Hij at in zijn eentje een stuk taart, zittend op een bankje in het park
Het jongetje bungelde met zijn benen, ver boven de losse steentjes van het pad. Het bankje was eigenlijk veel te groot, alsof de gemeente in Amsterdam alleen reuzen verwachtte voor een pauze.
In zijn handen hield hij een kartonnen bordje en een plastic vorkje, allebei een tikkie wiebelig. De taart? Wat je noemt studentikoos gesneden, met de chocoladevulling wild uitgesmeerd, alsof tante Carla haastig was typisch.
Het was zijn verjaardag.
Het park bruiste. Kinderen renden, ballonnen flutterden, ouders waren druk in de weer met hun smartphones WhatsApp, altijd belangrijker dan de glijbaan. Iets verderop schalde uit een bluetooth speaker Lang zal ze leven. Niet voor hem, helaas.
Het jongetje prikte in de taart en bracht langzaam een hapje naar zijn mond. Niet uit honger meer om het moment uit te rekken.
s Ochtends had zn moeder gezegd:
Lieverd, ik kan vandaag niet vrij nemen van kantoor. Maar ik koop taart hoor! Vanavond eten we samen.
Maar ja, de dag liep uit.
En die taart die kon zelf ook niet meer wachten.
Op zijn knie lag een slordig papieren kroontje, een beetje plat geworden. Op de heenweg had hij hem gedragen, maar nu was het net iets te gênant.
Hij nam nog een hap en keek naar de kinderen die elkaar achterna zaten bij het klimrek.
Een jongen van zijn leeftijd riep:
Opschieten, nu! Mijn moeder komt eraan met de ranja!
Het jongetje glimlachte flauwtjes.
Veegde zijn mond af aan zijn mouw.
Een oude dame wandelde langs met een klein hondje; een typische Utrechtse dwergteckel. Ze stopte bij het bankje.
Wat ben je aan het doen, kereltje?
Taart eten.
Helemaal alleen?
Een schouderophaal.
Ja, zo
De vrouw keek naar het bordje.
Ben je jarig?
Hij knikte.
De dame griste uit haar jaszak een klein houten fluitje, compleet versleten, jaren 60 model.
Eigenlijk was hij voor mijn kleinzoon, maar ik denk dat hij jou prima zal staan. Gefeliciteerd!
Met beide handen nam hij het fluitje aan, alsof het een Delfts blauw beeldje was.
Dank u wel
Het hondje kwam dichterbij, kwispelend.
Voor het eerst die dag lachte hij écht.
Er bleef nog een stukje taart over, dat schuifelde hij met zijn vork naar de rand van zijn bord.
Wil je ook? vroeg hij bloedserieus aan de teckel.
De dame schudde van het lachen.
Ik denk dat je hem beter zelf kunt houden, knul.
Maar de jongen schudde koppig zijn hoofd.
Het is teveel voor mij alleen.
Hij brak een stukje en legde het onder het bankje, voor de trouwe viervoeter.
Toen sprong hij van het bankje, zette zijn kroontje weer recht en blies op het fluitje. Een rauw, schel geluid.
Hij hield het lege taartdoosje tegen zich aan als een soort schat.
De kaarsjes waren al lang uitgeblazen, hun geur bleef nog even hangen.
Rondom hem liep het park langzaam leeg. Ramen van de portiekflats gingen één voor één aan.
Achter die ramen waren vaders en moeders druk:
Rekeningen. Telefoontjes. Vermoeide zuchten. Later, schat. Morgen echt. We maken het goed.
Toen zijn moeder hem s avonds kwam halen, zat hij op het bankje te fluiten, zijn wangen nog vuil van chocoladeroom.
Lieverd sorry dat ik te laat ben.
Geeft niet, mam. Ik heb een fijne verjaardag gehad in het park.
Ze sloot hem stevig in haar armen te stevig, alsof ze plotseling iets groters begreep.
Het lege kartonnen bordje lag in de laatste zon.
Wat waar is: niet ieder kind vraagt om een groot feest. Sommigen willen gewoon taart delen met iemand, anderen dromen alleen van die taart. Voor een kind, is één uurtje met mama of papa heel wat meer waard dan een hele dag aan sorrys, want het gemiste moment kun je niet inhalen. Straks, is hij al groot. Dan glimlacht hij beleefd, maar krijgt natte ogen als hij denkt aan vroeger.
Ben je geraakt door dit verhaal?
Laat een achter als je ouder bent.
Of een als jij vroeger zon kind was dat vaak moest wachten…
Hij at in zijn eentje een stukje taart op een bankje in het Vondelpark De jongen bungelde met zijn …
