Dagboeknotitie Een bijzonder verjaardagsfeest: het onvergetelijke diner
Gisteravond vierde ik samen met mijn vrouw Marije mijn verjaardag in een restaurant in Amsterdam. Het was echt een bijzondere avond. Familie, collegas en zelfs wat buurmannen waren uitgenodigd; sommigen kende ik nog niet, maar als Marije ze wilde uitnodigen, dan leek het me belangrijk. Met een fles goede wijn en heerlijke bitterballen werd het echt gezellig.
Marije is niet iemand die tegen mijn keuzes ingaat; discussies vermijdt ze het liefst. Besluiten die ik neem, daar stemt ze meestal mee in, gewoon omdat ze niet van ruzie houdt.
Marije, heb jij de sleutels van het appartement ergens in je tas? vroeg ik toen we thuis aankwamen.
Ze opende haar handtas en begon te zoeken. Plotseling trok ze haar hand er ruw uit en liet de tas op de tegelvloer vallen.
Waarom schreeuwde je? vroeg ik geschrokken.
Ik werd ergens door gestoken.
Je hebt zoveel troep in je tas, dat verbaast me niks, grapte ik.
Marije zei verder niks, pakte haar tas en viste voorzichtig de sleutels eruit. We gingen naar binnen. Marije vergat het voorval onmiddellijk en liet zich uitgeput op bed vallen, verlangend naar een douche en wat rust.
De volgende ochtend voelde ze heftige pijn in haar hand; haar vinger was rood en gezwollen. Toen herinnerde ze zich de steek en zocht haar tas af. Tussen de bonnetjes en haar portemonnee vond Marije een grote, verroeste naald onderin.
Hoe komt dít nou in mijn tas? vroeg ze verbaasd.
Ze gooide de vreemde naald direct in de vuilnisbak en pakte het EHBO-kistje om de wond te verzorgen. Na het verbinden ging ze naar haar werk, maar rond lunchtijd kreeg ze koorts.
Ze belde me:
Chris, ik voel me niet goed. Volgens mij heb ik gisteren een infectie opgelopen. Ik heb hoofdpijn, koorts en alles doet zeer. Er lag een verroeste naald in mijn tas, daar werd ik gisteravond door gestoken.
Misschien kun je het best even naar de huisarts, Marije. Je wilt geen tetanus riskeren.
Chris, doe eens normaal. Ik heb de wond gereinigd, komt goed.
Naarmate de uren verstreken, werd haar toestand alleen maar slechter. Ze kon haar werkdag amper afmaken en belde een taxi, want het OV was teveel gevraagd. Thuis stortte ze zich uitgeput op de bank en viel meteen in slaap.
Marije droomde over haar oma Trudy, die overleed toen Marije nog jong was. Hoe ze haar herkende wist ze niet, maar Trudy was duidelijk daar in de droom, en ze voelde zich dankbaar voor haar hulp.
Oma Trudy leidde haar door een bloeiend veld, wees haar welke kruiden ze moest plukken voor een helende infusie, en zei dat iemand haar iets kwaads toewenste. Marije moest overleven, want haar tijd begon te dringen.
Toen Marije wakker werd, was ze kletsnat van het zweet. Het leek alsof ze uren geslapen had, maar de klok vertelde anders; slechts enkele minuten waren verstreken. Ik kwam thuis en zag haar in de gang staan, vermoeid en bleek.
Marije, wat is er met je gebeurd? Kijk jezelf eens aan in de spiegel!
Ze deed wat ik zei. Waar gisteren een frisse, jonge vrouw stond, zag ze nu een magere gestalte, donkere kringen, ongekamd haar.
Wat gebeurt er met me? vroeg ze zacht.
Toen herinnerde Marije zich haar droom en zei:
Ik heb over oma gedroomd. Ze heeft me verteld wat ik moet doen
We rijden nu naar het ziekenhuis, hield ik vol.
Oma zegt dat dokters niet gaan helpen, antwoordde ze koppig.
Voor het eerst kregen we echt ruzie. Uit pure wanhoop probeerde ik haar naar buiten te trekken, maar ze verzette zich, verloor haar evenwicht en viel. Gefrustreerd greep ik haar tas, gooide de deur dicht en vertrok. Marije appte haar baas dat ze een of ander virus had en een paar dagen thuis moest blijven.
Die nacht keerde ik terug, vol schuldgevoel. Marije vroeg of ik haar wilde meenemen naar het dorp waar oma Trudy ooit woonde. De volgende ochtend leek ze meer een schim dan wie ik kende. Met smekende blik vroeg ik om hulp:
Marije, laten we alsjeblieft naar het ziekenhuis gaan. Ik ben bang om je kwijt te raken
Maar samen reden we naar Friesland, het geboortedorp van haar oma. Ze sliep de hele weg. Toen we het dorp naderden, wees ze vermoeid naar een veld.
Daarheen.
Ze strompelde uit de auto, viel uitgeput in het gras, maar wist zeker: hier had oma haar heen gestuurd in de droom. Marije zocht de kruiden bij elkaar die oma had aangewezen. Thuis zetten we samen thee van de kruiden; bij elke slok voelde ze zich wat krachtiger.
In de badkamer zag ze dat haar urine pikzwart was geworden. Maar ze schrok niet, integendeel. Ze herhaalde de woorden van oma:
Het kwaad verlaat mijn lichaam
Die nacht droomde Marije weer van oma Trudy. Nu lachte ze, en sprak:
Iemand heeft een vloek gestuurd via die verroeste naald. Het kruidenmengsel zal je tijdelijk kracht geven, maar om écht verlost te zijn, moeten we uitvinden wie dit heeft gedaan. En diegene moet de vloek terugkrijgen. Als je die naald niet had weggegooid, kon ik meer zeggen. Maar
We doen het zo. Koop een pakje naalden en zeg bij de grootste: Geesten van de nacht, kom tot leven. Ik roep u, zielen van de duisternis, help mij mijn vijand vinden. Leg die naald in de tas van Chris. Degene die je de vloek stuurde zal zich prikken. Dan weten we wie het is en kan de vloek terug.
Met die woorden verdween oma als nevel. Marije ontwaakte, nog steeds ziek, maar vastberaden: ze zou omas aanwijzingen volgen.
Ik werkte thuis om voor haar te zorgen, verbaasd toen ze erop stond alleen boodschappen te doen.
Marije, dat is onverstandig, je bent zo zwak. Laat mij mee gaan.
Kook jij maar een stevige erwtensoep, ik heb eindelijk weer trek.
Marije deed alles wat oma haar had opgedragen. s Avonds lag de betoverde naald in mijn tas. Voordat ik ging slapen vroeg ik voorzichtig:
Weet je zeker dat je het alleen redt? Zal ik blijven?
Dank je, het lukt wel.
Langzaam ging Marije vooruit, al voelde ze het kwaad nog door haar lijf kruipen. Maar de kruideninfusie was als een tegengif, en hield haar net op de been.
Toen ik de volgende middag thuiskwam, vroeg ze meteen:
Hoe was je dag vandaag?
Alles ging zn gangetje. Waarom vraag je?
En toen vertelde ik:
Geloof het of niet, vandaag wilde Sanne van het andere kantoor mijn sleutels uit mijn tas halen ik droeg te veel dossiers. Ze stak haar hand in mijn tas en prikte zich aan een naald. Geen idee hoe die daar kwam. Ze keek me aan alsof ze me kon wurgen met haar blik.
Heb je iets met Sanne? vroeg Marije scherp.
Nee joh, ik hou van jou. Sanne is gewoon een collega.
Was Sanne bij jouw dinerfeest?
Ja, zij was er ook.
Voor Marije viel alles op zn plek. Nu begreep ze hoe die verroeste naald in haar tas terecht was gekomen.
Ik liep naar de keuken, waar een pruttelende ovenschotel op me wachtte. Marije dommelde weg en droomde opnieuw van oma Trudy. Deze keer vertelde oma hoe ze de vloek kon terugsturen naar Sanne, die via magie van Marije af wilde en haar plek naast mij probeerde te veroveren.
Marije volgde haar aanwijzingen braaf op. Kort daarna hoorde ik dat Sanne ziek thuis was, dokters waren verbijsterd over haar toestand.
Marije vroeg of we in het weekend naar Friesland konden, naar het kerkhof bij omas voormalige dorp. Met een bos tulpen en tuinhandschoenen zochten we haar graf. We vonden Trudys rustplek, gaven het graf onderhoud, plaatsten een vers boeket in een fles water. Op het bankje naast haar graf fluisterde Marije emotioneel:
Oma, sorry dat ik zo lang niet ben geweest. Ik dacht dat mijn ouders genoeg kwamen, maar ik realiseer me nu dat ik zelf moet komen. Dankzij jou leef ik nog.
In dat moment voelde Marije alsof oma haar handen op haar schouders legde. Marije draaide zich om, maar er was behalve een zachte Hollandse lentewind niemand te zien.
De afgelopen dagen hebben me een waardevolle levensles gegeven: soms zijn de krachten die op je pad komen niet zichtbaar, maar de liefde van familie zelfs als ze niet meer in leven zijn kan sterker zijn dan alles. En soms heeft een man zijn vrouw harder nodig dan hij ooit had durven denken.
