Omdat ik degene was die het gezin verliet voor een andere man, waardoor het huwelijk op de klippen liep door mijn toedoen, vond Martijn dat ik hem zijn gebroken hart moest vergoeden. Hij stond me niet toe onze zoon mee te nemen, en mijn zoon wilde ook liever bij zijn vader wonen dan bij mij. Ondanks dat het mij veel pijn deed, kon ik hem niet overhalen, noch hem met geweld meenemen. We hadden het allemaal eigenlijk vrij snel geregeld; ze lieten mij gaan en in ruil daarvoor stortte ik elke maand, soms zelfs twee keer per maand, geld naar ze over.
Mijn ex-man werkte toen nog en had een aardig inkomen, maar toen hij merkte dat ik best wat geld had en dat mijn nieuwe partner er ook nog wat bijlegde zodat mijn zoon aan niets tekortkwam, stopte hij met werken. Vanaf dat moment leefde hij van ons geld.
Naarmate onze zoon ouder werd, begon zijn vader hem steeds meer te verwennen: lekker eten laten bezorgen, nooit naar school hoeven als hij daar geen zin in had, uitjes naar pretparken en steeds de nieuwste gadgets en dure apparaten in huis. Langzamerhand ontwikkelde mijn zoon een nonchalante houding, en hij wilde mij steeds minder vaak zien. Wat ik voor hem kocht of regelde deed papa altijd nog groter, maar wel allemaal van mijn geld. Toen onze jongen elf was, dacht hij er nog niet eens over na hoe het kwam dat papa altijd thuis was en toch alles kon kopen.
Mijn huidige man suggereerde dat het misschien kwam doordat ik te veel geld overmaakte. We begonnen toen ook voorzichtig na te denken over de studiekosten van onze zoon en besloten dat het verstandiger was om daarvoor te gaan sparen, dan dat mijn ex-man alles zou verbrassen aan de laatste snufjes. Mijn beslissing vertelde ik persoonlijk aan mijn ex-man. Ik zei hem dat ik ze lang genoeg financieel had ondersteund en dat het nu tijd was dat hij zelf de verantwoordelijkheid voor de uitgaven ging nemen, terwijl ik spaarde voor de toekomst van onze zoon.
Daar was hij niet van gediend. Hij beet me toe wat voor slechte moeder ik was geweest, en wat voor waardeloze vrouw ik volgens hem was. Hij dreigde zelfs me aan te geven en via de rechter alimentatie af te dwingen, omdat ik volgens hem officieel nooit had betaald.
Ik heb navraag gedaan bij een advocatenkantoor, en zij vertelden me dat ik me geen zorgen hoefde te maken over zijn dreigementen. Ze zeiden dat hij geen schijn van kans maakte, omdat hij al jaren niet meer werkte en gewoon op mijn kosten leefde. Toch voelt het voor mij alsof ik degene ben die steeds verliest. Mijn zoon heeft nu nog minder met me te maken; hij denkt alleen maar dat ik zijn vader niet wil helpen.
