Mam, ik ben er zo, niet langer dan twintig minuten zei Ivo de Vries in de deuropening van de kamer, terwijl hij een geforceerde glimlach probeerde op te roepen, zijn lippen trilden.
Alleen niet te lang, antwoordde Marijke Jansen, half naast zich liggend en zich vastklampend aan het dekbed, de dokter zei dat er vanavond een infuus zou komen.
Hij knikte, hing zijn jas over de schouder en stapte naar buiten. Buiten was het nat en winderig. Een oktober in Groningen kende geen genade voor voorbijgangers regen, wind, plassen die de sombere schoonheid van een Nederlandse herfst reflecteerden: een lage hemel, stille mensen, alles leek te wachten op een einde.
Ivo haastte zich naar de bushalte en voelde de tijd wegglippen. Niet alleen de bus, maar het leven zelf, en alles dat er omheen rolde.
Drie weken geleden had de oncoloog gezegd dat zijn moeder in de laatste fase was. Hij had toen niet gehuild. In plaats daarvan had hij zich neergezet op een bankje bij de begraafplaats om een of andere reden had hij daar zijn voeten gebracht en bleef tot het donker viel.
Dus, ga je echt weg? vroeg een kamergenoot, een oude man met een slanke nek en ogen vol eeuwig wachten.
Ik wacht op mijn zoon, lachte Marijke, hij heeft beloofd vanavond langs te komen.
Komt hij vaak?
Elke dag. Alleen denk ik steeds misschien houd ik hem te lang vast? Hij heeft toch zijn eigen leven.
De oude man hoestte en fluisterde: Jij houdt hem niet vast, hij laat zich zelf niet gaan. Tot hij loslaat, kun jij niet vertrekken.
Marijke wendde zich naar het raam. Buiten gleed de regen langs het glas. Vreemd, want ooit hield ze van de regen. In haar jeugd leek het romantisch: een kop warme thee in de keuken en het tikken van druppels op de vensterbank. Nu belemmerde het alleen nog het zicht.
Ivo wandelde door het oude stadspark waar hij als kind met zijn moeder op sleeën was geweest. Bij de derde berkenboom vanaf de ingang had ze ooit tegen hem gezegd: Weet je, zoon, het maakt niet uit wat je doet. Het belangrijkste is dat iemand na jou lacht. Al is het maar één persoon.
Toen begreep hij het niet. Nu begreep hij het té goed.
Zijn telefoon trilde: Mama: Haast je niet, ik ben oké. Hij lachte mechanisch de afgelopen tijd stuurde zij vaak haast je niet, waarschijnlijk om hem niet ongerust te maken.
De kamer viel stil. De oude man sliep, de verpleegster Anke had de deur al verlaten. Marijke lag, starend naar het plafond, toen ze plots een melodie hoorde. Ver weg, vanuit de gang, klonk een oud lied van Herman van Veen De Herfstregen. Ze glimlachte. God, zelfs hier
Net toen nam iemand haar naast zich plaats. Zacht, als een bries.
Wees niet bang, fluisterde een stem, het is al voorbij.
Ze opende haar ogen niet. Ze zuchtte en zei zacht: Alleen maar dat hij niet huilt.
Ivo keerde na veertig minuten terug.
De artsen waren al de kamer uit, de verpleegster stond in de deuropening, haar ogen rood van de tranen. Hij begreep zonder woorden.
Mag ik? vroeg hij zacht.
Ja, knikte Anke, maar niet lang.
Hij ging zitten. Marijke lag rustig, zelfs een zwakke glimlach spelend op haar lippen. Op het nachtkastje lag een telefoon, het scherm flikkerde een ongestuurd bericht: Ivo, verwacht geen wonder. Wees zelf dat wonder.
Hij staarde naar het scherm tot het pijn deed. Toen zag hij op het raam, waar de regendruppels in fijne strepen naar beneden stroomden, een klein hartje ontstaan, alsof iemand van binnen met een vinger had getekend. Hij glimlachte voor het eerst in vele dagen.
Een jaar later stond Ivo bij de ingang van de kinderoncologie, een thermoskan koffie en een mand fruit in de hand.
Bent u vrijwilliger? vroeg de bewaker.
Ja, antwoordde hij, ik wil gewoon dat iemand lacht.
Toen rende een kale jongen naar hem toe en riep: Oom, kijk, ik word beter! Ivo besefte dat wonderen toch bestaan.
Soms komen ze gewoon via ons.
