Dagboek,
Tot een paar jaar geleden leidde ik samen met mijn vrouw Marieke een gelukkig leven in Amersfoort. Alles leek goed, tot de dag dat Marieke zwanger bleek te zijn. Dat het er twee waren, verbaasde haar niet het zat immers in haar familie. Voor mij, Daan, kwam dit echter als een mokerslag. Vanaf dat moment voelde ik hoe ons huwelijk begon te rafelen, en vreemd genoeg vond ik troost bij een ander toevallig Mariekes beste vriendin, Femke.
Naarmate de bevalling dichterbij kwam, was mijn afwezigheid niet meer te negeren. Ik liet niets van me horen toen Marieke in het Meander Medisch Centrum lag, en bracht die dagen tot mijn schaamte door met Femke binnen de muren van ons appartement het appartement dat Marieke en ik samen met zoveel liefde hadden ingericht.
Toen Marieke uit het ziekenhuis werd ontslagen, stond ze plotseling op straat. Femke was inmiddels bij mij ingetrokken; Marieke had geen sleutel meer tot haar eigen huis. Met tegenzin vroeg ze onderdak bij haar moeder, maar die liet haar weten dat ze haar leven maar zelf op orde moest zien te krijgen, met de kille woorden die alleen een teleurgestelde Hollandse moeder kan uitspreken.
Buitegesloten door haar familie, vond ze een reddingsboei bij onze buurtgenote Petra, die haar samen met de pasgeboren tweeling een kamer aanbood. Marieke werkte zich drie slagen in de rondte overdag stond ze in een lunchroom op het Stationsplein, ‘s avonds poetste ze kantoren. Haar dagen bestonden uit haast om op tijd bij de jongens te zijn, ze te troosten en dan weer te vertrekken naar het volgende baantje. Zo ging het maandenlang door.
Dankzij haar doorzettingsvermogen en Hollandse nuchterheid wist Marieke langzaam haar leven opnieuw op te bouwen. Petra werd een echte vriendin en stond dichter bij haar dan haar eigen moeder ooit was geweest. Uiteindelijk besloot Marieke het contact met haar moeder helemaal te verbreken het deed te veel pijn en bracht haar enkel verdriet.
Toen onze tweeling Lucas en Thijs ouder werd, verbraken ook zij het contact met mij. Marieke beschermde ze tegen mijn fouten, en ze groeiden op tot sterke, eerlijke jongens die hun schoenen stevig op de Nederlandse klei hadden staan.
Door alle pijn en het verraad heen heeft Marieke laten zien wat het betekent om als Nederlandse vrouw voor je kinderen te vechten. Uiteindelijk vind ik, nu ik terugdenk aan alles wat is gebeurd, vooral veel respect voor haar moed en kracht. De les die ik hieruit heb geleerd? Echte liefde is trouw zijn aan mensen die op je rekenen. Wie dat niet begrijpt, zal vroeg of laat alles kwijtraken wat waardevol is.
