Weet je nog toen mijn relatie met Marieke serieuzer werd? Nou, toen zijn we gaan samenwonen in een appartementje in Rotterdam, dat haar ouders haar cadeau hadden gedaan. Ze was pas tweeëntwintig, hè, en had al een eigen stek! Daar kon ik alleen maar van dromen. Na onze bruiloft dacht ik dat er verder niet zoveel zou veranderen aan ons leven, maar mijn schoonvader kwam opeens met een fantastisch idee: we konden tijdelijk bij hen intrekken en het appartement verhuren. Zo konden we in een paar maanden een leuk bedrag sparen voor een flinke verbouwing.
Marieke vond het gelijk een goed plan zij vond het wel makkelijk om weer bij haar ouders te wonen en extra geld is nooit verkeerd natuurlijk. Ik begreep trouwens niet waarom ze daar vroeger niet aan gedacht had, toen ze mij nog niet kende. Had ze toen ook makkelijk bij haar ouders kunnen wonen en sparen voor een opknapbeurt.
Naja, we hadden niet echt een keuze, dus zijn we verhuisd en hebben we dat gezellige stekje van ons in Kralingen verhuurd. En eerlijk, het geld was echt goed we hebben zelfs samen een extra rekening geopend, waar we onze salarissen op konden storten, zodat we na drie, vier maanden lekker konden terugverhuizen en met de verbouwing konden beginnen. Maar ja, dat maakte het gedrag van mijn schoonouders nog niet goed, hoor. Soms leek het alsof ze ons alleen maar in huis hadden gehaald om mij een beetje in het gareel te houden. Het favoriete tijdverdrijf van mijn gepensioneerde schoonvader was mij op mijn vrije zaterdagen naar de Albert Heijn sturen, me daarna uitschelden omdat ik precies het verkeerde had gehaald, en me daarna dwingen om met hem naar kickboksen op tv te kijken. Terwijl ik echt niet tegen dat geweld kan. Ik vind het verschrikkelijk om te zien hoe mensen elkaar afranselen. Maar ja, schoonpa vindt dat echte kerels daar tegen moeten kunnen en zichzelf moeten kunnen verdedigen.
En mijn schoonmoeder, ja, die heeft echt wisselende stemmingen. De ene dag vind ze me leuk, veegt zelfs een kruimel van mijn wang, en de andere dag krijg ik de wind van voren omdat ik mijn sokken over de verwarming heb gelegd in plaats van op het rekje in de schuur. Soms schreeuwt ze zo hard dat de hele straat kan meegenieten.
Misschien is dat allemaal heel normaal in sommige families, maar bij ons thuis was dat echt not done, hoor.
Eerlijk gezegd speelde ik weleens met de gedachte om Marieke te overtuigen om terug bij mijn ouders in Delft te trekken, maar toen zag ik haar al zitten daar misschien zou zij het daar net zo benauwd krijgen. Dus bedacht ik iets beters: ik wil eigenlijk aan Marieke voorstellen dat ze haar ouders vertelt dat ik binnenkort op zakenreis moet. Kan ik mooi twee weken naar mijn oude huisje in Schiedam gaan om even op adem te komen. Zon korte break kan vast geen kwaad voor ons huwelijk. Daarna bijt ik weer een week op mijn tanden bij haar ouders, en dan weer even naar mijn eigen plek. Straks zijn we klaar met de verbouwing en kunnen we ons eigen leventje weer oppakken, net als vroeger. Maar echt, ik trek het zo gewoon niet meerMaar voordat ik mijn vluchtplannetje kon uitvoeren, kwam Marieke op een avond binnen met een breed gezicht en een envelop in haar hand. “Weet je wat mam en pap hebben gedaan?” zei ze, terwijl ze de envelop naar me toeschoof. Ik haalde hem aarzelend open. Er zat een handgeschreven kaart in, met grote, onhandige letters: “Gefeliciteerd met jullie nieuwe start! Geniet samen van het avontuur. We zijn trots op jullie.”
Marieke staarde me aan, haar ogen vochtig. “Ze hebben het appartement al laten opknappen. Alles is nu klaar. We kunnen morgen terug.” Er brak iets van binnen bij me, maar het was geen ergernis of frustratiehet was opluchting. We werden niet meer gecoacht, gestuurd, of bewaakt; het was opeens allemaal los.
Diezelfde avond zaten we op het balkon van het oude appartement, op onze campingstoeltjes, tussen de nieuwe dozen met spullen. De stad lichtte zacht op onder onze voeten en ergens beneden lachte iemand hardop. Marieke kneep in mijn hand. “We hebben het overleefd hè,” zei ze.
Ik keek haar aan en voelde ineens dat alles precies goed was: zelfs de gekke zaterdagen, de harde stemmen, de rare regels. Omdat ze ons precies tot hier hadden gebrachttot het begin van iets nieuws, samen, eigenwijs en vrij.
“Ja,” zei ik. “We zijn officieel verhuisd naar ons eigen leven.” En met de stad aan onze voeten en het geroezemoes van Rotterdam op de achtergrond, namen we onze eerste slok champagneons eigen, onstuimige avontuur tegemoet.
