Alex raakte de kluts kwijt toen zijn vrouw plotseling verdween Larissa stond aan het raam en keek uit over de natgeregende binnentuin. Alex scrolde door het laatste nieuws op zijn telefoon en deelde af en toe een schokkend bericht met zijn vrouw. ‘Lara,’ zei hij zonder op te kijken, ‘zou je naar de supermarkt willen gaan? Ik heb zin in iets lekkers bij de thee.’ Ze draaide zich om en keek hem aan. Wanneer was hij eigenlijk voor het laatst zelf boodschappen gaan doen? ‘Aleksej, kun je dat niet zelf?’ ‘Ik ben gewoon moe van mijn werk. En jij weet toch veel beter wat er nodig is.’ ‘Dat ik het beter weet, komt omdat ik al vijftien jaar de boodschappen doe. Omdat ik lijstjes maak, het huishoudboekje bijhoud en rekening houd met wie er wat wel en niet eet.’ ‘Wat weet je eigenlijk van onze boodschappen?’ vroeg ze zacht. ‘Wat bedoel je?’ ‘Hoeveel liter melk gebruiken we per week?’ Alex raakte van zijn stuk. ‘Eh, veel?’ ‘Welk soort kwark koop ik altijd?’ ‘Gewone?’ ‘Campina 9%, want Lisa eet geen andere. Welk brood halen we?’ ‘Lar, waarom dit vragenspel?’ ‘Omdat jij hier leeft als een hotelgast. Het eten is er zomaar, de was wordt gedaan, de kinderen kleden zichzelf aan.’ ‘Ah joh zeg,’ Alex liet even zijn telefoon zakken. ‘Ik werk tenminste! Ik zorg voor geld!’ ‘Ik werk ook. Thuis draai ik bovendien een tweede dienst.’ ‘Mam?’ vroeg Nastja, ‘Morgen is er een ouderavond. Ga jij?’ ‘Natuurlijk.’ ‘En papa?’ Larissa keek naar Alex. Hij haalde zijn schouders op. ‘Morgen heb ik een belangrijke vergadering.’ ‘En ik dan, is mijn werk soms niet belangrijk?’ ‘Dat bedoel ik niet.’ ‘Laat maar raden – de kinderen vallen onder mijn verantwoordelijkheid?’ ‘Nou, jij kan gewoon beter met de leraren praten.’ Larissa lachte droevig. ‘Weet je wat ik net besef? Je weet niet eens hoe de juf van Lisa heet, of wanneer Nastja Engels heeft. Je denkt dat alles vanzelfsprekend zo verdeeld is.’ ‘Is dat niet zo?’ ‘Aleksej,’ ze ging tegenover hem zitten. ‘Stel dat ik er morgen niet meer ben – wat doe je dan?’ ‘Wat is dat nou voor onzin?’ ‘Beantwoord het.’ Alex was even stil – je zag hem nadenken. ‘Nou, ik red me wel.’ ‘Red je wel… Je weet niet waar de paspoorten van de kinderen liggen, welk nummer de kinderarts heeft of welke schoenmaat ze dragen.’ ‘Dat zoek ik dan wel uit!’ Nastja en Lisa wisselden een blik, de spanning steeg – ze voelden dat het menens was. ‘Lar,’ zei Alex zachter, ‘wat is er aan de hand? Waarom ineens…’ ‘Het is niet ineens. Het stapelt zich al jaren op. Ik dacht altijd dat het zo hoorde – dat een vrouw alles trekt. Maar nu snap ik: nee, het hóeft niet.’ ‘s Nachts lag ze te tellen. Vijftien jaar getrouwd. Ruim vijfduizend nachten was zij steeds als eerste op en als laatste naar bed gegaan. Ontbijt klaargemaakt, huiswerk nagekeken, was gedaan, opgeruimd, inentingen en verjaardagen onthouden. En Alex? Die werkte. En vond dat genoeg. ’s Ochtends hakte ze het besluit. ‘Meiden,’ zei ze tijdens het ontbijt, ‘vanavond ga ik een weekje naar oma Ria.’ ‘Lang?’ vroeg Lisa. ‘Een week. Misschien langer.’ Alex keek op van zijn koffie. ‘Hoezo? Ik moet ook werken.’ ‘Je hebt een week om uit te vogelen hoe het huishouden werkt zonder mij.’ ‘Lar, dit is toch vluchten?’ ‘Nee,’ ruimde ze de tafel af, ‘dit is een experiment.’ ‘Wat voor experiment?’ ‘We kijken of jij het een week volhoudt als baas in je eigen huis.’ Met de lunch stond haar tas klaar. Alex volgde haar door de flat en probeerde haar nog op andere gedachten te brengen. ‘Wanneer kom je terug?’ ‘Geen idee,’ antwoordde Larissa eerlijk. ‘Als ik voel dat ik hier weer welkom ben. Niet gewoon gebruikt.’ Oma Ria – Alex’ moeder – keek argwanend toen ze kwam. ‘Wat is er aan de hand? Ruzie?’ ‘Nee, ik ben gewoon moe van het dienstmeisje spelen.’ ‘Dienstmeisje? Je bent toch gewoon vrouw en moeder!’ sputterde haar schoonmoeder. ‘Precies, vrouw en moeder. Geen huishoudhulp.’ Ria schudde haar hoofd: ‘Vroeger lukte alles, en je hoorde ons niet klagen.’ ‘Wat deed de man in jouw tijd?’ ‘Wat dacht je? Werken natuurlijk! Het gezin onderhouden!’ ‘En meer niet?’ ‘Wat dan nog?’ vroeg ze ernstig. Larissa keek naar deze vrouw van zeventig, die vond dat het alleen dragen vanzelfsprekend was. Die haar zoon nooit had leren afwassen. ‘Bent u niet moe na veertig jaar alles alleen?’ ‘Moe? Zeker,’ antwoordde ze onverwacht zacht. ‘Maar ja, vrouwenlot hè.’ ‘Nee. Het is een keuze.’ De eerste drie dagen belde Alex elke avond. Klagen over de koters, Lisa kon haar sportspullen niet vinden, hij wist niet wanneer ze uit school moesten worden gehaald. ‘Vraag het de meisjes zelf,’ zei Larissa. ‘Ze weten zelf niks!’ ‘Ze weten alles. Je hebt het alleen nooit gevraagd.’ Op de vierde dag stopte hij met bellen. Larissa belde zelf. ‘Ja?’ klonk Alex moe. ‘Hoe gaat het?’ ‘K*t,’ gaf hij eerlijk toe. Het bleef even stil. ‘Lar, misschien is het wel genoeg. Ik snap het nu. Echt.’ ‘Wat snap je?’ ‘Dat ik een slechte vader ben. En een matige echtgenoot. Jij bent een heldin – ik had geen flauw idee hoe zwaar dit is.’ Larissa deed haar ogen dicht. Voor het eerst in vijftien jaar erkende haar man dat het zwaar was. ‘Het gaat er niet om of het zwaar is. Het gaat erom dat gezin iets is wat je samen doet. Niet: ik alleen en de rest kijkt toe.’ ‘Kom alsjeblieft weer thuis.’ ‘Binnenkort.’ Op de zevende dag begon oma Ria er zelf over. ‘Meid, is het lesje niet lang genoeg? Alex belt en klinkt alsof hij in tranen is.’ Tien dagen later kwam Larissa thuis. ‘Meiden,’ ze omhelsde ze, ‘wat heb ik jullie gemist!’ ‘Wij jou ook! Pap heeft geleerd pasta te koken!’ riep Nastja. ‘Echt?’ lachte Larissa. ‘En wassen kan hij nu ook!’ voegde Lisa toe. ‘Al heeft hij mijn trui roze gekregen…’ Alex keek schuldig. ‘Ik wist niet dat je kleuren apart moet wassen.’ Op tafel lag Alex’ handgeschreven lijst: clubroosters, doktersnummers, weekmenu. ‘Wat is dit?’ vroeg Larissa. ‘Georganiseerd,’ antwoordde Alex verlegen. ’s Avonds, als de kinderen sliepen, zaten ze samen aan de thee. ‘Sorry,’ zei Alex. ‘Ik was blind. Ik dacht dat het vanzelf ging. Als een sprookjeshuis vol elfjes die alles doen.’ Larissa lachte – voor het eerst in dagen oprecht. ‘Geen elfjes. Eén uitgeputte vrouw.’ ‘Maar dat is voorbij. Echt. Ik heb een rooster gemaakt: koken, opruimen, kinderen – alles eerlijk gedeeld.’ ‘Heus?’ ‘Heus.’ Buiten regende het, maar binnen was het warm. Soms moet een vrouw verdwijnen, zodat een man haar leert waarderen. Zeggen jullie: een sprookje? Maar nee hoor – dit is écht gebeurd.