Petra was gewaarschuwd: hij was streng en nors, en het beste kon ze een straatje om lopen. Maar Petra had een slim plan bedacht.
Daan was een man van veertig, vrijgezel en vrijwel zijn hele dorp kende hem. Een paar jaar geleden liep half Nederland nog met hem weg. Elke vrouw had hem wel zien zitten. Lang, knap, en zijn bankrekening was ook bepaald niet schamel. Van die drie was inmiddels alleen het saldo nog indrukwekkend. Jeugd, haar en taille waren gebleven waar zelfs Mark Rutte niet bij kan: in het verleden. Zijn haarlijn trok zich sneller terug dan het Nederlandse voetbal in een penaltyreeks, terwijl zijn buikje juist stevig aan de weg timmerde. Daan zelf was zich daar pijnlijk van bewust. Voor het eerst in zijn leven dacht hij serieus na over trouwen. Maar ja, hij twijfelde of hij nog een vrouw naar zijn gading zou vinden. Daan had namelijk niet het makkelijkste karakter: onbeleefd, streng, star en soms ronduit onaangenaam. Iedereen in de buurt wist het. Vrouwen waarschuwden elkaar zelfs: Pas op voor Daan. Zijn kansen op een vrouw waren, laten we zeggen, karig. Tegen zijn vrienden luchtte hij zijn zorgen, waarop zij hem van ongevraagd advies voorzagen. Een paar tips later en wie had dat gedacht was hij een paar maanden daarna getrouwd.
Direct de ochtend na de bruiloft vond Daan het tijd voor een goed gesprek met zijn kersverse vrouw:
Je woont nu in mijn appartement, en dat is een grote eer. Er moet altijd overal orde zijn, begrepen? Petra keek verrast op en schonk hem haar zoetste glimlach. Wil je een voorbeeld geven? vroeg ze liefjes. Niet moeilijk doen, bromde Daan, ik leg het één keer uit. Je moet goed beseffen dat je dit geluk zo weer kwijt kunt zijn. Ik ben een ontzettende pietje-precies, en daar moet je aan wennen. En ja: de theedoeken hangen altijd droog aan hun haakje. Het belangrijkste is: alles schoon. Begrepen? Petra knikte braaf en luisterde heel aandachtig.
In de keuken kreeg ze ook het volledige huishoudreglement. Luister, schat, zei Petra, hoe laat ben je normaal thuis? Waarom moet je dat weten? Zodat ik het avondeten klaar heb staan. Ach, dat zie je vanzelf wel. Maar het eten moet altijd op tijd klaar zijn. En pas op: als het me niet smaakt, zonder pardon de prullenbak in en jij straf! Petra knikte weer en glimlachte op haar bekende mysterieuze wijze. Die glimlach bleef die dag in zijn hoofd rondzingen.
s Avonds, voordat hij naar huis ging, schoof Daan nog even aan bij een goed restaurantje aan het Leidseplein voor een stevige hap. In zijn hoofd groeide een plan: hij zou Petra testen door iedere keer haar eten af te keuren, zonder ook maar een hapje te proeven. De hele week zou hij het volhouden.
Op dag één kwam Daan thuis. Alles was stil. Is er iemand? riep hij. Ik ben thuis. Oh ben jij dat, klonk Petras stem loom vanuit de woonkamer. Ik keek naar Boer Zoekt Vrouw en ben in slaap gevallen. Is het eten klaar? Oh, eh, ja, eten, natuurlijk! Kom, laten we kijken.
Voordat Daan zijn ingestudeerde tirade kon beginnen, trok Petra een bord koude, snotterige havermout uit de koelkast. Dit is het dan. Doe je best. Koud, smakeloos, en als je het niet opeet, is het je eigen schuld. Ik vertrek dan acuut en je ziet me nooit meer terug.
Ze knipoogde. Grapje natuurlijk, je ziet me wel. Maar dan wel aan de arm van een ander. Trouwens, ik weet best dat je net uit een restaurant komt. Eet smakelijk, lijkt me niet makkelijk met zo’n volle buik.
Daan stond perplex.
En wil je weten waarom ik zo streng en onaardig tegen je doe? Gewoon om duidelijk te zijn: zolang jij mij domme vragen blijft stellen, word ik alleen maar strenger. Dus: happen nu. Hoe sneller je begint, hoe eerder je klaar bent!
Petra wist precies weerstand te bieden aan alle ‘eigenaardigheden’ van haar man. En ze rende zeker niet gillend weg.
Mannen worden niet zachtaardig geboren. Ze worden gevormd onder het toeziend oog van een slimme vrouw, zei ze opgewekt. En ze had gelijk. Daan lepelde de vieze pap in een paar minuten naar binnen en dacht: Eindelijk, dít is de vrouw die ik altijd al zocht. Mijn droomvrouw, en dan nog Hollands ook!Vanaf die dag stond er geen koud prakje meer op tafel, maar ook geen strafreglementen meer. Soms was het eten zelfs heerlijk. En soms niet. Maar Daan vond het allemaal prima, zolang Petra ernaast zat met die mysterieuze glimlach en haar scherpe teksten die hem zelfs na een lange dag deden grijnzen.
s Avonds, als ze samen op de bank zatenzij met haar blote voeten op zijn schoot, hij nippend aan haar mierzoete theevroeg Daan: Waarom ben je eigenlijk bij me gebleven? Petra tikte hem speels op zijn neus. Omdat niemand mij ooit zo serieus op de proef stelde. En omdat je, diep vanbinnen, best wel lief bent. Maar zeg dat vooral niet te hard.
Hij lachte hardop, voor het eerst in jaren, echt. Zo werd de norse Daan een beetje minder nors, en de slimme Petra iets minder eigenwijs. Maar verliefd bleven ze altijd. En de theedoeken? Die hingen nog steeds vaak te drogen, maar inmiddels maakten ze samen de meeste lol wanneer ze in de knoop zaten.
