Op een mistige ochtend in een klein Brabants dorpje besloot oma Jannetje van der Veen een puppy te nemen. Niet zomaar een hond, maar een imposante Hollandse herder, die binnen de kortste keren groter was dan menig buurkind en al vanaf jonge leeftijd het erf in de gaten hield. Eten deed dit beest in een mum van tijd een soeppan vol brokken was in een oogwenk verdwenen. Jannetjes omheining stond scheef van het ruggekrab van haar viervoeter, en soms leek het alsof het dier met één onverwachte ruk haar zelf tussen de rozenstruiken wilde trekken als ze toevallig te dicht langs de ketting liep. Want ja, ook zon hond moet toch eens iets meemaken.
En toen, op een treurige herfstdag, stierf oma Jannetje. Niet door toedoen van de hond ze haalde gewoon net haar negentigste niet. Even later arriveerden haar kinderen en kleinkinderen vanuit Rotterdam en Utrecht bij het oude huis. Daar, op het erf, zat de hond vast aan zijn ketting. Uit de blik van het dier sprak meteen: eindelijk bezoek! Niet elke dag schotelt het leven immers zon overvloed aan vitamientjes en variatie aan voedsel voor. Familie begon te fluisteren: wat moesten ze met dat beest? Laten inslapen deed pijn. Dichtbij houden durfde niemand. Loslaten in de weilanden? Zoiets gun je Nederland niet aan, daar is het landje te braaf voor. Ze besloten de hond onder de mensen te brengen, desnoods mét bijbetaling. Wie zon pluizige reus zou opnemen, mocht er alles voor krijgen.
En toen vonden ze Henk-Jan, een verstokte liefhebber die droomde van een hond die je met een hark achter de oren moet krabben en met pannen vol natvoer verwent. Wat heeft zon man niet meegemaakt in zijn leven? De dierenarts werd ingeschakeld, die direct op de hoogte werd gebracht van het plan: we sussen de hond in slaap en brengen m snel naar zijn nieuwe thuis. Kaarsjes werden gestoken, voor gezondheid of voor de zekerheid ook voor het zielenheil. Je wist maar nooit, tenslotte.
Op het afgesproken tijdstip stond de dierenarts voor de deur: een flinke kerel, met een kalmerend geweer voor verdovingen. In één deskundige beweging schoot hij de naald vol slaapmiddel in het dier. In een paar tellen dommelde de hond in. Ze maakten hem los, tilden hem op een zeil, en sjorden het pakket de stationwagon in met de kofferbak verbonden aan de rest van de auto, want zo doen we dat hier. De dierenarts nestelde zich voorin, want comfort is voor professionals. De familie kroop achterin, Henk-Jan zorgde als nieuwe baas voor het stuur. Het Brabantse erf verdween langzaam in de achteruitkijkspiegel, en iedereen probeerde zich groot te houden temidden van het verdriet om oma.
Maar tegen het einde van de polderweg schudde de hond zijn kop, knipperde met zijn ogen en keek nieuwsgierig rond. Overal mensen, rustig zittend, stiekem zenuwachtig. De dierenarts keek grootogig achterom. Henk-Jan durfde geen blik meer op de weg te werpen zijn handen klemden wit om het stuur.
Wat spannend allemaal, dacht de hond.
Is er leven na de dood? vroeg de familie zich af.
De hond besloot resoluut om naar voren te klimmen, dicht bij het gezelschap; waarom wachten? Terwijl Henk-Jan in paniek de deurklink probeerde om eruit te springen, omdat hem nu pas echt alles worst was, likte de hond van pure dankbaarheid iedereen smakkend af: de kinderen, de nieuwe baas, zelfs de dierenarts ondanks het schot en de prik. Mens of niet, het bleef tenslotte een hart van goud.
En zo kwam de familie erachter dat hun mensenverslinder helemaal geen monster was, maar gewoon een allemansvriend. Ze reden zwijgend maar met natte gezichten de rest van de rit uit. Bovenop omdat hondenkusjes rijkelijk stroomden, onderlangs want niemand hield het droog bij zoveel warmte en plotse opluchting.
Mijn eigen vertrouwde, geliefde tuin en huisje voor altijd doordrenkt van herinneringen én hondenstreken.
