Lang geleden, nog voor de tijden van smartphones en drukte, werd ik geconfronteerd met een keuze die mijn geweten zwaar drukte. Mijn schoonmoeder, Geertruida, een vrouw die altijd beleefd en met een warme glimlach door het leven ging, werd plotseling ernstig ziek. Ze lag wekenlang in het ziekenhuis vlakbij Amersfoort, en ook nadat ze ontslagen werd, had ze nog veel zorg nodig.
Mijn hart liet me niet toe haar die zorg te ontzeggen. Ik besloot, zonder overleg met mijn man Willem, haar bij ons thuis in Utrecht op te nemen zodat wij voor haar konden zorgen. Ik dacht toen, als dochter van een familie waar gastvrijheid vanzelfsprekend was, dat Willem dankbaar zou zijn dat ik zijn moeder in huis haalde. Onderweg naar huis zat Geertruida echter stil voor zich uit te staren; haar blik glansde verdrietig en afwezig. Later pas besefte ik dat zij iets op haar hart had, maar het niet durfde te uiten.
Thuis hielp ik haar langzaam uit de auto en naar binnen. Ik maakte een bed voor haar op zolder, haalde een extra dekbed uit de kast en begon direct aan haar favoriete groentesoep met prei, wortel en een schijfje rookworst. Alles deed ik in de hoop moeder en zoon samen gelukkig te zien, zoals het hoort.
Maar toen Willem ‘s avonds thuiskwam, trok het geluk als een schaduw over de kamer weg. Hij keek naar zijn moeder, zag haar liggen en zijn gezicht verstrakte. Wat doet die profiteur nou weer hier? snauwde hij plotseling, zijn stem hard en koud als de herfstwind op de dijken van Friesland. Ik hield hem tegen toen hij haar het huis uit dreigde te zetten. Zonder mijn ingrijpen had Willem zijn eigen moeder de deur gewezen, alsof het niets was.
We zijn nog steeds getrouwd, hoewel ik sindsdien nooit meer met dezelfde blik naar hem heb kunnen kijken. Zijn woorden hebben een litteken achtergelaten, die me tot op heden nog met teleurstelling vervullen als ik eraan terugdenk. Ai, hoe zwaar kan het hart wegen als je ziet dat barmhartigheid niet in ieders aard verankerd ligt, zelfs niet tegenover je eigen moeder.
