Een opvallend charmante jonge vrouw stapte het vliegtuig binnen, haar hakken tikten als klompen over de vloer, zelfverzekerd als een Amsterdams canal house. Haar gezicht ging schuil achter enorm grote zonnebrilglazen – echte designer, uiteraard – en een peperdure tas bungelde nonchalant aan haar schouder. Toen ze haar stoel vond, zag ze dat haar buurman een oudere heer was, gekleed in een frisse doch ietwat versleten blouse en schoenen waar je het hele Pieterpad mee kon lopen.
Ze plofte neer en tikte meteen een stewardess aan.
“Mag ik misschien ergens anders zitten?” zei ze op een toon die kouder was dan een winteravond in Groningen. “Ik kan echt niet naast zo iemand reizen… Kijk hoe hij eruit ziet, die schoenen lijken de Elfstedentocht al twee keer te hebben meegemaakt. Ik verdien gezelschap van een ander niveau.”
De stewardess, door de snijdende woorden overrompeld, hield zich keurig in.
“Sorry mevrouw, maar in de economy zijn alle stoelen bezet,” zei ze beleefd.
De jonge vrouw zuchtte ostentatief, draaide zich demonstratief naar het raam en rolde haar ogen. De oudere man liet zijn blik zakken, zweeg, geen woord, geen onvertogen blik.
De stewardess voelde zich ongemakkelijk en liep naar de cockpit waar ze het verhaal aan de piloot vertelde. De kapitein luisterde rustig, knikte en gaf haar een brede, kalme glimlach.
“Laat dit maar aan mij over,” zei hij, met het zelfvertrouwen van iemand die net zijn rijbewijs gekregen heeft.
Kort daarop keerde de stewardess terug, haar gezicht een en al vriendelijkheid.
“Mevrouw, de kapitein heeft toestemming gegeven om uw plaats te wijzigen. Wij bieden onze excuses aan dat u genoodzaakt was te zitten naast zo’n onaangenaam persoon.”
De vrouw trok haar kin omhoog, haar tas stevig in de hand, helemaal klaar voor de upgrade naar de eerste klas meer beenruimte en een glas champagne, dacht ze.
Maar toen draaide de stewardess zich juist naar de oudere meneer en sprak hem met respect toe:
“Mijnheer, zou u zo vriendelijk willen zijn mee te komen? De kapitein nodigt u uit om in de eerste klas te reizen.”
Er viel een ijzige stilte. De hele cabine leek haar adem in te houden, tot plots iedereen spontaan begon te applaudisseren. De jonge vrouw bleef achter in economy, haar designer zonnebril niet langer zo glamourous als ze dacht.
