Ik ben 58 jaar en heb onlangs een beslissing genomen die me meer heeft gekost dan de meeste mensen zich kunnen voorstellen: ik ben gestopt met het financieel ondersteunen van mijn dochter. Niet omdat ik haar niet liefheb en al helemaal niet omdat ik ineens gierig zou zijn geworden.
Mijn dochter, waarin ik altijd zoveel van mezelf heb herkend, trouwde met een man die eigenlijk vanaf het begin al liet zien dat werken niet zijn sterkste kant is. Hij wisselde constant van baan steeds was er weer iets mis: de baas, de uren, het salaris, de sfeer Nooit was het goed genoeg.
Mijn dochter werkt wel, maar toch kwamen ze steeds geld tekort.
Elke maand stond hij weer bij mij op de stoep met steeds hetzelfde rijtje: de huur, boodschappen, schulden, de school van de kinderen. En ik ik betaalde. Altijd weer.
Eerst dacht ik nog; dit is tijdelijk. Een fase. Op een dag draait hij wel bij, neemt hij zijn verantwoordelijkheid, wordt hij een man waar je op kunt bouwen.
Maar de jaren verstreken en niets veranderde.
Hij hing thuis rond, sliep uit, zat tot laat op het terras met zijn vrienden, en keer op keer beloofde hij dat hij bijna iets had gevonden. Het geld dat ik mijn dochter gaf, betaalde in feite de kosten die hij zelf had moeten dragen of erger nog zijn biertjes in de kroeg.
Werk zoeken deed hij niet echt, want waarom zou hij? Hij wist dondersgoed: wat er ook gebeurt, ik los het voor ze op.
Zelf sprak mijn dochter hem er ook niet op aan. Het was voor haar een stuk eenvoudiger mij om geld te vragen dan hem ter verantwoording te roepen.
Dus betaalde ik hun rekeningen, terwijl het niet mijn verantwoordelijkheid was. Ik droeg de last van een huwelijk dat nooit het mijne is geweest.
De dag dat ik besloot ermee te stoppen, was de dag dat mijn dochter me weer vroeg om geld vanwege een noodgeval en toen liet ze zich ontvallen dat het uiteindelijk ging om de schuld die haar man had gemaakt na een avondje biljarten met zijn maten.
Toen vroeg ik haar:
Waarom werkt hij eigenlijk niet?
Waarop zij antwoordde:
Ik wil hem niet onder druk zetten.
Op dat moment was het voor mij helder:
Ik blijf haar altijd emotioneel steunen. Ik blijf er zijn voor haar en de kleinkinderen, wat er ook gebeurt. Maar ik geef geen euro meer, zolang ze een man blijft steunen die niets doet en geen enkele verantwoordelijkheid neemt.
Ze heeft gehuild. Ze was woedend. Ze verweet mij dat ik haar in de steek liet.
Dat was, zonder twijfel, een van de moeilijkste momenten die ik tot nu toe als moeder heb meegemaakt.
Vraag ik me af heb ik hier verkeerd aan gedaan?
