Jaren geleden, toen de zomers nog eindeloos leken, herinner ik me hoe Marije eens vroeger naar huis terugkeerde. Haar collega bij de bank was ruim op tijd gekomen, waardoor Marije eerder naar huis mocht vertrekken. De zon scheen, haar stemming was uitgelaten. De kinderen waren door oma meegenomen naar Zandvoort waar ze de hele zomervakantie zouden blijven. Haar man, Bert-Jan, bleef thuis in Amsterdam. Het was zeldzaam dat ze samen in hun rustige huis aan de Amstel verbleven zonder de kinderen, dus verheugde Marije zich enorm op deze onverwachte vrije avond.
Onderweg stopte ze nog even bij de Albert Heijn op de hoek. Ze vulde haar mandje met paprikachips, dropjes, stroopwafels en een reep pure chocola; ze wilde vanavond Bert-Jan verrassen door hun oude traditie nieuw leven in te blazen samen een film op de bank kijken. Vroeger deden ze dat vaak, maar met het drukke werk en de dagelijkse hectiek was die gewoonte langzaam verdwenen.
Ze opende de voordeur met haar sleutel. In de keuken brandde het licht, maar Bert-Jan stond nergens. Toen hoorde ze vreemde geluiden uit de slaapkamer op de bovenverdieping. Daar trof ze Bert-Jan aan, in innige omhelzing met Femke. Femke, haar hartsvriendin sinds de basisschool.
De schok sneed dwars door haar heen als een koude najaarswind. Ze keek om zich heen: gekreukelde kleding over de vloer, twee wijnglazen op het nachtkastje, een geopend pak chocolade en wat druivensap op de tafel. Het was overduidelijk dat dit geen toeval was; dit was een voortzetting van een afspraakje dat al eerder begonnen was.
Femke durfde haar nauwelijks aan te kijken, trok haastig haar jasje aan en zocht haar tas bij elkaar om zich uit de voeten te maken. Bert-Jan probeerde hakkelend uit te leggen wat er gaande was.
Het is lachwekkend om je zo te horen, Bert-Jan. Spaar me je excuses, zei Marije kil.
Bert-Jan haalde diep adem en antwoordde uiteindelijk:
Het spijt me. Femke en ik zijn verliefd op elkaar. We moeten gaan scheiden, Marije. Over de kinderen en het huis praten we later wel, goed? Ik ga nu.
Toen Bert-Jan vertrokken was, schonk Marije zichzelf wat overgebleven wijn in, zette zich aan de houten eettafel en staarde uit het raam naar de stadsgracht. Ze was de draad van haar leven kwijtgeraakt en begreep dat haar toekomst er plots heel anders uit zou zien dan ze ooit had kunnen vermoeden. Ze zou van voren af aan moeten beginnen, in een leeg huis dat ooit gevuld was met vertrouwen, hoop en gezamenlijke plannen voor de toekomst.
