Ik en mijn familie wonen allemaal in verschillende steden, die elk lijken te drijven als fluisterende boten over mistige grachten. Het is al meer dan twintig jaar geleden sinds onze laatste ontmoeting. Zij werken als kunstenaars en zingen in een koor, hun leven is een eindeloze reis langs wisselende decors, soms als een schilderij van Escher waarin trappen omhoog en omlaag glijden onder hun voeten.
Toen ik vijf werd, begon ik bij mijn grootmoeder te wonen. Ze wilde haar leven lichter maken door een kind op te nemen, alsof ik een merel was die haar tuin vulde met gezang. Maar daarvoor moest ze verhuizen naar haar familie, haar oude boerderij in Friesland werd een nieuwe haven.
In het begin kwamen mijn ouders twee, soms drie keer per jaar langs, hun komst was als een onverwachte regenbui in juli. Maar na verloop van tijd verschenen ze steeds minder, hun bezoek werd zeldzaam als tulpen in de herfst. Uiteindelijk raakte ik zelfs gewend aan hun afwezigheid en het contact verdween als een broodkruimel in de wind.
Toen ik tandheelkunde studeerde in Utrecht, trouwde ik in mijn derde jaar. Nu run ik samen met mijn man, Wouter, onze eigen tandartspraktijk aan een kanaal in Haarlem. We verdienen goed, onze dagen zijn gevuld met het geluid van boren en het lachen van patiënten die de surrealistische sfeer zelfs in onze wachtruimte niet ontvluchten.
Een jaar geleden verschenen plotseling mijn ouders weer, als schaduwen die door het gordijn glijden. Ze belden de praktijk ze hadden niet eens mijn mobiele nummer. Onze gesprekken dwarrelden rond hun klagen over het leven, als herfstbladeren boven een dijk. Ik luisterde altijd, terwijl ik herinnerde dat zij ooit kozen om hun dochter bij haar grootmoeder te laten opgroeien. Soms gooiden mijn ouders wat euros richting oma, maar meestal leefden wij samen van haar pensioen, die klein en kwetsbaar was als een fietsenlamp op een mistige ochtend. Ze vertelde dat vaak, en ik begreep haar, want elke cent moesten we sparen, zelfs onze dromen waren zuinig.
Op school presteerde ik goed; om rond te komen werkte ik als nachtassistente in het ziekenhuis, mijn uniform werd s nachts mijn harnas. Nu weet ik: ik heb mijn eigen leven, zij het hunne, ieder zijn eigen pad door de polder.
Toen mijn ouders beseften dat ik niet van plan was hen te steunen, begonnen ze te dreigen met alimentatie eisen. Hun woorden waren ijskoud als de Noordzee in januari, ze duwden me verder van hen af. Vroeger twijfelde ik soms of ik het juiste deed, overwoog ik hun misschien financieel te stimuleren, maar nu voelt het alsof ik hen nooit gekend heb en ik wil ze ook niet kennen.
Is het terecht, of moet ik mijn ouders toch helpen, zo verzworven in dit droomlandschap?
