Lotte schoof het lid van haar puntje tompoes op haar bord, haar blik dromerig terwijl ze haar vriendinnen in het knusse Leidse café aankeek.
Zeg meiden, begon ze zachtjes, is het eigenlijk slecht als je man helemaal niet jaloers is? Ze duwde een stuk tompoes heen en weer met haar vork. Eerst was ik blij dat we zon band van vertrouwen hadden, maar nu denk ik dat het misschien toch niet goed zit.
Anouk, die tegenover haar zat, hield haar hoofd iets schuin, de blauwe ogen vernauwd van serieuze verbazing.
Helemaal niet? vroeg ze, nieuwsgierig naar voren gebogen. Dus hij vraagt niet wanneer je thuiskomt, of met wie je afspreekt? Maakt het hem niets uit als je tot laat werkt?
Lotte haalde haar schouders op, haar glimlach bitter.
Precies. Als ik thuiskom, begroet hij me met een glimlach bij de deur alsof ik niet eens weg ben geweest. Altijd vriendelijk, altijd lief. Hij zet verse koffie, vraagt hoe mijn dag was, en daarna kijken we samen tv of hij biedt aan om te helpen in de keuken. Nooit een spoor van jaloezie. Niet eens een frons.
Ze keek in haar mok koffie, alsof daar ergens een antwoord op haar onrust drijvend kon worden. Haar stem klonk onzeker: Ooit vond ik dat ideaal. Een relatie gebouwd op vertrouwen, toch? Maar soms bekruipt me nu het gevoel dat het gewoon betekent dat het hem helemaal niks doet waar ik ben of met wie.
Marije ging wat rechter zitten. In haar blik lag iets van weemoed haar eigen relatie was pas afgesprongen, juist door veel te veel jaloezie.
Ik zou willen dat ik in jouw schoenen stond, zuchtte ze, met een spottend lachje. Jouw man is een zeldzaam soort; die kun je bijna in de beschermde diersoorten opnemen! Mijn ex wilde elke minuut weten waar ik was. Je wordt er gek van. Wat jij hebt, daar mag je trots op zijn. Zon vertrouwen is goud waard.
Lotte lachte flauw. Ze wilde reageren, maar Anouk was haar voor haar gezicht werd direct serieus.
Onzin, aldus Anouk, terwijl ze stevig haar hoofd schudde. Als een man van je houdt, móét hij toch een beetje jaloers zijn! Natuurlijk niet tot in het extreme, zoals bij Marije maar als hij helemaal niks voelt, ben je dan niet gewoon onbelangrijk voor hem?
Marije opende haar mond om te reageren, maar Lotte fluisterde:
Misschien houdt Sander wel niet echt van mij
De woorden vielen zwaar in de kring, als druppels op koud glas.
Niet te snel conclusies trekken, riep Anouk meteen, schuin over de tafel gebogen. Misschien geef jij hem gewoon nooit een aanleiding. Je moet mannen soms een beetje uitdagen voor ze hun gevoelens tonen. Test het gewoon eens. Dan weet je het zeker.
Lotte keek haar verbaasd aan.
Een test? Wat bedoel je met een test?
Anouk grijnsde samenzweerderig, haar ogen begonnen te glimmen.
Gooi er eens een balletje op over een oude goede vriend, of blijf expres wat langer hangen op je werk Gewoon, eens kijken of hij reageert. En toont hij dan geen enkele interesse Ze pauzeerde kort, dan weet je gelijk waar je staat.
Marije fronste haar wenkbrauwen, duidelijk niet overtuigd.
Of je praat er gewoon eerlijk met hem over, stelde Marije voor, haar stem rustig.
Anouk wuifde het weg. Praten is goed, maar daden zeggen meer. Na deze test zal alles duidelijk zijn.
Lotte dacht even na. Wat stel je dan precies voor?
Anouk veerde op. Je bent net teamleider geworden, toch? Met vijf mannen onder je? Zeg dat gewoon tegen hem.
Lotte trok haar wenkbrauwen op. Dat weet hij al. Hij was hartstikke trots, heeft zelfs een etentje geregeld om het te vieren. Heel normaal, eigenlijk een beetje té normaal.
Anouk wees haar terecht. Maar dan klaag je er dit keer over. Zeg dat het lastig is, jonge knappe jongens onder je, altijd aan het flirten en nauwelijks serieus. Wie weet, wordt-ie nu toch een beetje nerveus.
Voorzichtig draaide Lotte haar lepeltje rondjes in het kopje. Het plan voelde een beetje kinderachtig, maar ook haar nieuwsgierigheid werd aangewakkerd.
Ik zal het proberen, zei ze langzaam.
Marije haalde haar schouders op. Maar als je man écht zon rustige man is, dan maak je hem misschien onnodig onzeker. Gewoon praten lijkt me beter.
Anouk gebaarde vrolijk weg. Trust me, Lotte. Eén probeersel, je merkt het gelijk!
******************
Een week later stormde Anouk het terras op en schoof meteen bij Lotte aan. Nou, vertel! Hoe reageerde Sander op het verhaal van de jonge, knappe collegas?
Lotte zette haar kopje behoedzaam terug. Hij zei dat ik streng moest zijn en gaf me zelfs goede tips die hebben zelfs nog gewerkt ook.
Anouk fronste. Niet de reactie waarop we hoopten. Maar dan moeten we een tandje hoger! Zet gewoon een code op je telefoon, doe geheimzinnig als je appt, reageer kortaf als hij binnenkomt. Zo kunnen wij je zelfs sturen via WhatsApp!
Lotte werd nerveus. En als hij het nóg niet merkt? Misschien ís hij gewoon echt zo ontspannen.
Dan gaan we dan pas nadenken, zei Anouk stellig.
Lotte voelde zich steeds ongemakkelijker bij dit spelletje. Maar haar onzekerheid won het dus probeerde ze het plan van Anouk. Ze liet haar telefoon opvallend rondslingeren, keek schichtig wanneer ze een bericht kreeg van haar vriendinnen en werd stiller als Sander binnenkwam.
Maar Sander bleef kalm. Als haar telefoon ‘s avonds weer eens licht gaf, keek hij op en vroeg luchtig: Volgens mij heb je weer een hoop werkberichten?
Ja, gewoon werk, antwoordde Lotte. Sander knikte alleen maar.
Nog een dag later: Alles oké met je collegas?
Ja, wat spoedzaken niets bijzonders, zei Lotte.
Ook nu nauwelijks een rimpeling op Sanders gezicht.
Elke keer voelde Lotte dieper teleurgesteld. Waar bleef zijn bezorgdheid? Zou hij haar niet eens willen vasthouden, claimen?
Toen ze haar telefoon weglegde, viel het haar op: in plaats van antwoorden gaf haar spelletje haar alleen maar meer twijfels. Sander bleef gewoon zichzelf aardig, positief, betrouwbaar.
**********************
Anouk werd steeds fanatieker, haar plannen ingenieuzer.
Kom, zei ze beslist na het zoveelste mislukte testje, blijf anders gewoon een nacht bij mij slapen. Vertel thuis dat ik door een break-up in de put zit en je bij mij blijft. Korte antwoorden geven, niet recht aankijken. Dan gaat hij vanzelf twijfelen.
Lotte friemelde aan het kartelrandje van het tafelkleed. Ze voelde zich ongemakkelijk was dit niet te ver?
Marije keek haar recht aan en vroeg ineens: Wacht even. Het huis waarin jullie wonen is dat zijn koopwoning?
Lotte knikte. Ja, staat op zijn naam. Hoezo?
Marije zuchtte. Straks kun je een kamer in Deventer zoeken. Je drijft hem misschien tot wanhoop, Lotte. Een leuk spelletje kan lelijk uitpakken. Je wilt niet alles kwijtraken omdat je zijn gevoelens test.
Lotte keek zenuwachtig naar haar handen. Dus jij zegt dat ik het moet laten rusten?
Marije legde haar hand geruststellend op die van Lotte. Misschien kun je beter gewoon met hem praten. Veel mensen laten liefde anders zien. Misschien hoort zijn rust juist bij zijn betrokkenheid.
Anouk haalde haar schouders op. Kom op zeg! Zolang je geen écht vreemdgaat, is er toch geen probleem? Het is maar een beetje plagen geen reden om je huwelijk eraan te wagen.
Ze keek uitdagend naar Lotte. Kijk, de vraag is: durf je nog? Of ga je nu afhaken?
Lotte slikte, twijfels en verlangen naar duidelijkheid trokken met elkaar in de clinch. Uiteindelijk knikte ze.
We gaan door, sprak ze, al twijfelde haar eigen stem.
Anouk glunderde en begon meteen plannen te maken.
Marije keek even ontmoedigd omlaag, maar zei niets meer.
*************************
Enkele weken later zat Lotte alleen op het bankje voor hun flat aan de Amstel, haar armen stevig over elkaar. Voor haar stonden drie tassen netjes ingepakte bagage. Ze kon nauwelijks geloven dat het zo uit de hand was gelopen.
Die laatste nacht bij Anouk was het misgegaan. Sander had haar tassen voor haar klaargezet. Met een pijnlijke rust in zijn blik zei hij: Ik ken je nu vijf jaar. Jij bent niet zo. Wil je me testen? Waarom eigenlijk?
Ze probeerde iets uit te brengen, maar haar stem stokte.
Sander viel haar in de rede: Dit is gedrag van een puber, niet van een volwassen vrouw met een leidinggevende functie. Als je mij niet gelooft zoek dan vooral wat je mist.
En zonder nog op haar in te gaan, zette hij haar koffers buiten. Ik regel het papierwerk wel.
Daar zat ze, tussen haar spullen, terwijl de schemer over de stad viel. Plots leek alles buiten haar om gewoon door te gaan: flarden van een fietsende student, het zachte geblaf van een hond, de geur van grachtenwater die opstijgt na regen.
Voor het eerst voelde Lotte echt spijt. Wat als ze nou gewoon eerlijk was geweest, haar gevoelens had uitgesproken? Nu, nu alles verloren leek, besefte ze: liefde laat zich niet forceren. Je kunt vertrouwen niet voor de gek houden je verliest het juist door twijfel te zaaien.
Soms moet je simpelweg accepteren dat iedereen anders toont wat hij voelt. Wie te veel aan vertrouwen schudt, schudt het soms stuk.
En zo leerde Lotte op de harde manier dat openheid, en niet spelletjes, de enige brug zijn tussen twee harten.
