Laat ik je even bijpraten: recent ben ik begonnen met werken bij een dierenwinkel hier in Utrecht. Mijn proeftijd was afgelopen in juni en daarna mocht ik vast blijven. Dat bracht wel wat veranderingen met zich mee.
Bij deze winkel krijgen de vaste medewerkers aan het einde van elke maand de kans om spullen mee te nemen die niet meer verkocht worden. Denk aan kattenvoer waarvan de verpakking wat beschadigd is of waarvan de houdbaarheidsdatum bijna verlopen is, of een hondenriem die een klein mankementje heeft.
We overleggen altijd wie wat meeneemt, zodat het eerlijk blijft. Zelf heb ik geen huisdieren, maar er is altijd wel iets waar ik iets mee kan.
Die eerste keer kreeg ik een zak kattenvoer mee. Super handig, want de ouders van mijn vriendin, Marieke, hebben een kat, Sjors, thuis. Dus ik dacht: top, geef ik dat aan hen.
Toen viel het kwartje: vanaf nu ga ik iedere keer iets voor katten proberen te scoren.
De volgende keer was het een krabpaal. Die was een beetje stuk, maar mijn schoonmoeder, Ans, heeft m vakkundig genaaid. Toch waren ze niet echt blij toen ik m bracht. De kattenbrokken waren namelijk alweer op. Dus in plaats van een bedankje kreeg ik te horen:
Waarom neem je niet gewoon weer eten mee? Dat kun je toch makkelijk meenemen!
Moet zeggen, lekker was het niet, vooral omdat ik ze al had uitgelegd hoe het werkt met die producten van werk. Ik heb het hen die keer weer proberen duidelijk te makenze knikten alleen wat, maar echt luisteren deden ze niet.
Terug naar huis heb ik Marieke voorgesteld om vanaf nu zelf gewoon elke maand goed kattenvoer te kopen voor haar ouders; als ik iets gratis krijg via werk, neem ik dat als bonus mee. Zo spraken we het af.
Toch gebeurde er iets raars. Na een maand was die hele 10 kilo brokken al weg. Dus ik vroeg Ans hoe dat kon. Toen kwam de aap uit de mouw: ze had haar buurvrouw beloofd ook wat voer te geven. Omdat ze wist dat ik volgende maand wel weer iets mee zou brengen, had ze gerust een deel van haar voorraad weggegeven. En wij? Wij hadden speciaal dure kattenbrokken gekocht.
Ik heb nogmaals uitgelegd dat ik het echt alleen voor hun kat Sjors meeneem.
Maar je raadt het alweer onbegrip: Jij werkt toch in een dierenwinkel!
Alsof ik expres geen moeite zou doen om voer te regelen. Op dat moment was ik er klaar mee. Ik heb Mariekes ouders gezegd dat ik er per direct mee ophoud. Dat het mij niet meer uitmaakt, en ze ook niets meer van mij hoeven te verwachten.
Niet mijn beste idee misschien, maar ik was er klaar mee.
