De inzet van de liefde
Dus heeft die Sander alweer gewonnen? Met een bijtende glimlach wierp de man een blik op Marloes, die haastig het trappenhuis uit kwam lopen. Ze stokte even en keek verward om zich heen. Er trok een beklemmend gevoel door haar borst: was dat tegen haar bedoeld? Iets in de toon van de man klonk vreselijk veelbetekenend, alsof hij wist van iets waarvan zij geen idee had.
Sorry? Heeft u het tegen mij? vroeg ze, lichtelijk fronsend. Haar stem trilde ondanks zichzelf, ook al probeerde Marloes kalmte te bewaren. Het was geen prettig gevoel deze onbekende wist blijkbaar iets wat zij niet wist.
Ach, zomaar wat hardop denken, wuifde Paul laconiek. Ik vroeg me af of Sander weer eens overdreef in zijn verhalen. Maar het klopt dus allemaal. Vijf op rij, onze onstuitbare charmeur! Hij sprak met een lichte ironie, zijn ogen kruisten die van Marloes alsof hij een proefje observeerde.
Ik snap er niets van! zei Marloes gespannen, terwijl haar wangen rood opgloeiden. Een storm van verwarring en boosheid golfde door haar heen. Charmeur? Vijf overwinningen? Wat is dit voor onzin? schoot het door haar hoofd. Onbewust balde ze haar vuisten, zoekend naar controle. Bent u wel bij uw verstand? En hoe kent u Sander eigenlijk?
Laten we zeggen dat we via-via bevriend zijn, antwoordde Paul kalm. En maak je maar geen zorgen, mijn hoofd doet het prima. Zijn toon was vlak, bijna nonchalant, maar in zijn blik blonk een cynisch plezier.
Paul rekte zich uit op het bankje waar hij al een uur op haar had gewacht. Nog een goedgelovige meid die aan Sander was bezweken, dacht hij met een mengeling van medelijden en ergernis. Hij begreep niet waarom iedereen altijd zo snel viel voor diens mooie praatjes. Marloes leek bovendien nog eerlijk en oprecht, wat hem zowaar met compassie vervulde.
Wacht even! riep Marloes, terwijl ze boos met haar voet op de stoep dreunde. Haar stem schoot omhoog van verontwaardiging en in haar blik gloeide een vastberaden vuur. U slingert zomaar wat rare teksten mijn kant op en denkt dan gewoon weg te lopen ofzo? Leg uit: wat bedoelt u met vijf overwinningen? En wat heb ik daar precies mee te maken? Geconcentreerd keek ze Paul aan, zoals een rechter een verdachte aankijkt.
Paul draaide zich om, liet zijn blik rustig en onderzoekend over haar vangen. Even twijfelde hij. Moest hij haar dit wel vertellen? Andermans zaken gingen hem eigenlijk niet aan, maar Sander kon wel wat tegengas gebruiken, vond hij. Paul zuchtte, streelde met zijn hand door zijn korte blonde haar en besloot ervoor te gaan.
Goed dan, luister Hij stapte dichterbij en verlaagde zijn stem tot een samenzweerderig fluisteren. Het zit zo: Sander had een weddenschap om jou lopen, zei Paul met een grimmige grijns. Geloof je me op mijn woord? Of wil je het zelf zien? Zijn blik bleef strak op haar gericht, met een halve glimlach op zijn lippen.
Waarom zou ik u geloven? We kennen elkaar niet eens! Marloes rechtte haar rug, vastberaden om zelf uit te zoeken hoe het zat. Misschien probeerde Paul wel iets tussen haar en Sander te saboteren. Wat als dit gewoon een stiekeme poging was om haar te misleiden? Toch knaagde de twijfel. Sander, zo zorgzaam als ze hem kende, leek niks weg te hebben van een bedrieger.
De gedachten raceten door haar hoofd. Sander luisterde naar haar, onthield haar lievelingsbloem, lachte zacht als ze hem omhelsde. Hun eerste koffie in dat kleine cafeetje op de Haarlemmerdijk schoot haar weer te binnen. Hoe kon dit dezelfde man zijn als die voor een stel vrienden om een weddenschap haar liefde zou veinzen? Hij is anders, probeerde ze zichzelf moed in te spreken, maar het zaadje van twijfel was geplant.
Aan jou de keus, haalde Paul zijn schouders op. Hij sprak koeltjes, maar ergens in zijn stem klonk een uitdaging. Kom maar mee, dan zie je het zelf.
Marloes aarzelde, maar greep naar zijn uitgestoken hand. Even tintelden haar vingers toen ze hem aanraakte. Waarom wilt u mij helpen? fluisterde ze, haar blik schuchter omlaag gericht.
Omdat ik geen zin heb om te zien dat nog iemand domme fouten maakt, antwoordde Paul. In zijn stem klonk plots een onverwachte warmte, bijna ouderlijk. De vorige keer moest dat meisje het ziekenhuis in. Sander vond het nog grappig ook: Zo zie je maar hoe gek ze van mij worden! Paul trok een gezicht alsof hij iets smerigs had geproefd.
Ben je dan niet net zo erg als hij? bitste Marloes, zich sterk houdend ondanks de tranen die prikten achter haar ogen. Ze weigerde zichzelf te laten breken door deze onbekende man.
Ik ben zeker geen heilige, zei Paul, zonder een spoortje gekwetstheid. Maar ik speel nooit met iemands gevoel voor geld of een weddenschap. Zolang je genoeg hebt aan jezelf, hoef je anderen niet te misbruiken zoals hij.
En wat als hij verliest? Marloes haar stem brak en haar blik werd glazig.
Dan raakt hij zijn appartement kwijt. Drie kamers, midden op de Herengracht! Pauls glimlach was nu kil. Die woning komt trouwens ook uit een weddenschap. Hij bezit niks zelf, vervolgde hij, zonder emotie. Maar zijn toon werd iets milder: Ik weet dat het moeilijk te geloven is. Maar hoe eerder je de waarheid weet, hoe minder pijn het straks doet.
Dus hij heeft nog nooit écht verloren? Marloes klampte zich vast aan het laatste sprankje hoop. Maar het voelde als een wankel bruggetje: hun snelle relatie, zijn gedrevenheid, rare opmerkingen van zijn vrienden het klopte ineens allemaal. Onzeker wreef ze haar handen zenuwachtig samen.
Slechts één keer, toen bleek dat de vader van het meisje politiechef was, antwoordde Paul. Toen hield zelfs de charmante Sander het snel voor gezien. Nou, kom je? Mijn auto staat vlakbij.
Marloes trok haar wenkbrauwen op. Waarom naar uw auto? Een stemmetje fluisterde Misschien is dit een val? Ze zette een stapje achteruit, haar hand geklemd rond haar tas.
Daar staat een laptop. Cameras in mijn huis je kunt live meekijken wat er gebeurt, suste Paul haar.
Nieuwsgierigheid dreef de angst weg. Marloes knikte en volgde Paul naar zijn grijze Volvo. Haar hart bonkte terwijl ze in het passagiersstoeltje ging zitten. Op het beeldscherm zagen ze Sander luid lachend met zijn vrienden, een arm ontspannen om de schouders van een andere vrouw geslagen.
Het gesprek tussen de jongens ging al snel over de weddenschap; Paul zette het geluid wat harder. Een vriend sloeg Sander joviaal op de rug: En als je dr nou niet binnenhaalt? De kamer vulde zich met gelach.
Relax, ze komt wel. Ze denkt dat mijn vrienden ontmoeten een serieuze stap is, lachte Sander zelfverzekerd. Ze wil zelfs dat ik meegaan naar een familiediner vatte het als een teken op! Hij grijnsde, zijn bravoure pijnlijk duidelijk.
En dat alles in een maand? giechelde het meisje naast hem spottend. Waarom zijn ze bij jou altijd zo makkelijk?
De vrouwen kunnen mn charmes niet weerstaan, he, Esmée? Sander wiebelde met zijn knie, waarop het meisje luid meelachte.
Marloes klapte de laptop dicht. De pijn was scherp, haar ademhaling schokte. Ze dwong zichzelf tot beheersing, rechtte haar rug en forceerde een glimlach richting Paul kil, maar beheerst.
Wil je straks de video sturen als hij doorheeft dat hij verloren heeft? vroeg ze vlakjes, haar ogen koud en vastbesloten. Nu voelde ze zich geen naïeve geliefde meer; ze was vastberaden en koel geworden. Bel hem straks. Zet je telefoon op speaker alsjeblieft.
Wat ga je zeggen? vroeg Paul behoedzaam, verrast door haar kille voorkomen.
Maak je niet druk, haar glimlach was vlijmscherp. Ik zeg wel dat zijn opdringerigheid me afstoot. Hij zal zich net zo ellendig voelen als ik nu.
Afgesproken. Ik stuur je alles door, knikte Paul bewonderend.
***
Sander kon zijn ongeduld nauwelijks bedwingen toen Marloes maar niet op kwam dagen. Zijn vrienden joelden: Bel haar maar eens! Zet t op speaker, wedden dat je al verloren hebt, Sandertje!
Hij belde. De telefoon rinkelde eindeloos. Toen nam Marloes op, haar stem ijzig kalm:
Hallo?
Marloes, waar blijf je nou? Iedereen is benieuwd naar je! probeerde Sander opgewekt te klinken, maar de nervositeit was hoorbaar.
Ik heb besloten niet meer te komen, zei Marloes kil. Je was veel te dwingend, Sander. Dat bevalt me niet. Ik denk niet dat wij een toekomst samen hebben.
Stilte aan Sanders kant, zijn hand beefde. De jongens in de kamer hielden hun adem in.
Wat bedoel je? We kunnen toch Ik leg alles uit als je even komt?
Niet nodig, haar stem was als een koude douche. Ik heb alles begrepen. Het is klaar, Sander. Dag.
Een kort piepen, en weg was ze.
Sander zakte terug op de bank. Zijn keel prikte, zijn hoofd tolde. De kamer explodeerde in gelach. Ach, Sander, verloren! riep iemand, terwijl een ander overdreven Eén, twee, drie klaar! aftelde. Esmée schoof met een afkeurende blik van hem weg.
Kom, jongens, maak er niet zon drama van! probeerde Sander nog, maar zijn stem trilde. Ze bedenkt zich vast wel, let maar op
Ik denk het niet, viel Paul rustig in. Hij wees op de inzet van de weddenschap: Binnen drie dagen de overdracht van het appartement anders volgen er consequenties.
Sander verbleekte en klemde zijn handen tot vuisten.
Jij hebt haar alles verteld! siste hij, wanhopig.
Paul bleef onaangedaan. Ik heb haar niet gesproken. Misschien heeft ze het zelf uitgezocht. Regels zijn regels, Sander.
De groep maakte zich op om te gaan. Esmée nam demonstratief Paul bij de arm. Tijd om te gaan, Paul. Met een verliezer wil ik niet meer in één kamer zijn!
Sander bleef alleen achter tussen de brokstukken van zijn overwinning. De muren leken op hem af te komen, het gelach galmde na. Hoe kon hij verliezen? Hij was altijd de overwinnaar geweest nu wist hij niet eens hoe hij hieruit moest komen.
Paul keek hem nog kort aan. Misschien wordt het tijd om eerlijk te gaan leven, Sander.
***
Een dag later stond het internet vol met berichten. Een anonieme post in een Amsterdams stadsforum somde alle overwinningen van Sander nauwkeurig op. Herkenbare details, scherpe quotes, en zelfs audio-opnames. Vrienden en onbekenden reageerden massaal, screenshots deden snel de ronde. Berichten als Hoe kon je? en Nooit verwacht van jou stroomden binnen. Elke poging tot rechtvaardiging liep spaak; zijn naam stond bovenaan de zoekresultaten naast de schandpost.
Dan kwam ook het berichtje van een onbekend nummer: En, Sander? Hoe voelt het als iedereen de waarheid kent? Tijd om het eens zonder weddenschappen te proberen?
Sander liet zijn telefoon zinken, zijn vingers trilden van schaamte. Alles waarom hij trots was geweest zijn zelfvertrouwen, zijn charme was ineens niets meer waard. Nu besefte hij voor het eerst wat de echte prijs van zijn daden was.
Uiteindelijk leerde hij, te laat maar niet minder duidelijk: wie speelt met het gevoel van anderen, verliest altijd zichzelf want echt geluk bouw je niet op inzet of een list, maar op eerlijkheid en medemenselijkheid. De lucht boven de grachten was fris en helder, alsof de stad hem waarschuwde: in liefde is oprechtheid de enige echte inzet.
