Dagboekfragment, 2 mei 2024
Ik ben nu 55 jaar en heb drie volwassen kinderen. Mijn oudste, Bram, is afgestudeerd aan de universiteit, heeft een goede baan gevonden en is direct daarna getrouwd. Persoonlijk vond ik dat wat aan de vroege kant, maar dat moet hij natuurlijk zelf weten. Een jaar later werd ik voor het eerst oma.
En wat denk je? Mijn zoon staat tegenwoordig bijna elke week op de stoep en zegt dan:
Mam, wil je Julian dit weekend nemen? We zijn nog jong en willen graag samen iets leuks doen!
Ik snap ze heus wel Maar ben ik dan ineens oud? Wil ík niet ook weleens iets ondernemen? Ook ik heb behoefte om met vriendinnen buiten de deur een kop koffie te drinken, een avond te wandelen, of me eindelijk eens aan te melden voor yogalessen. Ik wil juist voor mijn eigen gezondheid zorgen. Waarom zou het nu ineens mijn taak zijn om voor de kleinkinderen te zorgen?
Vorige week kwam mijn middelste zoon, Joris, enthousiast met nieuws:
Mam, Maartje en ik krijgen een kindje! Ze is nu vijf maanden zwanger. Je hoeft je voorlopig dus niet te vervelen!
Hé, wie heeft ooit gezegd dat ik me verveelde? Alles was prima zoals het was. Ik heb zeker geen gebrek aan invulling in mijn leven. Ik wil gewoon nu eindelijk tijd voor mezelf.
En dan is er nog mijn dochter, Anouk, die regelmatig zegt: Hier mam, jouw kleinkind.
Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik ermee aan moet. Hoe vertel ik mijn kinderen dat ik ook op mezelf wil zijn, zonder voortdurend voor kleinkinderen te zorgen? Waarom gaat iedereen er eigenlijk vanuit dat omas niets liever willen dan oppassen?
Het is onzin. Omas willen vooral ook genieten, tijd voor zichzelf nemen, koffie drinken met vriendinnen, een museum bezoeken of op een terrasje zitten. En natuurlijk, af en toe op de kleinkinderen passen is leuk als ik er zelf zin in heb.
Ik verlang er alleen maar naar dat te mogen zeggen, zonder schuldgevoel.
