Het gedrag van mijn nichtje werd op een gegeven moment een bron van grote zorg binnen onze familie. Haar ouders hadden haar namelijk zo ontzettend verwend dat ze zich ging gedragen als een prinsesje, iedereen om zich heen behandelend als haar persoonlijke bedienden. Het werd steeds erger, zeker toen ze bijna naar de basisschool zou gaan terwijl ze nog steeds alleen tot tien kon tellen op haar vingers.
De kwestie begon eigenlijk al direct na haar geboorte. De hele familie voelde zich verantwoordelijk om te helpen bij haar opvoeding. Mijn schoonmoeder trok zelfs bij haar zoon en schoondochter in, hoewel het huis in Amsterdam al behoorlijk vol was. In plaats van wijsheid en duidelijke grenzen kreeg het kind enkel overmatige aandacht en toegevingen; elk snikje of gilletje werd meteen beloond met nog meer speelgoed of aandacht.
Al na een paar maanden wist het meisje precies hoe ze de volwassenen om haar vinger kon winden. Het huis raakte steeds meer in de war en andere gezinsleden werden soms verwaarloosd omdat ieders energie naar haar uitging. Na enige tijd kon mijn neef het niet meer aan en vertrok. Ook na de scheiding bleef hij haar overladen met jurkjes, make-up en schoentjes alsof ze daadwerkelijk een prinses was. Pogingen van anderen, bijvoorbeeld grootouders of de leidsters op het kinderdagverblijf, om haar wat met beide benen op de grond te houden, leidden meestal tot hevige ruzies.
De hele opvoeding van mijn nichtje draaide uiteindelijk om het idee van haar prinses-zijn. Ze had vrijwel geen interesse om te leren of eenvoudige vaardigheden op te pikken. Terwijl ze al bijna naar groep 3 ging, telde ze nog altijd op haar vingertjes en wist ze lang niet zo veel als leeftijdsgenoten. Haar ouders huldigden het idee dat een kind volledige vrijheid moest krijgen in al haar beslissingen, zonder grenzen of correctie. De juf zag dat echter heel anders: volgens haar hoorde een kind op zn minst basisetiquette te kennen en te weten hoe ze volwassenen moest aanspreken.
Omdat het gedrag van het meisje ons steeds meer ergerde en wij ons overweldigd voelden door haar onbeleefde manieren, hebben wij besloten minder met haar om te gaan. Het werd gewoon te veel voor onze eigen gemoedsrust. Uiteindelijk vinden we dat haar ouders verantwoordelijk zijn om haar op te voeden, haar de nodige normen en waarden mee te geven en haar zo een goede start in het leven te bieden.
