Ik vertel mijn zoon niet de waarheid als het gaat om gezond eten en het innemen van mijn medicijnen, want in werkelijkheid kan ik niet anders.
Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die zijn enige zoon, die een gezin heeft een vrouw en drie kinderen voorhoudt dat alles goed met me gaat. In werkelijkheid kom ik nauwelijks rond. Kinderen hebben tegenwoordig minder interesse in hun ouders, en ouders willen hun kinderen ook niet opzadelen met zorgen.
Mijn zoon heeft nooit gevraagd hoeveel AOW ik ontvang. Vroeger, toen ik met mijn vrouw samenwoonde, betaalden wij van de ene uitkering de huur en leefden we van de andere, maar nu moet ik kiezen tussen het betalen van de energierekening en boodschappen doen. Ik leef van brood en havermout, en denk nauwelijks nog na over wat ik eet alleen over de boodschappenprijzen, die elke week weer lijken te stijgen.
Als oudere man heb ik een hele verzameling recepten voor medicijnen, maar ik kan ze niet allemaal betalen, of ik doe er langer mee door ze niet iedere dag te slikken zoals de dokter aanbeveelt, maar alleen op zware dagen. Toch schaam ik me om mijn zoon om geld te vragen. Ik weet dat hij het zelf ook niet breed heeft.
Mijn schoondochter, Lonneke, zit met hun derde kind thuis, terwijl de oudsten naar school gaan wat allemaal geld kost en het is belangrijker en moeilijker een gezin van vijf te onderhouden dan mijzelf.
Wat mij vooral dwarszit, zijn de schulden op mijn huis, waarvan mijn zoon straks met de erfenis kennis zal nemen. Hij weet er nu nog niets van…
Vandaag heb ik weer gelogen aan de telefoon, en terwijl ik aan ons gesprek terugdenk, voel ik me verdrietig en machteloos. Maar uiteindelijk geloof ik dat ik er goed aan doe soms is het belangrijker om je kinderen te ontzien dan om je eigen zorgen te delen. Dat is wat ik vandaag uit mijn hart heb geleerd.
