Pff, luister, ik moet je echt even iets vertellen wat er de laatste tijd bij mij thuis gebeurt. Gisteren komt Maarten thuis van zijn moeder, zucht diep en zegt: Ik denk dat we misschien een vaderschapstest moeten doen voor onze dochter van twee Niet voor mij hoor, maar mn moeder wil zekerheid.
Serieus, ik dacht eerst dat hij een grap maakte, maar zn gezicht stond bloedserieus. We zijn nu vier jaar getrouwd en hebben samen een geweldig dochtertje, Emma, en ik zit op dit moment nog in mijn ouderschapsverlof. Overdag ben ik vooral aan het koken, schoonmaken, alles wat erbij hoort met zon kleintje, weet je wel. De enigen met wie ik doorgaans een beetje klets, zijn de andere moeders op het speeltuintje om de hoek.
Maar goed, Maartens moeder, Saskia, is dus zon schoonmoeder uit een slechte politieserie. Altijd achterdochtig, altijd denken dat ik wel ergens met een ander zit te sjansen. Nog voordat we trouwden, zei ze steeds tegen hem: Je moet niet met die Marjolein trouwen, dat past niet bij je! Veel te knap, jongen, straks bedriegt ze je nog! Toen lachten we erom, maakte ik nog grapjes dat ie beter een viswijf uit Volendam had kunnen nemen, want die vertrouwt ze vast. Maar nu nu is het allemaal niet meer grappig.
Ik zie mezelf echt niet als een of andere miss Nederland hoor. Gewoon een nuchtere meid uit een buitenwijkje van Rotterdam, beetje sportief, verzorgd, maar verder heel normaal. Ben altijd trouw geweest, niks misdaan. Waarom Saskia in vredesnaam denkt dat ik losbandig ben, geen idee maar mijn leven heeft ze er niet makkelijker op gemaakt. Zonder overdrijven: constant spioneren. Bellen, appen, zomaar langskomen, controleren waar ik ben, met wie ik praat. In het begin probeerden Maarten en ik erom te lachen, maar dat houd je niet eindeloos vol. Het is gewoon uitputtend. We hebben al flink wat keer flinke ruzie gehad, maar na even stilte begint ze rustig weer van voren af aan.
Och, ik vergeet nooit het eerste grote incident; een paar maanden na onze bruiloft. Saskia stond ineens, zonder aankondiging, op mijn werk in het centrum van Rotterdam. Gewoon, op de bonnefooi naar binnen bij dat kantoor, terwijl je normaal alleen naar binnen komt met een badge en afspraak. Mijn collega kwam aanzetten: Eh, Marjolein, er staat iemand voor je ze zegt dat ze je schoonmoeder is. Ik vroeg haar recht voor zn raap: Saskia, wat doe je hier? En zij stond daar echt met zon blik van: Ik wil weten waar jij werkt. Kijk, het is hier allemaal open kantoor, dus iedereen kan alles zien wat dacht ze ooit te ontdekken? Alsof ik ergens een geheime lover onder het bureau had zitten!
Later hoorde ik van onze receptionist, Anouk, dat Saskia haar heeft zitten ondervragen: Hoelang werkt Marjolein hier? Komt ze weleens te laat? Met wie zit ze te praten? Heeft ze een collega waar ze vaker mee optrekt? Anouk stond echt te kijken dat ze zo ver ging. Ik kwam thuis, direct alles aan Maarten verteld. Jouw moeder gaat echt veel te ver, zeg er wat van! Volgens mij heeft hij daarna flink met haar gepraat, want het bleef een tijdje rustig. Ze belde alleen nog maar s avonds, informeerde hoe het ging, stuurde soms stroopwafels uit eigen keuken mee ik begon zelfs te denken dat het over was.
Maar toen werd ik zwanger van Emma en moest ik even ziek thuisblijven met griep. Ik lag te slapen en had mn telefoon uit. Ineens werd ik wakker van kabaal aan de deur, iemand bonkte en hield non-stop die bel ingedrukt. Dus ik, half slaapdronken, naar het kijkgaatje Staat Saskia met een vuurrood hoofd tegen de deur te trappen! Ik was oprecht bang en durfde de deur niet te openen. Meteen Maarten gebeld: Laat alles vallen, kom nu naar huis, je moeder staat te huisdieren bij ons balkon! Hij was er binnen twintig minuten, zij bleef de hele tijd voor mn deur. We hebben haar samen stevig de waarheid gezegd. Was zo klaar met haar, heb gedreigd om anders gewoon de politie of GGZ erbij te halen als het weer gebeurt. Daarna bleef het eindelijk weer even rustig.
En weet je wat misschien nog het ergste is sinds Emma geboren is, wilde Saskia haar eigen kleindochter niet eens zien. Later werd pas duidelijk waarom: ze gelooft gewoon niet dat Emma Maarten zn dochter is. Echt belachelijk. Alleen omdat het altijd jongens waren in hun familie, denkt ze zeker dat het niet klopt als het nu een meisje is. Waar slaat dat nou op?
Ik heb toen tegen Maarten gezegd: Als jij per se die vaderschapstest wilt prima joh, we doen het. Maar eerst teken ik de echtscheidingspapieren, want ik leef niet langer met iemand die zijn eigen vrouw niet vertrouwt. Tja, zo zie je maar weer familie, hè? Het blijft wat.
