Vandaag schrijf ik deze bladzijde van mijn leven, hopend dat het ooit een beetje rust zal brengen. Ik had een contract bij een bedrijf in Amsterdam voor tweeënhalf jaar; daardoor was ik praktisch aan de stad geketend, zonder kans om voor lange tijd het land te verlaten. Mijn vrouw, Fenna, weigerde zich te verplaatsen naar Amsterdam. Zij genoot van haar baan bij het museum in Haarlem en kon haar zieke moeder niet alleen laten; haar verplichtingen hielden haar stevig aan de Nederlandse bodem.
Toch kwam Fenna minstens twee keer per jaar naar mij toe: één keer met Oud en Nieuw, en één keer in de late lente wanneer ze vakantie nam. Ze gedroeg zich altijd warm, zei steeds dat ze mij miste, en smeekte mij mijn contract niet te verlengen. Ze wachtte, zei ze, op mijn terugkomst naar huis. Afgelopen winter leek ze minder enthousiast om mij naar huis te halen, maar ik dacht dat het lag aan het feit dat ze wist dat ik binnenkort zou terugkomen. Ik had haar geen exacte datum gegeven; wilde haar verrassen.
Toen ik eindelijk bij ons huis in Haarlem aankwam, voelde haar moeder zich zichtbaar ongemakkelijk door mijn onverwachte komst. Ze raakte van streek: haar wangen kleurden, daarna trok het wit weg.
Nou, zei ik, ik ben weer thuis. We kunnen nu opnieuw samen verdergaan.
Mijn schoonmoeder zat zwijgend aan de keukentafel, haar blik sprak pure verbijstering.
Hoe kan dat nou? zei ze na een lange stilte, Fenna heeft een nieuwe man.
Wat? Welke man? vroeg ik verbaasd.
Ze zijn nu een half jaar samen, vertelde ze. Hij is haar collega, ze begonnen kort na jouw laatste vertrek naar Amsterdam met elkaar om te gaan. Fenna zei dat jij ook iemand hebt en dat jullie gingen scheiden. De papieren zijn allang getekend. En ze is zwanger
Dit was de pijnlijkste en meest onverwachte boodschap die ik maar kon krijgen. Ik had in Amsterdam niemand ontmoet, nooit heb ik Fenna ook maar een reden gegeven om te denken dat ik haar niet trouw zou blijven. Toch heeft zij iemand anders gevonden, heeft zich laten scheiden, en nu verwachten zij samen een kind. Blijkbaar had ik bij thuiskomst niets meer om voor terug te keren.
Mijn schoonmoeder probeerde mij te steunen en bood mij aan het oude huis dat zij verhuurde leeg te maken zodat ik daar kon verblijven, maar ik weigerde. Voorlopig woon ik bij mijn vader en zijn nieuwe gezin in Rotterdam, terwijl ik opnieuw probeer een kans te vinden om naar het buitenland te vertrekken. Fenna heeft geen idee dat ik terug benze belt niet, ze schrijft niet, leeft haar gelukkige leven. En ik wil dat zo laten. Het steekt aan mijn trots. Pas als ik iemand vind in het buitenland, zal ik haar opzoeken en haar laten voelen hoe dat is
Het leven leert mij dat verwachtingen gevaarlijk zijn; je kunt nooit met zekerheid bouwen op wat anderen beloven, hoe eerlijk ze ook lijken. Als Nederlander waardeer ik eerlijkheid en trouw, maar begrijp inmiddels dat geluk geen vaste route kent. Het is tijd om de wind te volgen, alvorens het hart opnieuw te openen.
