Marloes stond vastgelijmd aan de stoep voor het portiek. Ze kon geen stap vooruit zetten, noch achteruit. De man naast de Volvo noemde haar naam nog eens zacht, met die lichte trilling in zijn stem waarmee je een luchtspiegeling bang bent kwijt te raken.
Marloes ben jij het echt?
Haar keel voelde stroef aan. De woorden kwamen niet. Ze staarde naar zijn gezicht wat scherper, wat mannelijker, maar onmiskenbaar vertrouwd. Dezelfde trekken, dezelfde blik die vroeger al haar paniek met één oogopslag kon laten verdwijnen.
Ze had hem twintig jaar niet gezien.
Ze had nooit gedacht hem ooit nog eens te zien.
Zeker niet zo, pal voor hun portiek op een avond waarop haar man haar had toegebeten dat op je vijfenveertigste niemand je nog wilde hebben.
Jeroen? fluisterde ze. De naam gleed eruit, alsof het al die jaren op het puntje van haar tong had gewacht.
Jeroen knikte. Zijn glimlach verlegen, warm, een tikje opgelaten was precies dezelfde die haar knieën ooit onbruikbaar maakte.
Veranderd, maar nog steeds hij.
Sorry dat ik zo opeens kom opduiken zei hij, terwijl hij zijn hand een beetje ongemakkelijk door zijn haar haalde een gebaar dat ze nog haarfijn kende. Vorige week vond ik je adres… zomaar. Ik struinde door wat oude dozen, vond een foto. Die ene… aan het IJsselmeer, jij in die witte blouse. Weet je nog?
Marloes sloot haar ogen. Het leek alsof de wind van die dag haar weer even raakte het vochtige water, de jonge jaren waarvan ze dachten dat ze nooit zouden eindigen.
Ze wist het. Elk detail.
Jij was mijn eerste zei Jeroen zacht. En misschien wel de enige met wie ik echt mezelf kon zijn. Ik dacht altijd dat we elkaar nog eens zouden zien Maar toen ging je weg. En
Marloes keek weg. De kou prikte op haar huid, maar in haar ogen brandde plots iets anders.
Toen ben ik getrouwd fluisterde ze, als een zware kei die op zijn plek valt.
Dat weet ik antwoordde hij rustig. Zo vaak wilde ik je opzoeken. Maar ik had toch geen recht jouw leven weer om te gooien?
Marloes lachte kort, bitter.
En nu wel dan?
Jeroen bleef staan. Zijn blik was eerlijk, niet dwingend, duidelijk.
Nu is het te laat om nog langer te zwijgen.
Haar maag draaide zich om.
Wat wil je me dan eigenlijk vertellen, Jeroen?
Hij ademde diep in, als iemand die zich opmaakt voor een koude plons.
Ik kwam om je te zeggen dat hij stopte even, de woorden wogen zwaar. Dat ik nog steeds aan je denk. Twintig jaar lang. Dat het me niet lukte iemand te vinden die het gat kon opvullen dat jij achterliet. Dat ik je gewoon nog één keer wilde zien. Om te weten of jij gelukkig bent. Of tenminste niet alleen.
En precies op dat moment als het doek dat werd weggeschoven hoorde Marloes de portiekdeur dichtslaan.
Ze draaide zich abrupt om.
Bas stond daar, bovenaan het portiek joggingbroek, chagrijnig gezicht en die weeïge drift die ze veel te goed kende.
Marloes? Wat ben jij hier aan het doen? gromde hij. Toen zag hij Jeroen. Zijn gezicht vertrok. En wie is dit dan?
Jeroen draaide traag, kalm als een zandloper.
Marloes voelde iets in haar borst opwellen. Geen angst, geen woede. Kracht. Wankel, roestig, maar echt.
Bas stapte een trede naar beneden. En toen nog één.
Meneer, wat kom je hier überhaupt halen? Dit is mijn vrouw, hoor siste hij.
Marloes keek hem aan. Echt aán. Niet zoals ze gewoonlijk deed met haar schouders ingezakt en een schuine blik vol twijfel. Nee, recht. Doorziend.
En ze wendde haar ogen niet af.
Jeroen zei ze rustig kun jij hem uitleggen waarom je hier bent?
Jeroen trilde niet.
Ik ben hier omdat zij belangrijk voor me is zei hij zachtjes. En omdat ik nooit ben opgehouden aan haar te denken.
Bas werd wit om zijn neus.
Ben je gek geworden?! schreeuwde hij Marloes toe. Kom je hier naar beneden om een beetje te geinen met een of andere wildvreemde? Nu naar boven! Meteen!
Marloes schudde haar hoofd.
Nee.
Bas verstijfde.
Nee? Wat bedoel je met nee?
Ik bedoel ik ga niet terug naar boven zei ze helder. Niet naar een plek waar ik afgezeken word. Jij riep me vanavond toe dat niemand nog iets om me geeft op mijn vijfenveertigste. Ze keek naar Jeroen. Je had het fout.
Bas deed een stap achteruit, alsof haar woorden hem een klap verkochten.
Marloes liep naar Jeroen toe.
Wil je me wegbrengen? vroeg ze zacht, maar zeker.
Natuurlijk zei hij, geen seconde twijfel.
Bas schoot naar voren:
Ik laat het niet toe! Jij bent MIJN vrouw!
Marloes stak haar hand op. Klein gebaar. Maar het hield hem tegen als een wederopgebouwde dijk.
Ik wás jouw vrouw, zolang er respect was zei ze kalm. Die heb je vanavond zelf gesloopt. Daarmee is het klaar.
Ze opende het portier van de Volvo. Jeroen hielp haar instappen. Sluit rustig de deur.
Bas bleef staan op de stoep verslagen, petieterig, machteloos.
Voor het eerst was hij de man die niemand meer wil.
De auto reed langzaam weg.
Marloes keek uit het raam, hoe de straten van Amersfoort in lichten uitwaaierden. De warmte van het interieur kroop als een nieuwe huid om haar heen.
Ze ging niet terug naar huis.
Niet naar dat huis.
Ze reed richting iets wat ze ooit was verloren:
zichzelf.
En na twintig jaar, na haar vijfenveertigste, na een heel leven voelde ze eindelijk dat nog lang niet alles voorbij was.
Nee, het begon nu pas.
