Er was eens, lang geleden, een ochtend die mij nog helder voor de geest staat. Toen ik het stoepje aanveegde, hoorde ik zacht gehuil bij de voordeur van onze buurvrouw, mevrouw Van Dijk. Ik liep naar haar toe, mijn handen nog vol met de bezem, en vroeg bezorgd wat er aan de hand was. Met tranen over de wangen zei ze alleen maar: “Mijn zoon is weg.” Ik vroeg waarheen hij was gegaan, maar ze zweeg. Toen drong het langzaam tot me door wat er gebeurd moest zijn. Nooit had ik gedacht dat een gewone dag zulke droevige wendingen kon nemen.
Het deed me echt pijn om aan die jongen te denken. Vroeger, toen onze kinderen jong waren, zag ik hem vaak met mijn dochter, Marije, voetballen op het plein. Ze waren onafscheidelijk, totdat Marije naar Utrecht verhuisde om te gaan studeren. De zoon van Van Dijk bleef thuis, samen met zijn moeder, en hun verhouding kende veel spanningen. Dagelijks hoorde ik de ruzies door het openstaande raam, hoewel het meestal mevrouw Van Dijk was die de discussies begon. Het was zo’n jonge knul, het leven lag nog voor hem, en toch leefde hij in die voortdurende spanning thuis. Ik zie het steeds vaker: jonge mensen groeien op in onvrede en ik had oprecht met hen te doen.
Samen met de andere buurvrouwen, onder wie Truus en Els, besloot ik iets te doen. Met nog warme stroopwafels en een versgebakken appeltaart gingen we op bezoek bij mevrouw Van Dijk, zodat ze zich niet alleen hoefde te voelen in haar verdriet.
Of onze aanwezigheid haar pijn verzachtte, betwijfel ik. Maar we dronken thee, spraken over van alles en nog wat, en ze was ten minste niet eenzaam die middag. Toch vertelde ze het verhaal zo dat iedereen het ergste dacht; men had de indruk dat haar zoon voor altijd was vertrokken uit het leven. Tijdens het koffiedrinken zei ze plots: “Gelukkig leeft hij nog, hoor. Hij heeft zijn koffer gepakt en is naar Rotterdam gegaan. Hij wilde zich losmaken en op eigen benen staan.”
Op dat moment voelde ik toch wat wrevel tegenover mevrouw Van Dijk. Het hele dorp had zich ongerust gemaakt, enkel door haar stilte en de manier waarop ze sprak. Misschien was het een misverstand, maar toch… Soms laat het leven je zomaar schrikken, en blijven we achter met vragen waarop we het antwoord niet zullen krijgen.
