Onze moeder is vroeg overleden, en ik had me daar wat beter op voorbereid, omdat ik wist hoe veel pijn ze had door haar nierziekte en wat ze dag in dag uit moest doorstaan. Maar mijn zusje Annelies, vijf jaar jonger dan ik, was totaal van haar stuk gebracht. We bleven alleen achter met papa en oma, die ons nooit konden geven wat mama deed. Annelies was vaak boos op mij en verwijtend, omdat ik ouder ben en meer tijd met mama heb gehad, dat ik haar beter kende terwijl zij alleen wat foto’s heeft.
Meestal waren dat fotos uit oude albums, vooral van mamas bruiloft en toen ze zwanger was. Het viel ons niet eens op in het begin, maar Annelies raakte geobsedeerd door het idee om net als mama te zijn; zo snel mogelijk trouwen, een baby krijgen en haar eigen kleine wereldje bewonenalsof ze haar oude gezin wilde namaken, omdat ze dat miste.
Ze trouwde eerder dan ik, op haar twintigste, omdat ze zwanger was. Wie was blij met dat nieuws en wie verbaasd? Ik begreep haar haast niet, ze had haar studie niet eens afgerond en werkte maar een paar uur per week. Maar naarmate haar zwangerschap vorderde werd het steeds vreemder. Eerst was Annelies gewoon heel gelukkig, maar daarna viel me op hoe bezorgd ze werd over haar ongeboren kindje, dat ze alles voor zichzelf en haar baby zo goed mogelijk wilde regelen, want dat zou hun gezondheid bepalen.
Dat is natuurlijk niet gek, maar het liep zo uit de hand dat Annelies bij ons thuis of zelfs in restaurantsals ze niet kreeg wat ze wilde of het niet precies smaakte zoals zij het had bedachtgewoon uit haar slof schoot. Een keer, toen we met papa in een restaurant zaten waar we vroeger als kinderen vaak kwamen, gooide ze in haar woede een bord met haring naar de ober, omdat er een graat in zat.
En nu trekt ze zich steeds verder terug. Ze blijft altijd thuis, haar hele wereld draait om haar buik en haar man. Ze wil niemand anders zien, en haar man verstikt ze bijna met haar aandacht. Hij komt af en toe na zijn werk bij mij langs om even op adem te komen van Annelies. Hij zegt dat ze niet te doen is, dat ze de hele tijd met het kind praat, haar buien uitlegt, van het ene uiterste naar het andere gaat, straks weer bang is voor een ziekte, dan moet er weer naar het ziekenhuis worden gereden voor onderzoeken, daarna denkt ze dat de dokters niks weten en wil ze thuis bevallen…
Ik maak me echt zorgen om Annelies en om haar kindje straks. Papa lijkt het allemaal niet zo door te hebben, oma zegt dat het vast door de hormonen komt en haar man houdt het maar net vol, maar normaal is dit zeker niet. Echt, niemand weet bij wie we moeten aankloppen of wat we moeten doen…
