De Deur
Pieter van Dijk keek met een verwarde blik naar de deur. Wat deed hij hier eigenlijk? Blijkbaar was hij zo in gedachten verzonken dat zijn benen hem vanzelf hadden gebracht naar het portiek van de oude flat waar hij met zijn vrouw bijna vijfentwintig jaar had samengewoond. Nu stond hij voor die deur, verbaasd en ietwat weemoedig, en bekeek hem aandachtig. Gewoon zon deur, zoals er in dit trappenhuis wel meer waren.
De deur was met kunstleer bekleed en in ruiten verdeeld door koperen klinknagels. Eén van die nagels was echter zilverkleurigPieter herinnerde zich nog goed hoe hij die vijftien jaar geleden, toen de originele verloren was gegaan en het bekleedsel er lelijk bij hing, zelf had bevestigd. Nu schitterde die zilveren sterretje tussen haar gouden zusters fel in zijn herinnering. Pieter bleef staan, keek naar dat kleine blinkende puntje, en had geen haast om weg te gaan…
* * *
De veranderingen in het leven van Pieter begonnen een jaar geleden, precies op het moment waarop hij zichzelf erop had betrapt er aan toe te zijn. Zijn werk drukte hem, het was rustig en veilig, maar saai. Ook thuis leek alles stroperig en bedompt, als een trage, warme modderstroom waarin zijn leven kleur en vreugde miste. Hij snakte naar meer: levendigheid, emotie, naar het gevoel écht te leven.
Hij zocht, als een drenkeling, wanhopig naar iets waaraan hij zich kon vastklampen. Iets dat hem zou bevrijden uit zijn kleurloze wereld, naar een plek vol vibrerend leven en vrolijke mensen, waar hij zich weer mens en gewenst voelde. Dat ‘iets’ werd voor Pieter zijn secretaresseAnneke.
Anneke was jong en aantrekkelijk. Ze was zijn wereld binnengevallen als een orkaan: haar lach als harde muziek, haar parfum als kostbare bloemen, haar stralende aanwezigheid als een glas bruisende prosecco op zijn lippen. Pieter werd verliefd. Terugdenkend aan de schuchtere liefde van vroeger met zijn latere vrouwdie zachte, trage verliefdheidleek het nu allemaal vaag en futloos bij wat Anneke hem gaf.
Zijn vrouw voelde onbewust de naderende storm. Ze werd stil en afwezig, zocht in zijn ogen een antwoord op de eeuwenoude vraag die vrouwen altijd aanvoelen, zonder dat hij het geven kon.
De affaire met Anneke vlamde hevig op; Pieter voelde zich jong, gewenst en bemind. Hij stortte zich vol overgave in haar armen, spendeerde haast alle tijd en geld aan haar. Toch kon hij de oude gewoonte niet loslaten: na een chique diner verlangde hij s nachts alsnog naar de gehaktballen in de koelkast die zijn vrouw altijd maakte.
Hoe lang deze situatie had moeten duren wist niemand. Maar Anneke was klaar met haar minnaar zijn en stond op een dag voor hun deur, waar ze zijn vrouw en hun studerende zoon in de kamer aantrof. Zij luisterden zwijgend naar Annekes zelfverzekerde betoog. Terwijl zijn vrouw probeerde bij te komen, gooide hun zoon zijn vaders spullen zonder veel woorden in een grote reistas. Vervolgens werden Pieter en Anneke samen het huis uit gezet…
* * *
Hierna begon Pieters nieuwe leven vol vaart en rumoer. Nog voor hij goed en wel besefte waar hij beland was, werd hij meegesleurd door het leven vol afspraken, diners, modewinkels en evenementen. Wanneer de vermoeidheid precies inzette, wist hij niet. Nog lastiger vond hij het om toe te geven dat het tempo en deze relatie hem eigenlijk te veel werd.
Op een dag nam Pieter letterlijk afstand: hij bleef met opzet thuis in zijn nieuwe appartement, settelde zich in een comfortabele stoel en keek eens goed om zich heen. Wat hij zag verbaasde hem en irriteerde hem steeds meer. Anneke kon, hoe betoverend ze ook leek, totaal niet met het gewone leven overweg. Ze kon niet koken, niet eens de was doen.
En erger, er was met Anneke helemaal niks om over te praten. Het enige wat haar werkelijk interesseerde waren flitsende biljetten, felgekleurde verpakkingen en online bewonderaars. Aanvankelijk probeerde Pieter deze lieve meid nog enige kennis bij te brengen, maar hij kwam er snel achter dat iedere poging tot denken haar zwaar viel. Hij gaf het op.
Avonden lang dronk hij haar lauwe, smakeloze thee gezet van een zakje, en mijmerde over zijn ex. Die kon tenminste echte thee zettenPieter rook en proefde het haast wanneer hij zijn ogen sloot; kamillethee, geurend en troostend. En wat kon zij de lekkerste erwtensoep maken… En haar Hollandse gehaktballen! Wat mocht hij zeggen, zijn vrouw was de ideale huisvrouw. Ook dacht hij vaak terug aan hun avonden; samen op de bank discussiërend over een nieuw boek, of een film van Paul Verhoeven…
Eens probeerde Pieter terug te keren naar huis. Niet voorgoed, maar zomaar. Zelf had hij ook geen uitleg waarom hij die avond laat voor zijn oude flat stond. Er werd niet opengedaan, en terwijl hij in het koude trappenhuis stond, hoorde hij zijn vrouw zachtjes snikken achter de gesloten deur. Toen draaide hij zich om, bleef nog lang in de binnentuin zitten staren naar de ramen waar ooit licht en leven was geweest, tot het uiteindelijk donker werd…
De tijd verstreek, en langzaam groeide de kloof tussen Pieter en Annekezoals altijd gebeurt tussen generaties in dit soort relaties. Wat hem aanvankelijk betoverde aan Anneke, begon hem inmiddels te irriteren, en zij werd steeds bozer over zijn trage, bedaagde leven. Ze deden niets meer samen, hun avonden verliepen apart. Op een gegeven moment, zonder nog te herinneren hoe, stond Pieter weer voor de deur van zijn oude huis.
* * *
Daar stond hij nu, oog in oog met die scheefgeslagen zilveren nagel, gezet door zijn onhandige hand. Moest hij omdraaien en weglopen? Maar waarheen, naar wie dan? De jonge vrouw op wie hij ooit zijn gezin had ingeruild, gaf allang niet meer om hem. Moest hij blijven? Maar zouden ze hem wel toelaten, hem vergeven, of werd hij weggejaagd?
Het scheve knopje liet hem niet los. Pieter streelde met zijn vinger het koele metaal. De deur ging onverwacht makkelijk open. De geur van het oude huis, warm en vertrouwd, overspoelde hem. Hij sloot zijn ogen, ademde diep in. En daar, in de deuropening van de keuken, stond zijn vrouw. Er liepen kleine lachrimpeltjes rond haar ogenze glimlachte naar hem. Ik ben thuis! dacht Pieter, zette een stap naar binnen en sloot de deur achter zich.
