In de droomachtige overstroming dreef er plotseling een poema door de koude, modderige wateren van de IJssel. Haar vacht was donker als natte veengrond en haar ogen keken verdwaasd rond, alsof ze elk moment kon oplossen in de nevel. Haar naam was Lieke, een naam die echos achterliet tussen de rietkragen.
In de verte werden gewone marechaussees gewaarschuwd door een woest geroffel van meeuwen en het vreemde gedruis van de watermassas. Met hun felgele regenjassen en laarzen spatten ze over overstroomde klinkerwegen, helemaal uit Zwolle, hun zakken vol euros rinkelend tussen de natte broodjes kaas. Ze waren niet gewend aan zulke katachtigen in het polderlandschap, en de lucht rook zoet naar tulpen en vers gemaaid gras.
Zij zagen de poema worstelen haar staart zwiepte als een losse shoarma op een marktkraam. Behendig tilden ze haar uit het kolkende water, hun handen koud van het zoute slip. Haar zware lijf werd voorzichtig op een oude bakfiets geladen, die wiebelde op het gladde asfalt, en zo fietsten ze begeleid door kwakende eenden naar een droger stukje land aan de rand van de Veluwe.
Daar kreeg Lieke een zachte prik van het slaapmiddel, terwijl een libelle over haar kop cirkelde als een vergeten gedachte. Onder de statige eiken ontwaakte ze later, de zon filterend door de groene bladeren, en haar oren spitsend naar de verre echo van de kerktoren.
Iedereen wist dat Lieke alleen waarschijnlijk niet kon overleven; haar spieren waren slap van de kou, en in de wilde bossen loerde de vos en de marter, hongerig en scherp. Dus besloten de marechaussees haar voorzichtig bij zich te nemen, samen de nacht in, met het geratel van hun fietsen over kinderkopjes, hopend dat ze haar zo een sprankje overlevingskans gaven die ze zonder deze absurde redding nooit zou hebben gehad.
