Dagboek, 14 juni
Vanochtend dacht ik weer aan onze vakantie die vier dagen waar Joost en ik zo naar uit hebben gekeken. Eindelijk samen weg, zonder Linde om ons heen. We vroegen mijn schoonmoeder om te helpen; iets wat we eigenlijk nooit doen. Ze stond altijd het hardst te popelen toen ik zwanger was, maar nu het erop aankomt, wil ze helemaal niet op haar kleindochter passen.
Ik begrijp het ergens wel, ze is geen oppas en we hebben haar nooit om iets gevraagd. Toen Linde nog klein was, was mijn moeder altijd bij haar, en later deed ik het zelf. Maar nu, met mijn moeder aan het werk en onze vakantie zo dichtbij, hadden we geen andere keuze. We vroegen schoonmoeder of ze Linde niet naar de BSO hoefde te brengen, maar gewoon mee naar huis kon nemen. Na één dag hing ze al aan de telefoon, klagend over alles.
Zie je, Linde is totaal niet beleefd, begon ze. Ze gedraagt zich niet als een dame. Ze houdt haar vork verkeerd vast, wil niet oefenen met lezen, en naar klassieke concerten kijken met ons interesseert haar niks. En ze heeft met stift gekrast op de antieke kast! Natuurlijk weet ik hoe Linde is; ze is energiek, onafhankelijk en levendig. Ze kan prima alleen spelen, maar dan blijkt dat ze stiekem mijn make-up heeft uitgeprobeerd of Joost zn favoriete boek heeft verscheurd. Daarom vroegen we juist om haar in de gaten te houden, niet om haar een hele middag alleen op haar kamer te laten.
Schoonmoeder eist nu dat we Linde meteen komen ophalen, anders zorgt ze voor gedoe met Joost. Maar wat kunnen we doen? We zitten hier in Limburg en komen pas over twee dagen terug. Er is geen manier om eerder naar huis te gaan. We wilden uitrusten, maar krijgen alleen maar telefoontjes vol verwijten.
Is schoonmoeder vergeten hoe kinderen kunnen zijn? Ze vertelde vaak verhalen over Joost als kind die was ook alles behalve een engel. En nu kan ze het niet opbrengen om amper drie dagen met haar kleindochter door te brengen; volgens haar is Linde te ongehoorzaam.
Soms denk ik dat dit typisch Nederlands is: de vrijheid om niet te hoeven passen als je er geen zin in hebt, maar daarna wel klagen over hoe onze opvoeding tekortschiet. Zo voelt vier dagen vakantie toch als vier dagen strijd.
Ik begin te begrijpen waarom sommige mensen hun kinderen naar de kinderopvang brengen, al kost dat een hoop euros. Misschien had ik dat gewoon moeten doen.
