Het Geheim van de Baas
Onze beste chef heeft zéker iemand! fluisterde Fenna samenzweerderig naar haar collega. En ze hebben ongetwijfeld ruzie gehad! Anders zou hij toch niet zo vaak uitvallen tegen ons? Hij geeft opdrachten die onmogelijk zijn…
Haar collega siste alleen zachtjes, duidelijk geen zin om mee te doen aan het geroddel. Demonstratief draaide zij zich om, als een donderwolk die de lucht niet wil delen met een ander. Maar Fenna liet zich niet uit het veld slaan.
Echt waar! Ben jij dan niet nieuwsgierig? drong ze aan, iets te luid voor de stilte van de vergaderzaal. Misschien schreeuwt hij wel zo om zijn thuissituatie… Wat nou als er iets is gebeurd, en wij merken het niet?
Precies op dat moment drong hun gefluister tot Willem-Jan van den Bosch door, die met een stalen blik zijn presentatie afbrak en Fenna strak aankeek. Zijn stem was koud, ijs in juni.
Fenna, verveel jij je soms? Hij sprak traag, elk woord afgewogen. Of vind je wat ik zeg niet belangrijk genoeg? Misschien kun je het dan beter zelf uitleggen, voor de groep?
Fenna voelde haar maag ineenkrimpen. Haar ogen knipperden nerveus, zoveel dat zelfs het plafond zich schaamde. Hoe weet hij álles altijd meteen? flitste door haar hoofd.
Sorry, Willem-Jan, ik deel soms gewoon een idee met een collega, stamelde ze, haar stem zoekend naar een eiland van zelfverzekerdheid. Niets bijzonders, slechts losse gedachten.
Willem-Jan hief zijn wenkbrauw, een wolkje sarcasme in zijn blik. Hij wist dat het gesprek weinig met werk te maken had, maar besloot Fennas dansje af te maken.
Vertel het ons maar, waar draait het om? klonk het ironisch. We wachten.
Fenna voelde de lucht in haar rug veranderen in ijzel. Ze lachte nerveus, wanhopig zoekend naar een antwoord dat dit alles zou doen vergeten.
Eh… liever niet nu, probeerde ze koel te blijven. Mijn ideeën moeten echt nog wat worden opgepoetst. Ik wil ieders tijd niet verspillen.
Willem-Jans mondhoeken trokken even omhoog.
Goed. Dan verwacht ik jouw uitgewerkte ideeën aan het eind van de week, zei hij, het woord uitgewerkt langer makend dan nodig. Ik hoop dat ze onze firma vooruithelpen. We gaan nu verder.
Fenna zweeg. Ze zat daar, met rode wangen en blikken die af en toe als een schuchtere buizerd naar Willem-Jan schoten. Een zure teleurstelling borrelde in haar op niet alleen was ze betrapt op geklets, nu was er ook extra werk aan haar laars gelapt.
Rosa, niet ver weg gezeten, had het allemaal met een dunne glimlach gadegeslagen. De boze blikken van Fenna richting de baas waren bijna theatraal en Rosa moest zich inhouden om niet te hardop te lachen. Tussendoor schonk ze zichzelf thee in en legde een stuk Tonys Chocolonely op de bureautafel. Haar blik dwaalde af en toe naar Fenna, telkens weer met dezelfde gedachte: hoe lang zou de schaamte deze keer beklijven?
Toen de vergadering eindelijk eindigde, was Fenna als de wind uit haar stoel verdwenen. Rosa liep erachteraan, het lachen nauwelijks onderdrukkend. Ze keek naar haar vriendin: verward, boos, maar ook een beetje klein.
Zodra ze hun gedeelde kantoor binnenstormde, viel Fenna zwaar op haar stoel, de laptop met een klap dicht.
Je had me ook kunnen helpen, snauwde ze, armen defensief over elkaar. Wat sta je nou te lachen? Nu moet ik weer met een idee komen! En ik heb maar drie dagen!
Hoe vaak heb ik wel niet gezegd: niet kletsen tijdens vergaderingen, grinnikte Rosa, terwijl ze hete thee in hun mokken schonk. Ze pakte de rest van de chocolade en schoof die naar Fenna. Eerst kalmeren, dan aan de slag.
Fenna keek naar de troostende kop thee en het stukje chocola. Haar gezicht verzachtte eventjes, maar ze trok gauw weer een pruillip.
Werk loopt niet weg! mopperde ze. We hebben toch een veel spannender onderwerp: onze nieuwe baas!
Rosa schudde haar hoofd, zonder haar ogen van het scherm te halen. Ze wist inmiddels dat Fenna altijd wilde kletsen over leidinggevenden, en hield zich meestal op de vlakte.
Hij werkt hier nu twee maanden, dat kun je nauwelijks nog nieuw noemen, fluisterde ze tussen het typen door.
Dat boeit me niet! sputterde Fenna. Hij heeft een hoop rare regels ingevoerd! En mensen ontslagen…
Maar alleen de grootste lanterfanters, zei Rosa rustig. Voor ons: loonverhoging.
Rosa draaide zich naar Fenna en vervolgde:
En vergaderingen duren voortaan max één uur. Vroeger heb ik er wel twee gezeten over niks. Nu: klaar, duidelijk, klaar.
Fenna leek even overstag, maar vond meteen een nieuw argument:
Nu moeten we wekelijks rapporten produceren! Termijnen zijn kneiterstrak…
Rosa glimlachte:
Maar het werktempo ligt hoger. En alle projecten rond voor de deadline, kan toch slechter?
Fenna haalde haar schouders op, brak een stukje van de chocolade en at met tegenzin. Misschien had Rosa wel een punt, maar toegeven ging haar te ver.
Okee, misschien heb je gelijk… mompelde ze. Ze begon wat papieren te verplaatsen. Maar ik dacht altijd dat hij vrijgezel was, geen vriendin, helemaal niets! Maar nu denk ik: er is vast iemand. Moet ik Human Resources eens polsen?
Rosa zuchtte diep en legde haar pen terug. Deze speculaties vervelen haar nu echt.
Maar waarom zou jij dat willen weten? vroeg ze kalm, zonder scherpe randjes. Wat maakt zijn privéleven uit voor jouw werk?
Toch was Fenna al aan het plannen. In gedachten liep ze al richting HR, zichzelf voorstelend als een geheimzinnige detective.
Hij is altijd nors, altijd ontevreden. Misschien begint het gewoon allemaal thuis! Als ik dat snap, snap ik misschien alles…
Rosa kon het alleen maar met het hoofd schudden. Waarom zo haar neus in andermans bemoeienissen steken?
Kom, Fenna, gewoon werken, zei ze streng. Of straks vlieg je er zelf uit wegens inactiviteit.
Maar Fenna wuifde de waarschuwing weg. Ze brandde van nieuwsgierigheid.
Ik moet het weten. Punt. Ik klets wel verder met de dames van verkoop, wie weet hebben die iets gehoord!
Rosa keek haar lodderig aan: waartoe toch die bemoeizucht? In haar hoofd zag ze al voor zich hoe Willem-Jan dit eens te weten zou komen en dan het hele kantoor zou laten overwerken. Toch wist zij: Fenna liet zich nooit tegenhouden door logica alleen.
En Fenna ging los. Geen collega ontsnapte aan haar subtiele vragen. Was hij met iemand gezien? Was er iets bekend over zijn romantisch leven? Elk praatje werd een warmhoudplaatje voor haar nieuwsgierigheid. HR ontving haar met koele blikken: één opgetrokken wenkbrauw en het advies zich met haar eigen taken te bemoeien. Bij aandringen dreigde men haar chef in te lichten.
Terug achter haar bureau zat Fenna met een gezicht als een donderwolk voor het computerscherm. Rosa hield wijselijk haar mond, hopend dat Fenna dan eindelijk zou leren haar neus uit andermans sopaardappelen te houden.
Maar de nieuwsgierigheid liet Fenna niet los. Ze liep telkens weer nieuwe rondjes, vrienden en vijanden werden onderworpen aan onderzoek. Ben je verliefd op de baas? werd haar rechtuit gevraagd. Maar Fenna kon het niet eens helder onder woorden brengen het was gewoon een fikje nieuwsgierigheid dat maar niet uit wilde gaan.
Op een dag besloot Fenna haar geluk te beproeven bij Petra van Finance. Iedereen wist dat Petra álles wist van het bedrijf. Fenna begon, breed glimlachend:
Petra, jij weet altijd zo veel! Vertel: heeft Willem-Jan een vrouw? Of misschien een vriendin?
Petra keek langzaam van haar scherm op, een minzame glimlach op haar lippen, maar haar ogen waakzaam.
Nee, Fenna, ik hou niet van geroddel, antwoordde ze rustig. En wat moet jij met die informatie?
Fenna krabbelde een smoesje bij elkaar, haar wangen rood van schaamte.
Gewoon nieuwsgierig! Je weet maar nooit… zon man…
Petra glimlachte vriendelijk, maar haar stem was beslist.
Zelfs als hij vrij is, is dat geen reden om te vissen in zijn privévijver. Werk nu maar gewoon, je rapport zit al in de gevarenzone.
De dagen gleden voorbij en Fennas hersens frotten verder. Elk detail werd zorgvuldig geanalyseerd, elk fluisterend gerucht herschikt tot een mozaïek van vermoedens. Langzaam vielen er puzzelstukjes op hun plek, tot Fenna haar eigen onthulling deed.
Op een ochtend stormde ze het kantoor binnen.
Ik vind hem leuk! riep ze uit, nog maar net de drempel gepasseerd, haar jas half op de grond.
Rosa verslikte zich prompt in haar koffie en moest met moeite haar kopje neerzetten. Haar blik was een mengeling van schrik en ongeloof.
Wie? vroeg ze, haar stem zo neutraal mogelijk.
Onze nieuwe baas, natuurlijk! Daarom wil ik weten of hij vrij is! Als ik mijn kans zie, ga ik ervoor.
Rosa zweeg even. Er woedde een storm van gedachten in haar hoofd. Ze wist meer dan ze kon zeggen, maar gaf zich niet bloot.
En als hij getrouwd is? vroeg ze net zo voorzichtig als een kat een drinkbakje onderzoekt.
Dan probeer ik hem alsnog voor mij te winnen! schouderophalend, zonder gewetenswroeging. Hij is vast ongelukkig met haar. En jij helpt me!
Jij wilt m afpakken?! Rosas zin ging over in een nerveus lachje. Maar Fenna was bloedserieus.
Nee joh! Gewoon de info loskrijgen, stelde Fenna haar gerust. Vrijdag is het teamuitje toch? Praat met hem. Vraag tussen neus en lippen door waarom hij alleen is gekomen…
Maar wat als hij niet alleen komt? probeerde Rosa nog. Of wat als hij meer interesse in mij toont?
Onmogelijk. Jij bent blond, hij houdt van donker dat weet ik zeker. Afgesproken?
Rosa zei niets. In haar hoofd draaiden duizend overwegingen. Moest ze Fenna alles vertellen dat Willem-Jan eigenlijk haar man was? Maar dat zou alles ongemakkelijk maken. Ze hadden juist afgesproken dat geheim te houden, want een kantoorromance is als hete kroket; lekker, maar je brandt je er zo aan.
De week verliep in een waas. Fenna liep rond met vurige ogen, sprak zich moed in voor de spiegel met Dit is mijn moment! of Hij zal het zien!. Haar fantasieën gingen van promotie naar verloving naar samen firmas runnen. s Avonds repeteerde ze haar begroeting, soms chique, soms dromerig, altijd klaar voor haar grote kans.
Rosa keek zwijgend toe hoe haar vriendin steeds verder wegdreef in haar eigen droomland. Fenna zag in Willem-Jan niet de echte man, maar de gouden beker van het kampioenschap, een droombeeld. Rosa wist wel beter: thuis was hij gewoon Willem-Jan, moe, lief en in een oude joggingbroek.
Toen de vrijdag aanbrak, was het hele kantoor betoverd. Overal slingers van lichten, ballonnen aan de deuren en tafels vol kaasblokjes, poffertjes en haring omringd door vurige gezelligheid. In de lucht hing spanning vermengd met een vleugje bittergarnituur.
Fenna kwam binnen als koningin, haar nieuwe jurk glansde als de grachten bij zonsondergang, haar haar perfect gestyled, haar blik hunkerend op zoek naar Willem-Jan. Telkens wanneer de deur openging, hield ze haar adem in.
Rosa koos voor haar standaard little black dress, eenvoudig en veilig. Ze had genoeg aan observatie en gezelschap dit feest.
Willem-Jan arriveerde precies op tijd een maatpak, glimlach, handdruk voor iedereen. Hij hield een korte speech, kalm en zonder frivole franje, met complimenten voor elk team.
Fenna volgde elk woord overtuigd dat ieder ogengebaar voor haar was. Ze trok haar jurk recht, streek een pluk haar glad en herhaalde haar openingszin: Wat mooi dat u er bent, alleen vanavond?
Na de toespraak zocht ze Rosa op, aan het raam met een glas prosecco.
Het is zover, fluisterde Fenna. Vraag het hem nu, gewoon tussen neus en lippen!
Rosa voelde haar maag samenknijpen. Dit was het punt waarop ze moest kiezen.
Fenna, ik kan dat niet. Haar stem was zacht.
Waarom niet? Jij bent mijn vriendin! Je hoeft alleen maar dat te vragen!
Rosa hapte naar adem, wist dat ontwijken geen zin had, nu het moment daar was.
Omdat… een pauze, ogen strak op Fenna Willem-Jan is mijn man.
Fenna verstijfde. Haar gezicht werd bleek en daarna knalrood, als een verkeerslicht in miezerregen.
Wat? Jij… jullie… Hoe lang al?
Rosa wendde haar blik af, duwde een plukje haar achter haar oor.
Sinds een half jaar. We hielden het stil, dat leek ons beter. Geen geroddel, geen scheve blikken, niemand die denkt dat ik voortrek boven anderen. We wilden rust.
Fenna deinsde achteruit, haar gezicht een masker van twijfel, verbazing en teleurstelling. Alles wat ze had bedacht, implodeerde als een luchtballon.
En jij hebt mij niets verteld? Alles verzwegen? We zijn vriendinnen! Ik vertrouw jou altijd alles toe…
Ik mocht het niet delen, zei Rosa op een warme, zekere toon. Het was een afspraak tussen ons. Op het werk: werk. Privé blijft privé.
Fenna keek naar haar, ineens alles herinnerend de zachte blikken, achteloze aanrakingen bij het overhandigen van een rapport, een glimlachje te snel. Alles werd ineens duidelijk.
En hoe is dat zo gekomen? probeerde ze luchtig.
Gewoon gelopen zoals het liep, glimlachte Rosa, haar stem tintelde van liefde. We ontmoetten elkaar buiten het werk. Het voelde direct goed.
Op dat moment kwam Willem-Jan aanlopen. Hij keek beide vrouwen indringend aan. Zijn blik was rustig, zijn houding niet defensief maar beslist.
Gaat het hier allemaal goed? vroeg hij zachtjes aan Rosa.
Zij knikte, maar Fenna was al bezig met uitbarsten.
Nee, het gaat niet goed! Jullie hebben een geheim gehouden voor iedereen!
Willem-Jans glimlach was begripvol. Hij twijfelde geen moment.
Laten we open kaart spelen, sprak hij luid, zodat iedereen het kon horen. Medewerkers! Even aandacht.
De hele kantine werd stil, mensen lieten hun bitterbal of biertje hangen.
Er is veel gespeculeerd over mijn privéleven, zei hij rustig. We wilden dat privé houden om het werk niet te beïnvloeden. Maar nu het tijd is om het te zeggen: Rosa is mijn vrouw. We zijn vorig jaar getrouwd.
Een golf van geroezemoes, verbazing, maar ook: Gefeliciteerd! riep Petra spontaan, breed glimlachend. De groep programmeurs in de hoek knikte en grijnsde.
Willem-Jan vervolgde:
Op het werk zijn we gewoon collegas. Blijf professioneel, dat verwachten wij ook. Maar laten we nu het leven vieren!
Onder applaus steeg de muziek weer op en het feest hernam.
Fenna slaakte een zucht:
Ik kan nu eigenlijk niet meer blijven… Iedereen weet inmiddels hoeveel ik gespeculeerd en gevraagd heb. Wat een afgang.
Ach joh, troostte Rosa haar, zacht haar hand pakkend. Niemand neemt het je kwalijk, het waait zo over. Echt.
Fenna schudde haar hoofd, een traan in haar lach.
Tja, nu weet ik tenminste waarom je altijd zo voor hem opkwam!
Rosa knikte, haar ogen opgelucht.
Samen lachten ze, zachtjes, terwijl op de achtergrond de muziek speelde. Twee vrouwen eindelijk even helemaal zichzelf, zonder geheimen, in het schemerlicht van een Hollandse borrel. En wie weet: er kwam misschien wel een nieuwe, geheime vriendschap, een zonder dromen maar eerlijk, en echt.
