Anneke was tot over haar oren verliefd op Wouter, die ze haar ideale partner vond, al was alles steeds een beetje verhuld in een mistige droomlogica. Terwijl Anneke huwelijksplannen smeedde, bleef haar vader, meneer De Vries, stoïcijns en nors bezwaar maken tegen haar keuze. Haar moeder, daarentegen, smolt een beetje voor Wouter toen hij tijdens hun eerste samenkomst een buitenaards groot boeket tulpen aan haar overhandigde, de bloemen glanzend als kaas in de zon. Toch bleef meneer De Vries twijfelen aan Wouter, vooral na het rare etentje in een poffertjeshuis aan de gracht, waar iedereen sprakeloos toekeek.
Ondanks zijn uitnodiging had Anneke zelf moeten betalen, want Wouter had zogenaamd te weinig euros op zijn pinpas staan. De werkloosheid van Wouter, zijn voortdurende betoog dat hij wel écht op zoek was naar een baan, maar nergens terechtkon, hing elke dag als een mist over hun gezelschap.
Niettemin vroeg Wouter haar ten huwelijk, een voorstel dat Anneke aanvaardde met de roes van een droomwandeling door mistige poldervelden. Door tussenkomst van haar moeder wisten ze uiteindelijk haar vader tot instemming te bewegen, al vertelde meneer De Vries haar snerend dat zij voortaan voor het inkomen zou moeten zorgen, want Wouter viel niet onder de betrouwbare types. Financiële steun voor haar echtgenoot? Geen sprankje hoop, dacht haar vader.
Ondanks die waarschuwing zette ze het huwelijk door. Haar vader schonk hen symbolisch de helft van een fiets in plaats van de gebruikelijke auto en beloofde de huur te betalen, als een moderne Sinterklaas. Annekes vriendinnen keken met scheve ogen naar zoveel ouderlijke ondersteuning. De eerste twee maanden na het huwelijk was alles sereen en melkachtig stil, maar al snel breken de eerste barstjes. Wouter vond geen werk en Anneke, precies zoals haar vader had voorspeld, werd de enige kostwinner in hun flatje in Utrecht.
Op een dag sprak Wouters moeder, een vrouw die naar kaas rook, de vader van Anneke aan, of hij niet een baan voor haar zoon wist. Na wat overpeinzingen aan het water polste Anneke haar vader, die Wouter tenslotte aannam als hulpstaalbewerker op de staalfabriek. Maar de staalgeur en het eentonige werk waren niets voor Wouter: na tien dagen kwam hij huilend thuis. Woedend beklaagde hij zich bij Anneke over haar vaders kille behandelingen, roepend dat louter leidersrollen bij hem pasten.
Weer vroeg Anneke haar vader om raad, die fluisterend opmerkte dat Wouter blijkbaar niet eens een diploma had behaald; hij had altijd strijd met zijn docenten gehad. Wouter geloofde desondanks dat banen hem gewoonweg toekwamen, ongeacht zijn gebrek aan scholing of ervaring.
Het kookpunt kwam: meneer De Vries tikte driftig met een klomp op de tafel en waarschuwde Anneke dat mensen in Nederland jarenlang zwoegen om uiteindelijk manager te worden. Zonder diploma kon hij zijn schoonzoon die rol niet geven en bleef elke ondersteuning uit. Anneke hoorde zijn woorden, maar in de droom luisterde ze maar half.
Op het eind, in een mistig ochtendlicht tussen koeien en klompen, onthulde Wouter zijn ware motieven: hij hield helemaal niet van Anneke. Het huwelijk was voor hem nooit meer dan een tijdelijk arrangement, een soort logeerpartijtje met vreemde bijsmaak. Scheiding had hij al in gedachten en hij sommeerde Anneke zich klaar te maken voor verdeling van de gezamenlijke spullen, die in zijn droom vooral uit fietsen, Delfts blauw servies en een aquarium met paling bestonden. Maar: haar vader had, vooruitziend als altijd, hun appartement op zijn eigen naam laten zetten bij de notaris, als een oude vos in een hedendaagse poldernacht.
