigen lunch moest meenemen of goed moest ontbijten om geen honger te krijgen. Ik vertelde hem hoe dat voelde, maar hij zei niets en bood geen oplossing. Dat maakte dat ik het gevoel kreeg volledig voor mezelf te moeten zorgen. Dat voelde als een verplichting, en dat sloopte de relatie. Op een dag werd ik duizelig in de tram met hem erbij – ik ging op de grond zitten om niet flauw te vallen. Hij reageerde niet. Dat vervreemdde me definitief. Ik voelde van binnen dat ik hem wilde, maar wist: dit is niet de man met wie ik mijn leven wil delen, ondanks alle dromen en doelen die we bespraken. Vaak vroeg ik hem om niet boos naar bed te gaan. Toch lag ik vaak naast hem te huilen in slaap. Tot ik op een dag besloot dat ik niet meer kon. Ik stond vroeg op, pakte mijn spullen en vertrok. We praatten erover. Ik vertelde hem wat ik voelde. Ik had hem een tekening cadeau gedaan waar hij van hield, maar ik haalde die van de muur af en nam hem mee. Dat had ik niet moeten doen. Iets in mij – maar ook in hem – brak. Weken later praatten we weer. Hij zei dat, doordat ik de tekening had meegenomen, zijn geluksgevoel voor altijd weg was en dat er definitief iets kapot was gegaan. We sloten de deur opnieuw. Soms stuurde ik hem nog een dankberichtje of video, maar hij reageerde niet. Alles voelde leeg. Midden in de nacht kreeg ik een bericht vol beledigingen – dat ik de vrouw was die hem van zijn familie had afgehouden. Ik verwijderde het gesprek en blokkeerde hem. Daarna probeerden mensen van zijn werk mij te bereiken op sociale media. Ik wist: het was zijn ex of een nieuwe vriendin. Ik reageerde niet. Ik meldde het bij de directie en trok een grens – zei dat als het doorging, ik juridische stappen zou nemen. Toen stopte het. Ik was verdrietig. Ik veranderde. Ik realiseerde me: dit is niet de man die ik wil. We namen goed afscheid, maar hem weer samen zien met iemand die hem zoveel chaos bezorgde, deed pijn. Soms mis ik hem. Mis ik mooie dingen. Maar verder niet. Eén ding weet ik zeker: bij mij vond hij rust en trots. Ik denk niet dat hij met haar hetzelfde zal hebben – of de man zal zijn die hij graag aan de wereld wil laten zien.

Ik mis haar. Nooit eerder heb ik een vrouw op deze manier gemist. En toch weet ik eigenlijk niet waarom want zelfs toen we samen waren, voelde ik me niet altijd op mijn gemak bij haar, en er waren genoeg dingen die me niet aan haar bevielen.

We leerden elkaar kennen via Facebook. Onze gesprekken werden al snel persoonlijk, tot ze me op een dag uitnodigde voor een kop koffie. We wandelden door het Vondelpark. Die avond voelde ik me beroerd, emotioneel down. Mijn lichaam deed trouwens ook pijn, want ik had teveel gegeven in de sportschool en mijn benen brandden. We praatten in het park, het was avond, de lucht kraakhelder en ijskoud. Onze gesprekken gingen meteen diep; over onszelf, het leven, onze dromen.

Toen we afscheid namen, gaf ik haar een knuffel een lange omhelzing. Het voelde vertrouwd, als thuiskomen, ook al was zij best gesloten en nuchter overgekomen. Maar die avond, in haar omhelzing, voelde ik dat er in haar ook een zachte, kwetsbare kant zat. Misschien was het voor haar ongemakkelijk, dat was het voor mij in ieder geval. Maar ik voelde dat ook zij niet lekker in haar vel zat en dat mijn knuffel haar goed deed. We namen afscheid met een kortere knuffel.

Onze gesprekken gingen tot laat in de nacht door. Dagen gingen voorbij met goedemorgen van haar, gesprekken die de hele dag duurden, talloze berichtjes. We begonnen af te spreken. Het ging over serieuze onderwerpen, dromen, verlangens, en allerlei scenarios over het leven. Ze vertelde dat ze met een vriendin samenwoonde. Ze had het over haar ex, vertelde dat ze veel met vriendinnen bleef chatten, en in die periode was ze tijdelijk weer bij haar ouders ingetrokken.

Na een tijdje maakten we onze relatie officieel. Pas toen bekende ze dat ze eigenlijk nog bij haar ex had ingewoond. Volgens haar speelde daar niets meer ook niet eerder maar ze werkten nog wel samen. Opeens deelde ze een foto van hen samen. Op haar verjaardag wilde ik haar verrassen. Mijn plan was om haar op te halen en samen te eten in een sfeervol Middeleeuws restaurant. Maar rond het middaguur kreeg ik een bericht via Instagram van een vrouw die mij verrot schold. Ik reageerde niet, vroeg alleen wat dit was. Toen vertelde ze over haar ex dat die ex er genoegen in schepte anderen lastig te laten vallen en dat soort berichten te sturen. Ik antwoordde nergens op en wachtte tot ik haar zag. Ze zei dat het was opgelost, maar de berichten bleven komen. Uiteindelijk reageerde ik kort en bondig. Ik heb geen zin om meegesleept te worden in andermans drama. Toen heb ik de afzender maar geblokkeerd.

Na die rottige periode kregen we het weer beter samen. We deelden steeds meer met elkaar. Ik had geen baan en zij moedigde me aan om te zoeken. Af en toe hielp ze me met wat uitgaven, maar dat vond ik altijd ongemakkelijk. Ik heb haar nooit iets gevraagd ze deed het op eigen initiatief. Toen ze op vakantie ging, vroeg ze of ik in haar appartement in Amsterdam wilde logeren. Ik bleef er twee weken, geneigd alles goed te willen doen, maar dat was achteraf een fout.

Ze keek me uit, testte me als het ware in het samenleven. Ze gaf veel uit aan eten bestellen zelf koken vond ze tijdverspilling, je kon immers altijd eten laten bezorgen. Na afloop van de vakantie was er veel geld uitgegeven. Ik zei dat we zuiniger moesten zijn, maar ze luisterde niet. Later kreeg ik te horen dat het mijn schuld was dat zij teveel had uitgegeven; als zij wilde bestellen liet ik het toe, terwijl ik juist voorstelde om te koken en op te letten.

Niet veel later zei ze dat ze geldzorgen had, ze vond het lastig haar rekeningen te betalen en dat gaf haar stress. Daardoor begon ik me schuldig te voelen. Ik vond een baan, waarop zij aangaf dat er voor mij nu een soort test aanbrak: of ik haar geld zou geven voor het samenwonen en alles wat zij had betaald. Ze zei dat ze het gevoel had dat ze mij onderhield. Ik wist niet goed hoe hierop te reageren. Ik leerde leven in een relatie, maar makkelijk was het niet.

Zij zei dat alles zou veranderen en dat gebeurde ook. Plotseling maakten we amper nog plannen, afspraken werden zeldzaam. Onze berichten waren kort, er was weinig contact. Ze zei dat ze haar financiële situatie moest rechtzetten, dat ze nauwelijks nog at. Alles brokkelde af.

Toen vertelde ze me op een dag rechtuit dat ik haar portemonnee had geraakt, dat zij er financieel op achteruit was gegaan door mij terwijl ik nooit om geld had gevraagd. Ik werkte inmiddels, ik betaalde soms, soms zij. Maar er kwamen geen plannen meer. Het voelde anders. We besloten ermee te stoppen. Het afscheid was waardig dankbaar voor de mooie momenten en de lessen. We sloten het netjes af.

Na een tijdje probeerden we het toch opnieuw. Er waren gesprekken, maar het voelde niet fijn om na het werk bij haar te zijn en er stond niets te eten. Soms nodigde ze me niet uit om mee te eten, ik twijfelde of ik zelf eten moest meenemen voor de lunch, of vooraf goed moest ontbijten om geen honger te krijgen. Ik vertelde haar hoe ik me voelde, maar ze reageerde niet en bood geen oplossing. Het leek of alles op mij neerkwam, dat brak onze band langzaam af.

Eens, terwijl ik met haar in de tram zat, werd ik duizelig en ging bijna onderuit. Ik moest op de vloer gaan zitten anders was ik flauwgevallen. Zij reageerde niet. Dat was het moment dat ik van binnen afstand nam. Ondanks alles verlangde ik nog naar haar, maar ik wist: dit is niet de vrouw die ik aan mijn zijde wil voor de rest van mijn leven, hoe mooi onze plannen ook leken.

Vaak vroeg ik haar of we niet boos in slaap konden vallen. Maar uiteindelijk viel ik huilend naast haar in slaap. Op een dag besloot ik dat het genoeg was. Ik stond vroeg op, pakte mijn spullen en vertrok. Later praatten we nog. Ik had haar een tekening cadeau gedaan die ze erg waardeerde, maar ik heb hem van haar muur gehaald toen ik wegging. Dat had ik beter niet kunnen doen. Er brak iets in mij en in haar.

Weken later spraken we weer. Ze vertelde me dat, door het meenemen van de tekening, ik haar haar laatste beetje geluk had ontnomen, en dat er iets voorgoed kapot was gegaan. We trokken definitief de deur dicht. Af en toe stuurde ik haar nog een dankbericht of een grappig filmpje, maar ze reageerde niet. Alles voelde leeg.

Op een nacht, rond middernacht, kreeg ik nog een bericht vol beledigingen dat ik degene was die haar van haar familie had weggehaald. Ik verwijderde het gesprek en blokkeerde haar. Daarna kreeg ik berichtjes van collega’s via sociale media. Ik wist genoeg: haar ex of haar nieuwe relatie zat daarachter. Ik reageerde niet en stapte naar mijn leidinggevende, zette de situatie uiteen en gaf aan dat als het doorging, ik juridische stappen zou nemen. Daarna stopte het.

Ik voelde me verdrietig. Ik ben veranderd. Ik besefte dat zij niet de vrouw is die ik wil hoe goed we ook uit elkaar zijn gegaan, haar weer te zien met iemand die haar zoveel chaos bracht, deed pijn.

Soms mis ik haar. Ik mis vooral de mooie momenten maar dat is alles. Eén ding weet ik zeker: bij mij vond ze rust en voelde ze zich trots. Ik geloof niet dat ze bij die ander hetzelfde zal vinden, of dat ze de vrouw zal worden die je vol trots aan de wereld toont.

De les die ik geleerd heb: lieve woorden en diepe gesprekken zijn heerlijk, maar ware liefde vraagt meer respect, betrokkenheid, tijd en vertrouwen. Dat, en alleen dat, zoek ik vanaf nu.