Weet je, laatst dacht ik na over iets wat me echt niet loslaat Ik wil het je even vertellen, want het is zo bijzonder, het raakt me gewoon.
Er was eens een vrouw, laten we haar Marieke Jansen noemen, die echt in een heel moeilijke relatie terecht was gekomen met haar man, Willem. Ze praatten amper nog, het huis in Haarlem voelde koud en leeg. Op een dag kreeg Marieke een hartstilstand. Ze hing echt aan een zijden draadje. Maar terwijl ze daar ergens tussen hemel en aarde zweefde, verscheen er een engel voor haar, middenin een wazige Hollandsche mist. Die engel zei: Marieke, jouw leven is nog niet voorbij. Je hebt nog niet genoeg goeds gedaan om verder te mogen. Ze kreeg een paar dagen terug op aarde om het af te maken.
Toen Marieke bij kwam, lag ze gewoon weer thuis bij Willem. Maar de sfeer was nog steeds ijskoud. Hij lag al maanden op de bank te slapen, praten deden ze amper nogzelfs haar stamppot had ze al gevloerd op het menu. Toch dacht ze ineens: Weet je, ik moet de eerste stap zetten. Laat ik Willem verrassen. Terwijl Willem naar werk washij was sinds de sluiting van de fabriek postbezorgersprong Marieke in de weer: ze waste en streek al zijn overhemden, maakte zijn lievelings eten, stak kaarsjes aan, en zette een bos tulpen midden op tafel. Op de bank legde ze een briefje met een zachte boodschap:
Ik denk dat je beter slaapt in het bed dat ooit van ons was. Daar zijn toch onze kinderen geborenweet je nog? Dat bed waar we zo vaak lagen, waar we stil elkaars angsten deelden. Er is daar nog altijd liefde, echt waar, ze wacht op ons. Als je me kunt vergeven zie ik je daar vannacht.
Handtekening: jouw Marieke.
Maar terwijl ze die regel schreef: Als je mijn fouten kan vergeven, dacht ze ineens: Ben ik nou gek geworden? Moet ík nu mijn excuses maken? Ze herinnerde zich hoe hard Willem was geworden toen hij zn baan verloor, hoe gefrustreerd hij thuis kwam, hoe de centen steeds minder werden en hoe hij steeds vaker in zn eentje naar de kroeg verdween. Hij snauwde tegen de kinderen, riep tegen haar als het teveel werd. Alles was een puinhoop. En moest zíj nu sorry zeggen?
In woede verscheurde Marieke de briefen toen hoorde ze vaag het gefluister van de engel: Nog een paar goede daden, Marieke. Anders red je het niet. Ze zuchtte en dacht even na. Was het het waard? Uiteindelijk schreef ze het briefje opnieuw, deze keer nog warmer en eerlijker:
Ik begreep je toen niet. Jouw angst, toen je na al die jaren je vaste baan kwijtraakte dat zag ik helemaal niet. Het zal je vast wakker hebben gehouden. Altijd had je dromen voor later, voor als we met pensioen zouden zijn. Ik had je moeten helpen om die te laten leven, in plaats van je de straat op te sturen als taxichauffeur. Ik herinner me die ene nacht dat ik je oude liefdesbrieven en schilderijen heb vernietigd en dat het me boos maakte dat je je terugtrok met je verf en je gedichten. Je schilderijen waren prachtig, ik had je moeten steunen, niet tegenwerken. Ik was ook bang, ik voelde me enkel veilig als je baan er nog was. Jouw pijn zag ik niet.
Willem, vergeef me alsjeblieft. Vanaf nu doe ik het anders. Ik hou van je.
Toen Willem thuis kwam, rook hij gelijk dat het eten oud-Hollands lekker was, de kaarsen brandden en zijn favoriete muziek klonk zacht door de kamer. Op de bank viel zijn oog op het briefje van Marieke. Toen Marieke uit de keuken kwam met haar beroemde gehaktballen, zag ze dat haar Willem zelfs tranen hadtranen alsof hij weer kind was. Ze zette het eten neer, sloeg haar armen om hem heen. Geen woorden waren nodig. Ze huilden samen. Daarna tilde hij haar op, bracht haar naar het bed terug, en die nacht het was weer als de eerste keer.
Later zaten ze samen te eten en lachten ze, vol heimwee naar de grappigste momenten uit de kindertijd van hun kinderen. Toen Marieke na afloop de keuken opruimde, zag ze door het raam de engel staan in de achtertuin, tussen de windmolens en narcissen. Ze rende naar buitende ogen vol tranenen riep: Engel, mag ik nog even blijven? Ik wil Willem helpen zijn schilderijen weer op te pakken. Ik wil samen opbouwen wat ik kapot heb gemaakt. Geloof me, hij wordt al snel gelukkig, en dan ga ik wel met je mee.
Maar de engel glimlachte en zei: Je hoeft niet meer mee, Marieke. Je bent al in de hemel. Je hebt m verdiend. Vergeet alleen niet het zelfgemaakte helletje waarin je woondewant de hemel is soms dichterbij dan je denkt.
Op dat moment hoorde ze Willem uit huis roepen: Mariek, het is koud. Kom je slapen? Morgen is er weer een dag. Toen dacht Marieke: Ja, gelukkig, morgen is er weer een dag.
Kijk, vriend, deze gedachte raakt me echt en ik wil hem even met je delen, want het zet je zo aan het denken:
Jij, die klaagt over alles wat je mist denk je er wel eens over na hoeveel je eigenlijk zelf geeft?
Jij, die pijn hebt weet je hoeveel pijn jij anderen soms doet?
Jij, die anderen dom noemt kijk je weleens kritisch naar jezelf?
Jij die andermans fouten veroordeelt, zie je de jouwe wel?
Zeg jij dat je een eerlijke vriend bentben je ook eerlijk tegen jezelf?
Roep je dat je altijd tekortkomtzie je wat er allemaal al is?
Mopper je op de wereldheb je hem zelf beter gemaakt?
Droom je van de hemelprobeer jij het hier al minder hel te maken?
Vind je jezelf bescheidenben je het echt?
Veroordeel jij het kwaadbreng je zelf goedheid?
Baal je van kille mensengeef je zelf liefde?
Ben je bang voor armoedeben je dankbaar voor wat je hebt?
Prik je je aan de doornenplant je ook rozen?
Ben je bang in het donkersteek je zelf een kaarsje aan?
Leef je alleen voor jezelfzorg je ook voor anderen?
Voel je je kleindoe je moeite om te groeien?
Ben je bang voor eenzaam zijnben je zelf aanwezig voor iemand?
Ben je bang voor ziektezorg je goed voor jezelf?
Wil je vredewerk je aan het stoppen van ruzie?
Echt, soms is het paradijs gewoon een warm bord eten, een lief briefje, een knipoog bij het ontbijten een beetje lef om de eerste stap te zetten.
