Een Geschenk van het Lot Zijn vrouw trok haar panty’s uit, hing ze aan een haakje in de gang en liep naar de douche. Dit kledingstuk deed denken aan de oude huid van een vervellende gekko. De man kwam de gang in, ging op het krukje zitten en wachtte tot zijn vernieuwde, frisse, hedendaagse vrouw uit de badkamer kwam. Hij hoefde de vrouw van gisteren niet meer. Zij was chagrijnig, altijd ontevreden en vroeg voortdurend om geld. ‘Wat als er met Oud en Nieuw een wonder gebeurt, en ik als cadeau een lieve vrouw krijg?’ fantaseerde hij. Voor een lieve vrouw had hij alvast een cadeau klaargelegd: een jaarabonnement op de spa en een cadeaukaart voor de parfumerie. Van haar verwachtte hij niets bijzonders terug. Het mooiste cadeau zou zijn als ze haar kattige buien nu onder de douche zou wegspoelen. ‘Of zal ik haar panty’s meenemen en verbranden op het balkon? En wens doen: dat ze wat liever tegen me is. Dat ze hooguit nog om de dag zeurt, in plaats van meerdere keren per dag…’ Op zijn tenen liep hij naar de kapstok, pakte de panty’s vast, maar rook toen een vleugje van haar parfum. Hij drukte zijn gezicht in de stof en verstijfde. Zijn hoofd tolde. Nee, hij kon zelfs het kleinste stukje van zijn geliefde vrouw niet vernietigen, zelfs niet zoiets vluchtigs als haar geur. Hij draaide zich om, liet zich op een stoel vallen, haalde haar cadeau uit zijn colbertzak en legde het op het kastje. Op dat moment klonk de bel van het intercom. ‘Bloemenbezorging.’ ‘Derde verdieping, appartement twaalf,’ zei hij en ontgrendelde de voordeur. Even later betaalde hij de bezorger en gaf een royale fooi. De jongen wenste hem een gelukkig Nieuwjaar. Zijn vrouw hoorde duidelijk iets, want uit de badkamer klonk: ‘Ligt je weer te pitten, slome zak? Schiet eens op joh, er staat iemand voor de deur!’ ‘Een nieuwe vrouw zit er niet in…,’ schoot het door zijn hoofd. Hij zette het boeket bij het cadeau, haalde zijn portemonnee tevoorschijn, scheurde een geel post-it papiertje af, schreef de pincode van zijn betaalpas op en plakte het op de kaart. De pas legde hij bovenop het cadeau. Daarna verliet hij voorgoed de woning. Drie jaar gingen voorbij. Een hotel op Bali. Een van de gasten, wachtend om in te checken, zapte door Russische zenders op de tv. Bij eentje bleef hij hangen: er was een reportage uit een vrouwenklooster. Manager Kees, net van de bovenverdieping afgedaald, bleef ook kijken. Opeens werd hij overvallen door een rilling, koude zweet brak uit. In een van de eenvoudige nonnen herkende hij zijn vrouw, de vrouw die hij drie jaar geleden had achtergelaten zonder het einde van haar douche af te wachten. ‘Wat deed u besluiten om ingetreden?’ vroeg de verslaggeefster. ‘Toen mijn man wegging, zag ik dat eerst als een geschenk van het lot. Alles wees al lang op een scheiding; we konden elkaar gewoon niet meer uitstaan.’ ‘Bedoelt u: van beide kanten?’ ‘Toen leek van wel. Maar nu…’ zei zuster Catherine, waarna ze in tranen uitbarstte. ‘En daarna?’ ‘Toen werd me met de dag duidelijker dat ik niet zonder die man kon leven, van wie ik dacht dat ik hem haatte. Toen het echt niet meer ging, ben ik hierheen gekomen om boete te doen.’ Op dat moment onderbrak de abdis het interview. Een tengere vrouw, ijl als glas, met trotse houding, pakte de microfoon. ‘Kees, ik weet dat je nu meekijkt. Liza houdt nog steeds van je met heel haar hart. Kom haar alsjeblieft halen. Haar plek is niet hier, maar bij jou. In vreugde en verdriet…’ Twee weken later stond er een man van middelbare leeftijd, in felgekleurde korte broek en overhemd, bij het hek van het klooster. Zo kwam hij er niet in; hij wachtte al een half uur. Eindelijk zwaaiden de poorten open en leidden de nonnen hem Katja tegemoet – zijn eigen vrouw, in een lange eenvoudige jurk en met een hoofddoek. Ze vlogen elkaar in de armen. De nonnen keken bescheiden de andere kant op. Abdis Agatha kwam erbij. ‘Jullie zouden een draai om de oren verdienen… Maar je hebt jezelf al genoeg gestraft. Waarom koesteren jullie zo’n hemels geschenk niet? Waarom bewaren jullie de liefde niet? In vreugde en verdriet…’

Een gift van het lot

Zijn vrouw trok haar panty uit, hing die nonchalant aan een haakje in de hal en liep de badkamer in om te douchen. Het kledingstuk deed aan als een afgeworpen huid van een veranderende hagedis. De man kwam binnen, ging op het bankje in de hal zitten en wachtte tot zijn vrouw vernieuwd, fris en als zichzelf van vandaag uit de badkamer zou komen.

De vrouw van gisteren wilde hij niet meer. Die was nors, constant ontevreden en altijd aan het zeuren om geld.

“Misschien gebeurt er een wonder,” mijmerde hij, “en krijg ik met Oud en Nieuw ineens een lieve vrouw cadeau?”

Voor deze lieve vrouw had hij een geschenk klaargelegd: een jaarabonnement op een wellness en een cadeaubon voor de parfumerie. Van haar verwachtte hij niet veel. Haar beste cadeau aan hem zou zijn als ze tijdens het douchen al haar chagrijn direct zou wegspoelen.

“En als ik haar panty pak en op het balkon in de fik steek, terwijl ik een wens doe? Dat ze tenminste iets aardiger voor me wordt. Zodat ze niet de hele dag zeurt, maar hooguit om de dag”

Hij sloop op zijn tenen naar de kapstok en wilde de panty net pakken, tot hij haar subtiele geur rook.

Hij drukte zijn gezicht in de panty en bleef roerloos staan. Zijn hoofd tolde. Nee, hij zou het nooit over zijn hart kunnen verkrijgen om zelf zon klein stukje van zijn geliefde vrouw te vernietigen, hoe vluchtig dat ook mocht zijn, zelfs haar geur niet.

Hij draaide zich om, ging op een stoel zitten, haalde het cadeau uit zijn jasje en legde het op het dressoir.

Op dat moment ging de intercom.

“Bloemenbezorging!”

“Derdie verdieping, appartement twaalf,” antwoordde hij en opende de voordeur.

Even later rekende hij af met de bloemist en gaf een gulle fooi. “Fijne jaarwisseling,” wenste de bezorger hem.

Zijn vrouw had duidelijk iets opgevangen en riep vanuit de badkamer:
“Slaap je daar of zo, slome duikelaar? Schiet eens op joh, doe de deur open er is iemand aan de deur!”

“Een nieuwe vrouw wordt het toch niet,” flitste het door zijn hoofd.

Hij zette het boeket naast het cadeau, haalde zijn portemonnee uit zijn zak, trok een geel plakbriefje eraf, schreef de pincode van zijn bankpas erop en plakte het briefje op de pas. Hij legde de kaart bovenop het cadeau.

Daarna verliet hij het huis voorgoed.

Drie jaar gaan voorbij.

Een hotel op Texel. Iemand in de lobby die op zijn kamer wacht, zappt wat door de tv-kanalen en strandt op een Nederlandse reportage over een vrouwenklooster. Op dat moment komt Koen, de hotelmanager, van de trap, ziet de beelden en stokt in zijn bewegingen.

Plots stroomt er koude rilling door zijn lijf en breekt het zweet hem uit. In één van de eenvoudige zusters herkent hij zijn vrouw, die hij drie jaar geleden achterliet en op wie hij nooit heeft gewacht tot ze uit de badkamer kwam.

“Wat heeft u ertoe aangezet om in het klooster te treden?” vraagt de journaliste.

“Toen mijn man me verliet, voelde het eerst als een gift van het lot. Al jaren zaten we richting scheiding; we konden het samen gewoon niet langer uithouden.”

“Bedoelt u met ‘we’ dat het van beide kanten kwam? Was het een gezamenlijke beslissing?”

“Daar ben ik nu helemaal niet meer zeker van. Toen leek het van wel, maar nu” Zuster Lieve barst in tranen uit.

“Wat gebeurde er toen?”

“Langzaam besefte ik elke dag meer dat ik niet zonder die man kon, die ik volgens mij zo verfoeide. Toen het ondraaglijk werd, kwam ik hierheen, naar het klooster.”

“Weet u iets over het verdere leven van uw man?”

“Bijna niets. Ik weet alleen dat hij het land is uitgereisd. De eerste dagen geloofde ik niet dat hij echt weg was. Ik dacht dat het een slechte grap was. Een week later belden ze van zijn werk of ik wist waarom hij was weggegaan. Ze wilden zijn salaris met dertig procent verhogen, als hij maar terugkwam. Toen begonnen zijn vrienden te bellen, mensen aan wie hij kleine bedragen had geleend ze wilden hem terugbetalen. Al die tijd dacht ik dat hij zijn geld uitgaf aan meisjes van plezier. Daarna namen hulporganisaties contact op, omdat hun vrijwilliger ineens onvindbaar was”

“Eerst overtuigde ik mezelf dat ik nu vrij was en kon doen wat ik wilde. De leegte kwam pas na een paar maanden. De lucht leek ineens zonder zuurstof. Of nee de lucht was vlak, waterig. Eten had geen smaak meer. Het maakte me niet meer uit, wat ik at. Nee, ik proefde zout, zoet en kruidig, maar van een afstand. Kleren boeiden niet meer. Er was niemand om het voor te dragen. Ik wist niet meer waarvoor ik leefde. Mijn levenslust verdween. Ik voelde mezelf afglijden, op de bodem belanden daarom kwam ik hierheen: om vergeving te vragen voor het kwaad dat ik anderen heb aangedaan.”

Het interview wordt onderbroken door de abdis. Een ranke vrouw, bijna van glas, recht van houding, neemt het woord.

“Koen, ik voel dat je dit nu hoort. Lieve houdt zielsveel van je. Kom haar halen. Haar plek is niet hier, maar bij jou. In verdriet en in vreugde”

Twee weken later staat er een man van middelbare leeftijd voor de poort van het klooster in een bonte korte broek en een even fleurige blouse. In die outfit werd hij niet binnen gelaten. Hij wacht al een half uur. Eindelijk gaan de poorten open en begeleiden twee nonnen Lieve zijn eigen vrouw, zijn liefste de binnenplaats op. Zij draagt een lang eenvoudig gewaad en een hoofddoek.

Zij snellen op elkaar af. De nonnen kijken verlegen weg.

Abdis Agaath loopt vriendelijk maar streng op hen toe.

“Ik zou jullie wel achter het klooster willen zetten, maar jullie hebben jezelf al genoeg gestraft. Waarom zijn jullie als kinderen zo roekeloos met dit hemelse cadeau? Waarom koesteren jullie de liefde niet? In verdriet en in vreugde”