29 jaar ben ik nu, en ik zit middenin een gigantisch familieprobleem rondom de organisatie van mijn bruiloft. De helft van mijn familie wil niet meer komen en noemt me geldwolf. Steeds vaker vraag ik mezelf af of ik echt te ver ben gegaan.
Mijn partner en ik zijn zes jaar samen en hebben eindelijk besloten om in maart volgend jaar te trouwen. We zijn al twee jaar aan het sparen, maar eerlijk is eerlijk: bruiloften zijn prijzig. De kosten voor zaal, eten, muziek en alles daaromheen komen uit op zon 14.500 euro voor 120 mensen.
Maar onze families zijn allebei enorm. Aan mijn kant zijn we zon 60 mensen: tantes, ooms, neven, nichten, plus hun kinderen. Aan zijn kant ook nog eens 50. Als we iedereen uitnodigen, redden we het financieel niet eens voor een normaal diner.
Drie weken geleden hebben we de uitnodigingen verstuurd. We hadden er een briefje bijgedaan: vanwege de kosten vragen we een bijdrage van 75 euro per volwassene en 40 euro per kind ouder dan vijf jaar. We schreven er expres bij: als het lastig is om die bijdrage te geven, laat het ons wetenje bent nog steeds welkom.
Binnen een dag stroomden de telefoontjes binnen.
Mijn tante belde woedend op. Ze zei dat ze nog nooit zoiets onbeschofts had meegemaaktbruiloften zijn voor rekening van het bruidspaar, punt uit. Ze heeft vier kinderen en zei dat ze echt niet 300 euro gaat betalen voor iemand anders zn feestje. Ik probeerde haar uit te leggen waarom we het zo deden, en dat we dus ook mensen uitnodigen zonder bijdrage, maar ze hing gewoon op.
Mijn neef zette een story op Instagramnamen werden niet genoemd, maar iedereen wist wie hij bedoelde. Moet je tegenwoordig betalen om op iemands bruiloft te komen? Waar zijn de normen gebleven? Anderen uit de familie liketen en reageerden.
Mijn moeder schaamt zich kapot. Ze zegt dat mensen haar aanspreken in de familie en vragen hoe ik dit heb kunnen bedenken. Volgens haar moeten we gewoon iets veel simpelers doenbijvoorbeeld in de tuin met broodjes kroket, en klaar. Ik probeerde uit te leggen dat we al twee jaar deze bruiloft plannen en gewoon iets moois willen, maar we hebben simpelweg niet de middelen voor 120 gasten.
Gister stuurde mijn oomaltijd als een tweede vader voor mijeen bericht. Zijn woorden deden echt pijn. Hij zei dat hij het begreep, bruiloften zijn duur, maar geld aan je gasten vragen doe je gewoon niet. Nodig dan 40 mensen uit en dat is dat.
Een nicht van me trouwde twee jaar geleden; zij zegt dat ik het bij het verkeerde eind heb. Zij is diep in de schulden geraakt, maar ze heeft alles zelf betaald, want dat hoort zo, zegt ze. Heb je het geld niet, doe dan alleen een geregistreerd partnerschap, en klaar.
Van de 60 mensen aan mijn kant hebben er maar 15 gezegd dat ze komen. De rest houdt zich stil of heeft direct geweigerd. Mijn partner is minder van de stressbij hem komen er zon 35, ook al waren daar ook gemengde reacties.
Eerlijk gezegd zit ik eraan te denken om alles maar af te blazen. Mijn partner zegt: Wie erbij wil zijn, komt gewoon. Punt. Maar het doet pijn dat mn eigen familie mij nu ziet als iemand die uit is op geld. Misschien hadden we het toch maar bescheidener moeten houden Maar na twee jaar sparen wilden we gewoon één mooie herinnering.
Was het echt zo erg om die bijdrage te vragen? Of hadden we gewoon een lening moeten nemen, net als mn nicht?
Wat denken jullieheb ik het te bont gemaakt, of zouden mensen inmiddels moeten begrijpen dat liefde niet betekent dat je jezelf in de schulden moet steken alleen maar om een ander tevreden te houden?
