Anke werd ruim voor haar uitgerekende datum opgenomen in het ziekenhuis: haar zwangerschap was in de laatste weken behoorlijk pittig, en de artsen wilden geen enkel risico nemen. Ze verwachtte immers niet één, maar meteen twee kinderen! De gynaecoloog stelde een geplande keizersnede voor, maar daar had Anke zelf toch minder trek in; ze wilde graag op de Hollandse wijze bevallen, dus besloten de artsen haar een kans te geven de operatiekamer liep toch niet weg.
Daar kwam nog bij dat Anke en haar man Jeroen een geboortepartnerschap hadden geregeld: samen bevallen, zo Hollands als kaas op brood. Maar ja, bij een keizersnede mogen er geen buitenstaanders in de operatiekamer, en daar zijn gynaecologen in Nederland toch een tikje allergisch voor.
s Avonds laat begonnen de weeën. Jeroen kreeg direct een telefoontje en stond, zoals het een echte Rotterdammer betaamt, twintig minuten later al in de gang met zijn sportschoenen nog aan. Ze werden samen naar de prenatale afdeling gebracht. Het was niet Ankes eerste kunstje: ze wist precies wat er verwacht werd, hield zich kranig en nuchter en, kijk eens aan, om vier uur s ochtends kwam de eerste baby op de wereld.
De kleine zette direct een oer-Hollands keel op. De verloskundige feliciteerde Anke enthousiast, want de nieuwe burger van Nederland was hun eerste dochter. Maar in plaats van pure vreugde veranderde Jeroens glimlach een beetje in een Hollandse grimas, waarna hij snel naar zijn vrouw terugkeerde. Tien minuten later arriveerde dochter nummer twee. Anke straalde, maar Jeroen barstte ineens in snikken uit, en dat klonk toch niet helemaal als ontroering.
We maakten ons al bijna zorgen, maar Anke wuifde opgewekt: Laat hem maar even, hij herstelt vanzelf. Het is weer vijf keer raak en allemaal meiden bij ons. Hij hoopte zo op een zoon, maar tja, het mocht niet zo zijn. Geef het een uurtje en hij is weer klaar voor beschuit met muisjes. Hij houdt van zijn dochters, écht waar.
En inderdaad: de volgende dag zagen we onder het raam van de kraamafdeling een hele stoet vrolijke meiden staan, allemaal getooid met ballonnen, aangemoedigd door hun vader die liefdevol naar de bovenverdieping stond te zwaaien. Ze schreeuwden dat ze van hun moeder hielden en maakten de hele wijk wakker. Op dat moment wisten we zeker: met dit gezin komt het wel goed. Maar, ocherm, een beetje medelijden met Jeroen hadden we stiekem wel…
