Niemand heeft me ooit zo gekwetst als mijn ex-man.
We hebben elkaar de afgelopen drie maanden niet meer gezien. De laatste keer was toen ik onze dochter bij hem bracht voor het weekend. Dat is nu twaalf weken geleden en echt, hij is haast niet meer terug te herkennen.
Jarenlang heb ik tegen hem gezegd dat het gezonder zou zijn als hij wat kilos kwijt zou raken, maar hij luisterde nooit. Integendeel, hij bleef maar ongezond eten, dronk liters cola, lag vooral op de bank als hij vrij was, en je kreeg hem met geen mogelijkheid de deur uit, laat staan naar de sportschool. En nu? In zijn kleine flat ligt ineens een felblauwe yogamat pontificaal in de woonkamer. Hij heeft een fris, strak kapsel, zn kleren zijn netjes, terwijl hij helemaal niemand heeft die op hem let of voor hem zorgt. Al die tijd kon hij nog geen wasmachine aanzetten, maar nu draait hij ineens zonder moeite zn eigen wasjes.
Dus ik zei er iets van…
En wat denk je? Hij vertelde me doodleuk dat ik hem jarenlang heb onderschat dat hij daardoor zo bot en afstandelijk werd. Maar nu? Nu is hij iemand anders, zegt hij. Er is geen plek meer voor mij en onze dochter in zijn nieuwe leven. Hij heeft een nieuwe vriendin en voor haar doet hij er wel alles aan: hij traint, zorgt goed voor zichzelf, werkt zelfs aan zijn persoonlijkheid én verdiend zn eigen geld. Die opmerking raakte me het hardst. Nooit deed hij deze moeite voor mij of voor zn dochter, maar voor haar verandert hij compleet.
Je hoort vaak dat je moet geven wat je zelf terug wilt krijgen, toch? Maar zo werkte dat niet bij mijn ex-man. Ik hield van hem, had respect en maakte maar zelden ergens een punt van alleen als het niet anders kon. Hij had zelf nooit het idee dat er iets veranderd moest worden. En ik? Ik kreeg er niets voor terug.
Zelfs na onze scheiding lijkt hij alleen maar met zichzelf bezig. Onze dochter die hij wekenlang niet gezien had stond duidelijk niet bovenaan zijn prioriteitenlijstje. Soms zou ik willen dat hij eens in mijn schoenen stond; dat hij eens probeerde net zoveel moeite te doen, en daar dan net zoveel waardering voor zou krijgen als ik altijd van hem kreeg. Maar ja, wie weet…
