Geloof in het lot!
Marjolein was een echte zakenvrouw, zon type dat haar agenda strakker had dan de spits op de A2. Haar leven bestond uit vergaderingen in Amsterdam, zakenreizen naar Brussel, en af en toe een powernap op haar bank in Utrecht. Altijd energiek, altijd punctueel, en altijd een plan B, C én D achter de hand. Op haar 32ste had ze geen gezin, geen kinderen, maar wel een bloeiend reisbureau en één trouwe vriendin, Anouk. Haar ouders waren vroeg overleden (een auto-ongeluk op de ring van Rotterdam), dus haar oma nam de opvoeding op zich. Oma deed haar best, maar met een bescheiden pensioen was het soms schrapen. Marjolein droomde er als kind al van om ooit haar oma te verwennen met alles wat haar hartje begeerde.
En dat lukte: ze haalde haar diploma cum laude, startte haar eigen bedrijf en op haar 27ste kocht ze een appartement in Haarlem. Drie jaar later reed ze in een glimmende Volvo. Oma kreeg van haar de beste medicijnen, een nieuwe jas en af en toe een doosje stroopwafels. Toen oma op Marjoleins 31ste overleed, bleef ze alleen achter. Gelukkig was er nog Anouk, met wie ze soms door de Kalverstraat slenterde of een weekendje naar Texel ging. Marjolein had hoge eisen aan een partner logisch, want ze had hard gewerkt en wilde een man die minstens zo ambitieus én lief was. Maar ja, de jaren tikten door en de prins op de witte fiets bleef uit, dus stortte ze zich nog meer op haar werk.
Op een dag, na een zakenreis naar Spanje, zat ze uitgeput in het vliegtuig. Slapen lukte niet, want een stel kinderen hield een wedstrijd wie het hardst kon schreeuwen. Na een vriendelijk verzoek aan de stewardess werd ze verplaatst naar een rustiger plekje, waar ze meteen in slaap viel. Bij aankomst werd ze wakker en zag hem: een man van een jaar of 38, charmant en met een glimlach die zelfs de douanebeambte deed smelten. Ze baalde stiekem dat ze de hele vlucht had liggen snurken. Bij de paspoortcontrole stonden ze naast elkaar in de rij en raakten aan de praat. Hun gesprek was zo leuk dat ze vergaten hoe langzaam de rij ging. Pieter, zo heette hij, vertelde dat hij ook net terugkwam van een zakenreis en haar al in het Spaanse vliegveld had gespot, maar dacht dat ze vast getrouwd was.
Ze wisselden telefoonnummers uit en namen afscheid. De volgende dag bracht een koerier een gigantische bos tulpen en een kaartje naar haar kantoor, met een uitnodiging voor een etentje. Zo begon hun avontuur! Vijf maanden later vroeg Pieter haar ten huwelijk. Nu, op haar 36ste, heeft Marjolein een gezin, een lieve man, twee zoons (tweeling!), en haar bedrijf draait nog steeds. Ze doet het nu samen met Pieter, en samen krijgen ze alles voor elkaar op zn Hollands: gewoon doen! Dus, heb elkaar lief en vertrouw op het lot!
