Wraak die mislukt
Sereen dwaalde Lotte door de lege gangen van een Amsterdams kantoorgebouw. Haar hakken tikten zacht over de tegels en het monotone gezoem van de liften op de achtergrond was het enige wat de stilte onderbrak. Op de klok boven de deur tikte de tijd langzaam richting acht uur ze was alweer bijna twee uur langer gebleven dan gepland, maar het voelde niet zwaar. Integendeel, een weldadige tevredenheid borrelde op in haar borst: ze had het project waar ze drie maanden haar tanden in had gezet eindelijk afgerond.
Haar gedachten dwaalden onwillekeurig af naar alles wat ze had doorgemaakt. Wat een drie maanden waren het geweest, zeg! De opdrachtgever, een bekende Rotterdamse handelsondernemer, was een man apart. De ene dag wilde hij een kekke presentatie richting New Yorkse investeerders, de dag erna moest alles plotseling weer strak en degelijk in elkaar gezet worden, typisch Nederlands. De eisen werden zo vaak aangepast dat collegas gniffelend in de pauze zeiden: “Als je zijn naam hoort, even drie keer ademhalen hoor.” Sommigen kregen er een tikje stress van zoveel veranderingen en grilligheid hakte er best in.
Maar nu was het klaar. Alles ondertekend, het eindrapport verzonden en de bonus zat er binnenkort aan te komen. Die gedachte ontlokte haar ongemerkt een glimlach eindelijk viel er eens iets rechtvaardig uit.
Lotte, ben je nu nog op kantoor? Het is allang tijd!
Ze draaide zich om. Natuurlijk, daar stond Sven al. Hij werkte op de financiële afdeling en verscheen de laatste maanden opvallend vaak toevallig in haar buurt. Altijd een reden om het gesprek aan te knopen vragen naar een formulier, advies over de software of in de koffiekeuken ineens samen wachten op het apparaat.
Lotte glimlachte beleefd. Sven was een aardige jongen, maar de twintig jaar leeftijdsverschil maakte zijn flirterige pogingen nogal ongemakkelijk. Ze kon zijn hartelijkheid waarderen, maar vroeg zich inmiddels hardop af waarom hij het niet gewoon liet rusten. Hij moest toch snappen dat hier niets anders van kan komen dan een collegiale band?
Ja, ik liep wat uit, het project is net afgerond, antwoordde Lotte, met een kalme stem die wel de vriendelijkheid, maar niet al te veel warmte uitstraalde.
Sven kwam iets dichterbij, handen in zijn zakken, met een blik waar onmiskenbaar hoop en sympathie in doorklonk.
Echt? Wat goed! Iedereen zei al dat deze opdrachtgever pittig was, hè maar zo hard doorwerken is nergens voor nodig.
Lotte trok haar mondhoek omhoog. Pittig was nog zacht uitgedrukt, maar nu het klaar was, was alles ook weer relatief.
Geeft niets, nu kan iedereen lekker opluchten, zei ze, haar stem neutraal en afgewogen. Eigenlijk wilde ze alleen maar naar huis, zonder gedoe.
Zal ik je even thuis afzetten? Je auto was toch stuk? viel Sven haar bijna in de rede. Hij klonk te gretig duidelijk dat hij dit al een poos wilde voorstellen. De hoopvolle blik, de ietwat vooruitgeschoven romp het was aandoenlijk, maar ze wilde hem geen valse hoop geven.
Lief van je, maar ik heb al een taxi besteld, reageerde Lotte, vriendelijk doch beslist terwijl ze richting de uitgang schuin langs hem liep.
Sven stak zijn arm uit. Maar dat is toch gevaarlijk? Je weet niet bij wie je instapt! Stel je voor
Lotte hield even haar pas in. Zo bezorgd had ze hem niet verwacht. Hij meende het met een soort wanhoop probeerde hij haar bij zich te houden.
Sven, maak je geen zorgen. Ik neem bijna altijd deze taxi naar huis, die chauffeur ken ik inmiddels beter dan jij me kent. Ze klonk nu als een moeder die een kind geruststelde, duidelijk, zacht maar standvastig. En ik mag hem niet laten wachten, dus ik ga.
Ze glipte resoluut langs hem richting uitgang. Ze voelde zijn blik in haar rug, die mengeling van teleurstelling en twijfel, en wist: het had niet anders gekund.
Terwijl ze naar buiten liep, dacht Lotte na over grenzen stellen met collegas. Als Sven niet de zoon van de financieel directeur was geweest, dan had ze gewoon ronduit kunnen zeggen dat ze zijn toenadering niet op prijs stelde en klaar. Maar nu? Gelijk grof afwijzen was vragen om problemen. In dit bedrijf was familie van de hoge heren heilig en als je niet oppaste, kon een gekwetste zoon de boel aardig ingewikkeld maken.
Buiten snoof Lotte eens diep de frisse avondlucht naar binnen. Haar taxi stond al klaar, haar vaste chauffeur, Abdi, zwaaide naar haar achter het raam. Zodra ze was ingestapt, zuchtte ze ongemerkt. Als Sven straks maar niet, zoals vorige keer, in zn eigen cab erachteraan zou rijden. Ze liet het los. Thuis zou ze haar hoofd leegmaken en verdienen rust pakken. Morgen weer een dag, dan is alles gewoon weer werk geen gedoe, gewoon lekker overzichtelijk.
*****
Het dertigjarig jubileum van het bedrijf werd groots gevierd in een chic restaurant aan de gracht in Utrecht. Overal fonkelden lichtjes, de tafels stonden vol heerlijke hapjes en de champagne vloeide rijkelijk. Collegas normaal best zakelijk lieten zich van hun zonnige kant zien met grapjes en gelach.
Lotte stond een beetje op afstand te observeren, een glas Spa Rood in haar hand, terwijl ze af en toe wat met collegas uitwisselde. Het feest liep op rolletjes tot haar blik Sven kruiste.
In het begin was hij onopvallend, maar met elk biertje werd hij vrijmoediger. Eerst korte blikken, toen kwam hij dichterbij staan en uiteindelijk bewoog hij, een tikje wankelend, recht op haar af. In zijn ogen verscheen een ongekende vastberadenheid en een onhandige glimlach.
Ik weet het zeker, Lotte: over een maand gaan we trouwen. Jij stopt met werken en komt bij mij wonen! riep hij, luid genoeg voor halve kring te horen.
Het was zo absurd dat Lotte verstijfde. Serieus? Wist hij wel wat hij zei? Maar zijn blik brak geen twijfel hij meende dit.
En toen voordat ze kon reageren boog hij zich zelfs naar haar toe om haar te kussen. Lotte ontweek hem resoluut, haar glas wankelde bijna van tafel.
Woede laaide op. Maanden van ontzag awkwardheid, gênante grappen van collegas, tig beleefde afwijzingen alles kwam ineen en moest eruit.
Wat denk je wel niet?! Haar stem, normaal zacht, sneed nu als ijs door de zaal collegas draaiden zich massaal om. Welke trouwplannen? Waar heb je het over?
Sven deed zijn mond open maar Lotte was hem voor.
Genoeg! Dit getrek en geneuzel van je brengt me al maanden in de problemen! Telkens heb ik je laten weten dat ik niet geïnteresseerd ben. Maar je blijft maar doorgaan! Daardoor moet ik mezelf constant verdedigen en loop ik op eieren. Ben je nou helemaal gek geworden?
De woorden stroomden eruit, met een mengeling van boosheid en opluchting dat ze het eindelijk hardop zei.
Als je nu niet stopt, zeg ik mijn baan op. Zo wil ik niet werken telkens de clown van iemands moeder’s prinsje moeten zijn.
Er was inmiddels een kring mensen om hen heen, sommige met open mond, anderen gniffelend. Het kon haar eindelijk niks meer schelen. Ze stapte uit zijn baan en liep demonstratief naar de gang.
Ademhalen, Lotte! In de schemerige gang, met vriendin Marieke naast haar, voelde ze de adrenaline in haar lijf. Haar handen trilden.
Belachelijk gewoon, dat ik mezelf niet mag verdedigen alleen maar omdat zn moeder de directie doet! snauwde ze naar Marieke. Zoveel ervaring en toch moet ik het met die jochies grillen uithouden? Mijn telefoon ontploft met headhunters als ik morgen ontslag neem, heb ik maandag drie gesprekken!
Voordat Marieke kon reageren, klonk een heldere stem:
Dat hoeft echt niet.
Lotte draaide zich om. Daar kwam mevrouw Van Dijk strak in donkergroen pak, recht uit Den Haag. Ze oogde streng, maar in haar blik lag ook iets van erkenning.
Excuses namens mijn zoon. Hier baal ik van. Morgen regel ik dat hij naar onze vestiging in Groningen gaat. Dit slaat nergens meer op.
Op dat moment schalde er uit de feestzaal een geïrriteerde stem:
Jullie bepalen niet over mij! Geen verplaatsing, geen afwijzing! Wacht maar, Lotte ik pak je nog terug!
Lotte werd wit. Ze wilde iets zeggen maar haar keel zat dicht. Mevrouw Van Dijk gebood een bewaker Sven discreet de zaal uit te begeleiden en sprak daarna zachter tegen Lotte:
Dit laat ik niet meer gebeuren. U kunt gewoon blijven, dat beloof ik.
Ze verdween. Lotte en Marieke bleven achter in de halfdonkere gang een drama rijker. Eén die de afdeling voorlopig niet zou vergeten.
*****
Een tijdje later thuis, op een zaterdagochtend in haar lichte woonkamer in Haarlem:
Mam, ik ben verliefd! riep Lieke toen ze de kamer binnenstoof, haar gezicht stralend als een lenteochtend. Haar ogen glinsterden, haar wangen gloeiden. Lotte zag meteen: haar dochter was zielsgelukkig.
Vertel, wie is die perfecte jongen? vroeg Lotte, een glimlach borrelend op haar gezicht, gelukkig omdat Lieke eindelijk weer opleefde.
Sven! zuchtte Lieke gelukzalig. Ze merkte niet eens hoe Lotte onwillekeurig verstijfde. Mam, hij is zo geweldig! Mijn vriendinnen zijn jaloers en terecht. We hebben al over samenwonen en trouwen gepraat!
Lotte zette haar mok (met Delfts blauwe molentjes) langzaam neer. Herinneringen overspoelden haar het drama op kantoor, die opdringerige Sven. Maar ze hield zich in; nu niet meteen in de paniek schieten.
Dus wanneer gaan wij hem ontmoeten? vroeg ze, neutraal, maar met nieuwsgierigheid.
Volgende week! Op omas verjaardag, bij haar thuis in Aerdenhout! Dan kan iedereen hem zien. Goed hè, mam?
Lotte glimlachte gespannen. Het zou een pittige middag worden.
*****
Zaterdagochtend gonste het huis van oma Ans in Aerdenhout van de drukte. De geur van versgebakken appeltaart en kaasbroodjes dreef uit de keuken, waar oma met haar oudste buurvrouw de touwtjes strak in handen hield. Kinderen renden in en uit, volwassenen sjouwden met schalen vol Indonesische snacks (omas specialiteit) en bloemstukken voor het buffet.
Rond lunchtijd zaten zon dertig familieleden ooms, tantes, neven en nichten, buren en oude bridgevriendinnen opgepropt aan de lange tafel en in de tuin. Iedereen babbelde en lachte, glazen Prosecco en witte wijn klonken tegen elkaar.
Oma Ans tuurde al een tijdje naar de deur Lieke en die jongen waren te laat. Gelukkig kreeg ze een sms: We komen eraan! Dus proostte ze alvast met de rest op een mooie dag.
En daar, middenin het feestgedruis, zwaaide de deur open. Lieke kwam stralend binnen, hand-in-hand met Sven. Ja hoor, dé Sven. Lotte verstijfde: die blik, die zelfingenomen lachje hij had er haast lol in, zo leek het. Sven keek haar recht aan en wipte triomfantelijk zijn wenkbrauw op.
Nou, familie dit is mijn verloofde Sven! riep Lieke door de kamer.
Lotte stond haastig op. Ze voelde hoe de boosheid opwelde. Nog voor iemand anders iets kon zeggen riep ze, fel en zonder stemverheffing:
Jij, eruit! Bas, help je even? Dit gaan we niet doen. Dit ventje komt mooi níét onze familie in met zijn wraakactie!
Complete stilte viel. Iedereen keek ongemakkelijk naar hun glazen, wat stoelen werden krakend verschoven. Lieke was verbijsterd.
Mam, wat wat zeg je nou? Hij is superlief!
Lotte keek haar dochter doordringend aan.
Hij heeft me maanden op mijn werk het leven zuur gemaakt. Je oma zijn eigen moeder nota bene heeft hem toen zelfs naar Groningen gestuurd! En nu probeert hij via jou te wreken?
Lieke draaide zich naar Sven. Laat me niet lachen, Sven! Heb jij echt op werk mijn moeder lastiggevallen?! Haar stem klonk trillend.
Sven hapte naar adem, zijn gezicht werd vuurrood. Hoe kun je me zo voor schut zetten?!
En toen, ineens, proestte Lottes broer Guus het uit. Liek, dit is dus precies die gast van het videootje van dat personeelsfeest! Die idioot die zijn eigen huwelijk aankondigde. We lagen die zondag allemaal dubbel!
Langzaam begon de stemming in de kamer te veranderen. De spanning sloeg om in hilariteit, schaterend lachten ze met elkaar. Zelfs de oudste tante kreeg tranen in haar ogen van het lachen.
Lieke stond eerst als versteend. Ineens viel alles op zn plek: die patserige Sven, zijn rare gedrag Ze moest zelf ook lachen het weldoen werd een bevrijding. Opgelucht liet ze Sven los, pakte een blokje kaas en zei:
Nou mam, je had gelijk. Ik kies wel een normaal exemplaar!
Sven, vernederd en knalrood, beende naar de voordeur. Iedereen zag hem gaan, niemand hield hem tegen.
En zo liep zijn wraak compleet in de soep en wat overbleef was slechts een familie die zijn flater nog jaren zou navertellen bij elke verjaardag.
Oom Guus sloeg Lieke lachend op de schouder. Kom op joh, het leven is te kort om met verwende ventjes te zitten. Jij verdient beter en wij verdienen betere verhalen bij de koffie.
Iedereen lachte. En Lieke? Die voelde zich, gek genoeg, opgelucht. Ze keek haar moeder aan en zeiden tegelijk: Wat een dag!
En inderdaad alles kwam, heel Hollands, weer op zn pootjes terecht.
