Op een mistige ochtend had ik het gevoel dat ik door Amsterdam fietste met twee zoons die meer energie leken te hebben dan alle molens van Nederland samen. Hun namen waren Maarten en Sietse. Ze renden door het huis als stormen over de Waddenzee, braken soms dingen en dansten tussen scherven, maar hun harten waren zacht en hun omhelzingen als warme stroopwafels na een regenbui. Ze konden vallen, huilen en een minuut later samensmelten in een innige knuffel, alsof discussies opgelost werden door een geheime Windmolentaal.
Mensen om mij heen, verwikkeld in eindeloze gesprekken bij de koffieautomaat, zagen vooral de chaos. Ze klakten met hun tong en slingerden adviezen als fietsen op Koningsdag: “U moet ze streng aanpakken, anders rijden ze straks over u heen.” Volgens sommigen was Maarten een voorbeeldige jongen, kalm als de grachten in de avond, maar Sietse was wild als een storm op de Noordzee, en zou Maarten later alleen maar in de weg lopen.
Ik knikte alleen maar, met het gevoel te zweven boven de polders. Misschien hadden ze gelijk in hun eigen logica van kaas en koopmansgeest, maar ik zag bij hen een verbondenheid zoals paling met ui. Ze waren als dropjes: verschillend, maar niet los van elkaar te krijgen. Ze smeekten om een hond, maar de gedachte aan zon harige wervelwind in huis bezorgde mij klamme handen. Liever stelde ik een schildpad voor traag, bedaard als een oude heer uit Haarlem, en immer verscholen in zijn eigen grachtenpandje. Helemaal Hollands, dacht ik dromerig.
Vroeger, op avonden vol strooilicht in Utrecht, had mijn man, Daan, en ik nooit kunnen voorspellen hoe alles op zijn kop zou komen te staan toen onze tweede zoon Sietse werd geboren. Zodra we hoorden dat Sietse ziek ter wereld kwam, leek alles even in grijze herfstmist gehuld en proefde ik geen speculaas meer. In alle echos en gesprekken daarvoor leek alles koek en ei.
Na een gedenkwaardige echo in het ziekenhuis, dacht ik één ogenblik aan stoppen, maar de gedachte waaide met de wind mee. Al snel koos ik vastberaden voor geboorte, peddelend tegen de stroom in. Daan was de enige die achter me stond, al wist hij zelf ook niet wat het juiste was in deze waterige wereld. Mijn ouders en vrienden leken koude regen over mijn plannen te gooien. Toch slikte ik mijn tranen weg en fluisterde tegen mezelf: “Kinderen zijn de bloemen in de bloembakken van het leven.” Mijn Daan, die er niet om bekend stond stoer te zijn, zette zijn klompen stevig in het zand en riep: “Ze bevalt, en daarmee basta!”
Langzaam kalfde het verzet af, en kwamen de mensen dichterbij. Toen Sietse geboren werd, verbaasde hij ons allen: hij leerde razendsnel, als een meeuw die boven de Noordzee cirkelt en precies weet waar hij moet zijn. Maarten gaf hem voorwerpen, Sietse gaf ze namen, en het klonk als muziek door het huis. Op dat moment voelde ik de zon weer schijnen, zelfs als het regende. Alles kwam goed.
