Toen ik, lang geleden, mijn dagelijkse tocht naar school maakte met de bus in Amsterdam, viel mijn blik op een man van ongeveer vijftig jaar die duidelijk moeite had om zich aan de stang vast te houden. Aanvankelijk dacht ik dat hij misschien wat te diep in het glaasje had gekeken, maar na beter te kijken merkte ik dat er iets ernstigs aan de hand was. Toevallig stapten we allebei uit bij dezelfde halte op het Museumplein, wat mijn nieuwsgierigheid aanwakkerde en me ertoe bracht hem te volgen.
Zijn onzeker staptempo stelde me gerust en deed me besluiten hem voorzichtig te benaderen. Pardon meneer, gaat het wel goed met u? vroeg ik. Zijn doffe ogen ontmoetten de mijne, vol verwarring en ongemak. Op dat moment twijfelde ik wat te doen. Plots zakte hij in elkaar, zonder te reageren op mijn pogingen hem bij bewustzijn te krijgen. De mensen die langsliepen, keken nauwelijks om en gingen verder alsof er niets aan de hand was.
Ik aarzelde geen moment en belde direct het alarmnummer 112. De ambulance was snel ter plaatse, en de hulpverleners bedankten me omdat ik op tijd had gereageerd. Ze zeiden dat het zonder mijn snelle handelen waarschijnlijk fataal was afgelopen. Nadat ik mijn plicht had gedaan, vervolgde ik mijn weg naar de universiteit. Destijds woonde ik samen met mijn moeder, want mijn vader had ik nooit gekend. Mijn moeder werkte als schoonmaakster en samen schraapten we sneeuw van de straten om wat extra euros te verdienen.
Op een winterse ochtend stopte er opeens een opvallende, glimmende auto voor ons, iets wat je niet vaak ziet op de Singel. Een vrouw met een adembenemende uitstraling stapte eruit en liep doelbewust naar ons toe. De arts gaf mij uw gegevens. U hebt het leven van mijn vader gered! Als u niet zo snel had gehandeld en de ambulance had gebeld, was hij er nu misschien niet meer, zei ze dankbaar, terwijl ze een envelop met geld overhandigde voordat ze vertrok. Dat onverwachte gebaar verlichtte de financiële zorgen van mijn moeder aanzienlijk en is een herinnering die ik nog steeds koester.
Na het afmaken van de middelbare school besloot ik dienst te nemen bij de krijgsmacht. Mijn moeder glimlachte altijd trots en zei: Jij bent mijn grootste vreugde. Nu ben je echt een volwassen man geworden. In die periode kwam ik in contact met een bijzondere vrouw, Geertruida, met wie ik mijn toekomst wilde delen. Voordat we die volgende stap zetten, stelde ik Geertruida voor aan mijn moeder. Zij raakte meteen gehecht aan haar; Geertruida was niet alleen prachtig en slim, maar haar karakter was gevormd door liefdevolle ouders.
Niet veel later ontmoette ik Geertruidas familie. Toen haar moeder mij zag, stond ze even met open mond, maar daarna brak er een warme glimlach door en omhelsde ze me. Geertruida, weet je nog het verhaal van die jonge man die het leven van je opa heeft gered? Die dag haastte je opa zich naar zijn werk toen zijn auto stuk ging. Hij nam de tram en kreeg hevige pijn in zijn borst. Hij viel flauw, maar deze vriendelijke jongen kwam hem te hulp. Hij belde direct een ambulance en bleef bij je opa totdat de hulp kwam, herinnerde haar moeder zich met stralende ogen.
Deze ontmoeting bracht veel vreugde: onze wegen kruisten elkaar opnieuw, jaren nadat dat beslissende moment ons van elkaar had gescheiden.
